Αναπτύξου. Πρόσφερε. Ζήσε. Check!

Γεία σας! Είμαι η Αθηνά και είμαι φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Την AIESEC τη γνώρισα πριν δύο χρόνια κι όταν έμαθα για τις δράσεις της είπα εδώ είμαστε! Έγινα μέλος και το προηγούμενο καλοκαίρι αποφάσισα να κάνω κάτι διαφορετικό και να δοκιμάσω τον εαυτό μου προσφέροντας παράλληλα κοινωνικό έργο. Αυτό είναι που αγαπώ σ αυτό το πρόγραμμα, ότι αναπτύσσεις τον εαυτό σου και παράλληλα βοηθάς ανθρώπους και κοινωνίες που έχουν πραγματικά ανάγκη. Έψαχνα καιρό για κάποιο τέτοιο πρόγραμμα και κατέληξα στο Global Citizen της AIESEC. Γιατί με την AIESEC; Γιατί η AIESEC είναι ένας οργανισμός ξεχώριστος  από τους άλλους, που επικεντρώνεται στο άτομο , που ενδιαφέρεται για το άτομο και προσπαθεί να το βοηθήσει να γίνει η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του. Αυτό ακριβώς που χρειαζόμουν! Επίσης, η στήριξη που σου παρέχει πριν, κατά τη διάρκεια αλλά και μετά το πρόγραμμα είναι πολύ σημαντική, γιατί πραγματικά την έχεις ανάγκη.

Πέρυσι, στις 9 Ιουλίου λοιπον, ξεκίνησα από τη Θεσσαλονίκη για το Βελιγράδι! Εργάστηκα για 6 εβδομάδες σε έναν οργανισμό για παιδιά με καρκίνο. Τα πρωινά δούλευα στα γραφεία του οργανισμού όπου ήμουν υπεύθυνη για κάποιες καθημερινές δραστηριότητες του οργανισμού, όπως να περνάω στον υπολογιστή στοιχεία από δωρεές. Τα μεσημέρια επισκεπτόμουν τα παιδιά στα σπίτια τους και στα νοσοκομεία, με τους συμμετέχοντες από τις άλλες χώρες, όπου ανάλογα και με την ηλικία τους (τα παιδιά ήταν από 5 μεχρι 18 χρονών) παίζαμε μαζί τους, τους μαθαίναμε πράγματα ή απλά συζητούσαμε μαζί τους.

Αν δε το ζήσεις δε μπορείς να καταλάβεις πόσο μοναδική εμπειρία είναι να ζεις και να δουλεύεις με τόσα διαφορετικά άτομα. Διαφορετικά στον τρόπο ζωής, στον τρόπο σκέψης, στον πολιτισμό, τη θρησκεία. Ξεβολεύεσαι, αναγκαζεσαι να γνωρίσεις τον άλλον, να συνεργαστείς μαζί του, και διώχνεις όλες τις προκαταλήψεις που πιθανώς έχεις, όταν ο Τυνήσιος συγκάτοικος σου σε ξυπνάει με ένα «Καλημέρα φίλη μου» με σπαστά Ελληνικά, όταν περνάς βράδια ολόκληρα μιλώντας με τον άλλον και συνειδητοποιείς ότι όλοι οι άνθρωποι σε κάθε γωνιά της γης έχουν τους ίδιους φόβους, τα ίδια όνειρα, το ίδιο χαμόγελο. Ζώντας με τόσα άτομα μαθαίνεις να σέβεσαι τον άλλον, να συνεργάζεσαι, να αποδέχεσαι το διαφορετικό, να το αγαπάς και να το αποζητάς.

Φυσικά δεν ήταν όλα ρόδινα. Ούτε πάτησα το πόδι μου στο Βελιγράδι και κύλησαν όλα όπως ήθελα. Η προσαρμογή είναι πολλές φορές δύσκολη. Μέχρι να γνωρίσεις τους άλλους, να μάθεις την πόλη και να προσαρμοστείς στεναχωριέσαι, νιώθεις μόνος και απελπίζεσαι. Σου λείπουν κι οι δικοί σου και τριτώνει το κακό! Την πρώτη βδομάδα χανόμουν διαρκώς. Μια τεράστια πόλη, ένα αφηρημένο μυαλό και πάντα ανακάλυπτα νέες γειτονιές, βρισκόμουν στη μέση του πουθενά, ψάχνοντας χάρτες και ρωτώντας περαστικούς. Αλλά υπάρχει καλύτερος τρόπος να γνωρίσεις ένα μέρος από αυτόν; Πώς θα αναπτυχθείς, πώς θα νικήσεις τους φόβους σου, πώς θα βγεις από το καβούκι σου αν πηγαίνεις πάντα από τους γνωστούς δρόμους, αν δε βγεις από τη ζώνη ασφαλείας σου; Πώς θα βρεις τον εαυτό σου αν δε χαθείς; Κι αν με ρωτήσεις μετά από 10 χρόνια αυτά θα θυμάμαι!

      Αυτό που θα θυμάμαι πάντα από αυτή την εμπειρία είναι τα χαμόγελα των παιδιών. Των παιδιών που μόλις με έβλεπαν να μπαίνω στο σπίτι έτρεχαν να με αγκαλιάσουν, κρεμόντουσαν πάνω μου και παίζαν με τα μαλλιά μου. Βοήθησα πάρα πολύ αυτά τα παιδιά να γίνουν πιο αισιόδοξα, να ξεχαστούν και να περάσουν δημιουργικά κι ευχάριστα το χρόνο τους. Είδα την ανακούφιση και την ευγνωμοσύνη στα βλέματα των γονιών που είδαν τα παιδιά τους να γελάνε και πάλι. Επίσης με τη δουλειά μου στο γραφείο, κάνοντας αυτές τις απλές και φαινομενικά ασήμαντες εργασίες έδωσα τη δυνατότητα στα μέλη του οργανισμού να επικεντρωθούν σε πιο σημαντικά θέματα, φέρνωντας την αλλαγή και την ανάπτυξη του οργανισμού πιο γρήγορα σε σχέση με το αν δεν ήμουν εκεί. Αλλά άλλαξα κι εγώ! Είδα να αλλάζει ο τρόπος σκέψης μου, να γίνομαι πιο αισιόδοξη, πιο κοινωνική, πιο δυναμική, λιγοτερό εγωίστρια και αχάριστη και πολύ πολύ περήφανη για τον εαυτό μου. Είδα ότι η ζωή είναι ένα δώρο, όχι ένα κεκτημένο δικαίωμα και κάποιοι άνθρωποι παλεύουν καθημερινά για  αυτά που εμείς θεωρούμε αυτονόητα και δεδομένα. Κι εμείς οφείλουμε να τους βοηθήσουμε με όποιο τρόπο περνάει από το χέρι μας. Εν τέλει κατάλαβα τελικά ότι το Global Citizen για μένα είναι αυτό, που κάνεις κάτι για κάποιους ανθρώπους που έχουν ανάγκη και γίνεται το βλέμμα σου πιο ήρεμο και καθαρό και το βήμα σου πιο σίγουρο, αποφασιστικό και περήφανο!

Μη διστάζεις καθόλου. Είναι μα εμπειρία που κάθε νέος θα έπρεπε να ζήσει. Και τότε όντως ο κόσμος μας θα γινόταν καλύτερος.  Σου δίνεται η ευκαιρία να αναπτυχθείς και να βοηθήσεις ανθρώπους και κοινωνίες να αλλάξουν, τώρα είναι η κατάλληλη ώρα, τώρα το έχεις ανάγκη, τώρα το έχουν ανάγκη. Η εμπειρία μου μου λέει ότι όταν φοβάσαι κάτι πρέπει να τρέχεις προς τα πάνω του με όλη σου τη δύναμη.

Αν όχι εμείς, ποιος; Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εδώ, πού;

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *