Δρώντας & Αντιδρώντας

Προβλήματα. Αστάθεια. Κρίση.

Αυτές είναι οι πρώτες λέξεις που έρχονται συνειρμικά στο μυαλό κάποιου, όταν ακούει την λέξη Ελλάδα. Μια κοινωνία, που “κραυγάζει” για αλληλεγγύη. Μια κοινωνία, που χρειάζεται πιο πολύ από ποτέ τους νέους που την απαρτίζουν (αν θέλει να επιζήσει). Και η ερώτησή μου, είναι η εξής: «Σε μια κοινωνία δυσανεξίας, ποιος ο ρόλος μας;»

Για να προοδεύσει μια κοινωνία, χρειάζεται η αλληλοβοήθεια & συμπαράστασηστους συνανθρώπους της. Στους συνανθρώπους της. Δηλαδή, σε ανθρώπους που ζουν στην ίδια κοινωνία. Είτε είναι παιδιά, είτε είναι νέοι, είτε είναι γέροι. Είτε μένουν σε σπίτια, είτε σε σκηνές, είτε σε πεζοδρόμια στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό. Είτε λαμβάνει χώρα τώρα, είτε έλαβε πριν τρία χρόνια, είτε θα λάβει σε πέντε. Είναι όμως, δικιά μου ευθύνη να βοηθήσω και να υποστηρίξω, την κοινωνία μου ή ακόμα και τον ίδιο μου τον εαυτό;

Όλα ξεκινούν από εμένα. Από εμένα και τις αποφάσεις μου. Από το αν επιλέξω να κάνω την διαφορά (ακόμα και να μιλήσω με τους φίλους μου για πράγματα που με ενοχλούν), από το αν με ενδιαφέρουν θέματα που αφορούν όλη την υφήλιο – όπως κοινωνικοοικονομική κρίση – και από το αν εν τέλει λάβω κάποια δράση. Είναι επιλογή μου να πετύχω τους στόχους μου. Είναι επιλογή μου να είμαι πολίτης του κόσμου και να συνεισφέρω στο περιβάλλον μου. Είναι επιλογή μου να δρω. Ή να μην δρω. Αλλά ξέρω ότι, κάθε φορά που δρω, υπάρχουν συνέπειες, για εμένα ή τον κύκλο μου.

Δρω, σημαίνει να μπορώ να μιλήσω για όσα με απασχολούν. Δρω, σημαίνει να μπορώ να βοηθήσω και να ταξιδέψω σε άλλες κοινωνίες, αναπτύσσοντας εμένα. Δρω, σημαίνει να πάρω την πρωτοβουλία και να καταλάβω πως κάθετι στην ζωή μου, εξαρτάται από εμένα! Γιατί μέρος του αντίκτυπου στην παγκόσμια & τοπική κοινωνία, είμαι και εγώ ο ίδιος! Γιατί θέλω να δρω. Γιατί νοιάζομαι για το «εμείς».

Λύσεις. Αποφασιστικότητα. Αλληλεγγύη.

Γιατί σε μια κοινωνία δυσανεξίας, αυτός δεν είναι ο ρόλος μας;

 

 

Πώς η συμμετοχή σου σε μια ομάδα θα σε βοηθήσει να αναπτύξεις τις δεξιότητες σου;

Το κλειδί για να προοδεύσει κανείς στη ζωή του είναι η γνώση. Αυτό μας έλεγαν οι γονείς μας όταν είμαστε μικροί. Αυτό μας έλεγαν και στο σχολείο. Ακόμη και στο Πανεπιστήμιο. Όλα αυτά τα χρόνια είχαμε μάθει ότι η γνώση βρίσκεται στα βιβλία και σε όσα μαθαίνουμε στις σχολικές αίθουσες και στα αμφιθέατρα. Αν, όμως, δεν είναι έτσι; Εν έτει 2016 τα πάντα γύρω μας αλλάζουν με ταχύτητα φωτός. Ο τρόπος που ακούμε μουσική, ο τρόπος που επικοινωνούμε με τους φίλους μας, ακόμη και ο τρόπος που γνωρίζουμε νέους ανθρώπους. Γιατί όχι, λοιπόν, και ο τρόπος που διδασκόμαστε;

Οι εναλλακτικές μορφές εκπαίδευσης κερδίζουν συνεχώς έδαφος στο εξωτερικό, καθώς οι εργοδότες δεν αναζητούν πλέον άτομα που κατέχουν γνώσεις και πανεπιστημιακή πιστοποίηση, αλλά άτομα που μπορούν να ανταπεξέλθουν σε πολλαπλές καταστάσεις, που έχουν πρακτική εμπειρία και έχουν καταφέρει να εφαρμόσουν όλα όσα διδάχτηκαν στα ακαδημαϊκά έδρανα. Στην Ελλάδα της κρίσης είναι πιο σημαντικό από ποτέ, οι νέοι να μάθουν να ξεχωρίζουν, να αποκτήσουν δεξιότητες και να καταφέρουν στο μέλλον να τις θέσουν σε πράξη και στο περιβάλλον της εργασίας τους. Ένας καθηγητής Πανεπιστημίου αναφερόταν κάποτε στη θεωρία των κύκλων. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία ένας νέος οφείλει να εισάγει τον εαυτό του σε όσο το δυνατόν περισσότερους και πιο στενούς κύκλους. Από το σχολείο στο Πανεπιστήμιο, από το Πανεπιστήμιο σε διάφορες ομάδες και από εκεί σε πρακτική άσκηση, εργασία, Μεταπτυχιακό και ούτω καθεξής. Σε κάθε νέο βήμα ο αριθμός των ατόμων μικραίνει. Όλο και λιγότεροι ακολουθούν αυτή την πορεία. Και κάπως έτσι το άτομο έχει καταφέρει όχι μόνο να ξεχωρίσει, αλλά πολύ περισσότερο να αποκτήσει γνώσεις και δεξιότητες που πολλοί νέοι στην ηλικία του δεν κατέχουν.

Όπως ανέφερα και πιο πάνω ένα μέσο απόκτησης αυτών των δεξιοτήτων (ή και των skills αν θέλετε) είναι η συμμετοχή σε ομάδες που δραστηριοποιούνται μέσα στο Πανεπιστήμιο. Τι κερδίζει, όμως, κάποιος μέσα από αυτή τη διαδικασία. Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι η πρακτική εφαρμογή όλων των γνώσεων που λαμβάνουμε μέσα στις ακαδημαϊκές αίθουσες. Ένας νέος έχει τη δυνατότητα να δει στην πράξη πως λειτουργούν όσα έχει διαβάσει, να τα δοκιμάσει, να κάνει λάθη και να αρχίσει από την αρχή. Έτσι, όταν έρθει η ώρα να κάνει κάτι αντίστοιχο στην εργασία του, θα έχει ήδη μια σχετική εμπειρία. Επίσης, μπορεί να έρθει σε επαφή με πολλά διαφορετικά άτομα. Είτε προέρχονται από διαφορετικές χώρες και κουλτούρες είτε έχουν ζήσει σε μια πραγματικότητα πολύ διαφορετική από τη δική μας, οι άλλοι άνθρωποι μπορούν να αποδειχτούν μια πρόκληση. Το να μάθεις να επικοινωνείς με κάποιον, να τον κάνεις να αντιληφθεί τις ιδέες σου ή να τον πείσεις για κάτι, είναι πολύ δύσκολο αλλά και πολύ ενδιαφέρον ταυτόχρονα. Από την άλλη εντός της ομάδας, κανείς μαθαίνει να θέτει στόχους, να ακολουθεί βήματα για να τους καταφέρει, να ανταποκρίνεται σε δυσκολίες και προθεσμίες και ίσως τελικά να καταφέρνει αυτό που θέλει.

Το πιο σημαντικό από όλα, όμως, είναι ότι κάθε νέος που ασχολείται με κάτι πέρα από το Πανεπιστήμιο, μαθαίνει να κάνει πράγματα για όσα τον ενοχλούν στον κόσμο. Γίνεται πιο υπεύθυνος και παίρνει ο ίδιος πρωτοβουλίες για να φέρει έστω και μια μικρή αλλαγή στην κοινωνία. Και μέσα από όλη αυτή την αλλαγή, καταφέρνει τελικά να αλλάξει ο ίδιος και να γίνει ένας καλύτερος άνθρωπος που κυνηγά τα όνειρα και τους στόχους του. Και αν το δοκίμασε μια φορά όταν ήταν φοιτητής, σίγουρα θα το ξανακάνει. Φανταστείτε, λοιπόν πως θα ήταν ο κόσμος μας αν ήταν γεμάτος με τέτοιους ανθρώπους.

Εγώ το δοκίμασα! Εσύ ακόμα το σκέφτεσαι;

Μπες σε μια ομάδα όπως η AIESEC και αναπτύσσοντας τα προσωπικά σου χαρακτηριστικά δες τον εαυτό σου να γίνεται η καλύτερη εκδοχή του, βοηθώντας παράλληλα τους ανθρώπους γύρω σου να αναπτυχθούν κι αυτοί, αφήνωντας έναν αντίκτυπο στην κοινωνία σου!

Αλεξάνδρα Νικοπούλου

tumblr_o0wbpgRfdY1tdceueo1_500

 

Εσύ πώς θα κάνεις το 2016 μια ξεχωριστή χρονιά;

Το 2015 βρίσκεται ήδη κάποιες μέρες πίσω μας. Αναμνήσεις, όμορφες και άσχημες στιγμές, αποφάσεις και αλλαγές μιας ολόκληρης χρονιάς είναι πια παρελθόν. Και αφού φάγαμε, ήπιαμε και γιορτάσαμε, ήρθε η ώρα για τις μεγάλες αποφάσεις της νέας χρονιάς. Ξέρετε, αυτά τα new year’s resolutions που τα θυμόμαστε το πολύ για καμιά βδομάδα και την υπόλοιπη χρονιά κάνουμε τα ίδια, ίσως χειρότερα από αυτά που κάναμε πέρσι. Θα σας πω, λοιπόν κάτι. Εγώ δεν πιστεύω σε αυτές τις μεγάλες αποφάσεις.

Πέρσι, είχα δοκιμάσει να φτιάξω αυτή την περίφημη λίστα και όταν πριν λίγες μέρες έπεσα πάνω της συνειδητοποίησα ότι, ίσως δεν τα είχα πάει τόσο καλά όσο πίστευα. Τρεις στόχοι που είχα πετύχει απόλυτα, 4 που είχα πετύχει εν μέρει, 3 που δεν πέτυχα καν και 2 στόχοι που ξέχασα γιατί ήθελα να τους πετύχω περίπου ένα μήνα αφού τους έθεσα. Όπως καταλαβαίνετε, δεν ήμουν και πολύ χαρούμενη γι’ αυτό. Κι όμως κάτι με έτρωγε. Ακόμη κι αν δεν το ένιωθα κάθε μέρα, μέσα μου ήξερα ότι τα είχα πάει καλύτερα απ’ ότι δήλωνε η συγκεκριμένη λίστα. Τα έβαλα, λοιπόν, κάτω και έκανα μια αναδρομή στους περασμένους μήνες. Αυτό που παρατήρησα ήταν ότι μπορεί μέσα στη χρονιά να είχα ξεχάσει αυτούς τους στόχους, αλλά υποσυνείδητα είχα επιδιώξει να καταφέρω ορισμένους από αυτούς και ακόμη περισσότερο, είχα πετύχει πολύ πιο σημαντικά πράγματα που δεν θα μπορούσα καν να φανταστώ στην αρχή της χρονιάς.

Και η αλήθεια είναι ότι τελικά όλοι χρειαζόμαστε μια καινούρια αρχή. Ακόμη κι αν το new year’s resolution μας έρθει κάποιες μέρες ή μήνες μετά, το θέμα είναι η συνειδητοποίηση της ανάγκης να κάνουμε κάτι διαφορετικό, να μετακινηθούμε από μια στάσιμη κατάσταση. Η Πρωτοχρονιά είναι απλά μια πολύ καλή ευκαιρία να το αποφασίσουμε, αλλά σίγουρα δεν είναι η μόνη. Δεν θα πρέπει να παίρνουμε αποφάσεις επειδή το επιτάσσει η μέρα, αλλά επειδή το επιτάσσει η δική μας ανάγκη να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Να διαβάσουμε πιο πολλά βιβλία, να μάθουμε κάτι καινούριο, να γνωρίσουμε νέους ανθρώπους και πολιτισμούς, να ταξιδέψουμε, να κάνουμε πράγματα που ποτέ δεν είχαμε φανταστεί. Η Πρωτοχρονιά είναι η μοναδική στιγμή που ίσως καθόμαστε να οραματιστούμε πως θα θέλαμε να είναι η ζωή μας για όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Και αυτό από μόνο του έχει κάτι μαγικό.

Καλώς ή κακώς, όμως, δεν θα έπρεπε να μένουμε σε αυτό. Το μυστικό για μένα είναι όπως γιορτάζουμε τη ζωή μας εκείνη τη μέρα, να το κάνουμε όλη τη χρονιά. Να πούμε ότι φέτος θα κάνουμε όσες καινούριες αρχές χρειαστεί αρκεί να πετύχουμε αυτό που θέλουμε. Να κοιτάξουμε κατάματα τους φόβους μας και να προσπαθήσουμε έστω να τους ξεπεράσουμε. Να κάνουμε κάτι τελείως έξω από όσα κάνουμε συνήθως. 

Η συμβουλή μου λοιπόν είναι αυτή: φέτος δοκίμασε κάτι τρομακτικό. Αν φοβάσαι να μιλήσεις σε κόσμο ή να βάλεις ένα στόχο και να προσπαθήσεις να τον πετύχεις, ξανασκέψου το. Μπες σε μια ομάδα, ενεργοποιήσου και άλλαξε όσα δεν σου αρέσουν γύρω σου. Κάνε μικρά βήματα και θα δεις ότι αν ξεκινήσεις να παίρνεις πρωτοβουλίες, θα μείνεις έκπληκτος από το πόσα μπορείς να καταφέρεις. Μπορεί να μην είναι εύκολο και μπορεί τα new year’s resolutions να μην πετυχαίνουν πάντα, αλλά σίγουρα αξίζει να κάνουμε μια δοκιμή.

Αλεξάνδρα Νικοπούλου

 

Μία από τις ομάδες στις όποιες μπορείς να μπεις και να ξεκινήσεις δυναμικά τη χρονιά σου είναι η AIESEC! Μην ξεχνάς ότι οι αιτήσεις για το πρόγραμμα Youth Talent της AIESEC είναι ήδη ανοιχτές!
Αν αυτή τη χρονιά θες να κάνεις κάτι διαφορετικό αναπτύσσοντας τον εαυτό σου αλλά και τους γύρω σου μην το σκέφτεσαι άλλο!

GloVo : εθελοντισμός,ανάπτυξη, πρωτοβουλίες

Επισκέφτομαι την ιστοσελίδα της GloVo – διαβάζω let the adventure begin! Κάτσε λιγάκι! Τι είναι η GloVo; Η GloVo ή αλλιώς Global Volunteers Platform διανύει τον τέταρτο χρόνο λειτουργίας της. Ξεκίνησε από μια μικρή ομάδα νέων που ο καθένας έδωσε ένα κομμάτι του εαυτού του κι έχει φτάσει στους  6.000 ενεργούς εθελοντές αυτή τη στιγμή. Ακόμα είσαι περίεργος; Διάβασε παρακάτω!

 

-Ποια ήταν η αφορμή προκειμένου να εμπνευστείτε την Global Volunteers Platform?

-H GloVo ξεκίνησε όταν συνειδητοποιήσαμε δύο προβλήματα καθώς συμμετείχαμε σ’ ένα event : Αρχικά δεν υπήρχε ο κατάλληλος υπεύθυνος για την οργάνωση των εθελοντών και 2ον οι ίδιοι οι εθελοντές δεν μπορούσαν να προσφέρουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ούτε η κατάλληλη ποιότητα και ποσότητα εθελοντών. Αυτό σήμαινε πρώτον ότι υπήρχε ένα γκρουπ που ήθελε εθελοντές και δε μπορούσε να το οργανώσει σωστά και από την άλλη, οι ίδιοι οι εθελοντές ήθελαν να συμμετέχουν σε δράσεις που τους ταιριάζουν χωρίς να γνωρίζουν το πώς.

 

-Πως επιλέγονται οι εθελοντές για τα events; Μπορεί να συμμετέχει και κάποιος χωρίς προϋπηρεσία και σύμφωνα με τα ενδιαφέροντα του;

-Ίσα ίσα αυτό είναι το ζητούμενο! Το 55% των εθελοντών μας γνώρισαν την κουλτούρα του εθελοντή για 1η φορά. Η επιλογή γίνεται βάσει αιτήσεων και δικό μας μέλημα είναι να υπάρχει ισορροπία μεταξύ  έμπειρων εθελοντών και εθελοντών που ασχολούνται για 1η φορά.

 

-Κάτι ακόμη καινοτόμο που είδαμε για 1η φορά είναι η GloVo.4all που εντάσσει και τα άτομα με κινητικές αναπηρίες στην ομάδα των εθελοντών.

-Η ιδέα ήρθε μέσα από τη συνεργασία μας με πολλούς Μ.Κ.Ο. Θελήσαμε να κάνουμε κάθε event προσβάσιμο σε όλους. Οι άνθρωποι με κινητική ή άλλη αναπηρία ναι μεν έχουν κάποιο disability, όμως έχουν πολύ παραπάνω abilities και εμείς εστιάσαμε σε αυτό. Ωστόσο φροντίζουμε πάντα να τσεκάρουμε αν ο χώρος που θα διεξαχθή το event είναι προσβάσιμος στον εθελοντή και να έχει ο καθένας έναν ενεργό ρόλο. Για παράδειγμα ένα παιδί με κινητικές δυσκολίες μπορεί πολύ εύκολα να βοηθήσει στο registration μιας εκδήλωσης. Στόχος μεχρι το 2020, είναι η GloVo.4all να μην υπάρχει- με την έννοια ότι είναι αυτονόητο να συμμετέχει σε εθελοντική δράση ο καθένας μας.

 

– Πόσο βοηθάει ο εθελοντισμός για να κτίσουμε skills και ν’ αναπτυχθούμε προσωπικά;

-Σίγουρα ένας  AIESECer το ξέρει πολύ καλά αυτό. Μέσα από τον εθελοντισμό, έχεις την ευκαιρία ανακαλύψεις αυτό που σου αρέσει ή και αντίστροφα – ν’ ασχοληθείς περισσότερο με αυτά που σου αρέσουν χωρίς μεγάλο ρίσκο. Επιπλέον γνωρίζεις τους ανθρώπους της αγοράς- τις κατάλληλες επαφές που θα σε βοηθήσουν να κάνεις αυτά που θέλεις.

 

-Ποια ήταν η σχέση σου με τον οργανισμό της AIESEC και ποια τα εφόδια που σου έδωσε και σε βοήθησαν να φτάσεις στην ίδρυση της GloVo;

-Πολύ απλά αν δεν είχα περάσει από την AIESEC δε θα είχε φτιαχτεί ποτέ η GloVo. Βγήκα έξω από το comfort zone μου και δοκίμασα διάφορα πράγματα. Μέλος στον οργανισμό, ξεκίνησα από το 2009 από την τοπική του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών- δεν ήθελα όμως να μείνω κολλημένος σ΄ ένα γραφείο κι έτσι κατευθείαν έφυγα για πρακτική στο εξωτερικό στην Ταιβάν για 3 μήνες κι έτσι έμαθα να προσαρμόζομαι στο διαφορετικό και ότι κάτι που είναι δεδομένο για μένα, δεν είναι για κάποιον άλλον. Είχα την ευκαιρία να γνωρίσω έναν τεράστιο και διαφορετικό πολιτισμό- τον κινεζικό και να δω τον ίδιο μου τον εαυτό μέσα από μία διαφορετική οπτική. Εμένα το πάθος μου ήταν τα events- ανέλαβα ένα από τα μεγαλύτερα event της AIESEC παγκοσμίως, το EuroExpo και συνεργαστήκαμε με πάρα πολλά άτομα – delegates από όλον τον κόσμο κι ανοίχτηκαν πολλές συνεργασίες που βοήθησαν και τον οργανισμό μακροπρόθεσμα και εμένα στο κομμάτι της δικτύωσης. Πιο πολύ όμως μ’ έφεραν πιο κοντά στην GloVo. Μετά από τα EuroExpo συνειδητοποίησα επίσης ότι μ’αρέσει πολύ το public speaking και το facilitating σε συνέδρια.

 

-Αυτό που καταλαβαίνω για σένα είναι ότι σε όλη την πορεία σου μέχρι σήμερα ακολούθησες πολύ alternative μονοπάτια και το ρίσκο ήταν κάτι απαραίτητο για να τα καταφέρεις.

-Το ρίσκο για μένα δεν είναι φόβος- είναι κίνητρο για το πώς θ’ αντιμετωπίσεις κάποιες καταστάσεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχει κάτι το αδύνατο- η σκληρή δουλειά και η προσπάθεια και το να είσαι παθιασμένος είναι απαραίτητα για να πετύχεις σε κάτι!

 

Δεν έχω ακούσει άτομο που έχει καταφέρει πέντε πράγματα στη ζωή του –όποια κι αν είναι αυτά- και να μην αναφέρει τη λέξη πάθος. Κάτι άλλο που συμβουλεύτηκα από τον Κωσταπάνο είναι το εξής: να φροντίζεις οι άνθρωποι που γνωρίζεις να μπορούν να σε βοηθήσουν να κάνεις πράγματα!

Κάντε εγγραφή στην πλατφόρμα της GloVo– διαρκεί περίπου 1.5 λεπτό και αρπάξτε την ευκαιρία να συμμετέχετε σ’ ένα δυνατό event!

 

Γεωργία Πετρίδου

Tips για μια πιο παραγωγική καθημερινότητα

Η καθημερινή ζωή του φοιτητή είναι γεμάτη υποχρεώσεις: διάβασμα, εργασίες, τρέξιμο γενικά. Βιώνεις τα χρόνια που βάζεις τις βάσεις και μαθαίνεις τα πράγματα που θα σε πάνε ένα βήμα πιο μπροστά. Ταυτόχρονα προσπαθείς να χωρέσεις μέσα σε μια βδομάδα σχολή, φίλους, δραστηριότητες, δουλειά και εθελοντισμό. Μάλλον δύσκολα φαίνονται τα πράγματα… Μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα, λοιπόν, ποιες είναι οι προτεραιότητες που θέτεις και πως οργανώνεις τον χρόνο σου, προκειμένου να ανταπεξέλθεις αποτελεσματικά;

Αν έχεις ήδη δρομολογήσει, έστω και στο περίπου, την πορεία που θες να ακολουθήσεις, το άρθρο αυτό θα σε βοηθήσει να μη χάσεις το δρόμο σου στην πορεία.

Πρώτο και βασικό, είναι το να οργανώνεις τα πράγματα όσο μπορείς. Αυτό δε σημαίνει να γίνεις control freak αλλά ένα ημερολόγιο, ένα Google Calendar ή μια Agenda μπορείς να χρησιμοποιείς όσο σε εξυπηρετεί. Αν ξεχνάς πράγματα χρησιμοποίησε post it ή οποιαδήποτε άλλη μορφή υπενθυμίσεων.

Είναι σημαντικό να έχεις ρεαλιστικές απαιτήσεις από τον εαυτό σου και να θέτεις ρεαλιστικά deadlines. Αν τρέχεις όλη μέρα μην περιμένεις να κάνεις εργασία αργά το βράδυ και ενώ πριν έχεις βγει και για ένα ποτάκι γιατί «βρε αδερφέ, με κάλεσαν!». Ειδικά αν ξέρεις ότι δε θα αντέξεις να την ολοκληρώσεις στη συνέχεια. Πες όχι στους φίλους σου αν αυτό που κάνεις είναι σημαντικό και επείγον για σένα. Θα σε καταλάβουν και θα είναι εκεί για σένα και την επόμενη μέρα.

Να δίνεις χρόνο στον εαυτό σου να χαλαρώσει. Προσπάθησε να δομείς έτσι το πρόγραμμά σου ώστε κάθε μέρα να έχεις ένα κενό για να κάνεις οτιδήποτε θα σε ξεκουράσει χωρίς να φορτώσει με παραπάνω πληροφορίες τον εγκέφαλό σου.

Παρακάτω σου παραθέτω μερικά ενδεικτικά tips από το Business Insider όπως τα συγκράτησα και τα εφάρμοσα εγώ μέχρι τώρα:

  • Δημιούργησε ρουτίνες. Το να έχεις προαποφασίσει τα βασικά σημεία της καθημερινότητάς σου θα σε απαλλάξει από στιγμές αβεβαιότητας και διλήμματα που τρώνε χρόνο και ενέργεια. Ως αποτέλεσμα, θα έχεις λιγότερο στρες ενώ θα εξοικονομείς ενέργεια για σημαντικότερες ή επείγουσες αποφάσεις.
  • Προσπάθησε να λαμβάνεις αποφάσεις κυρίως τις πρωινές ώρες, που το μυαλό είναι ακόμα καθαρό και ξεκούραστο.
  • Να προσέχεις τη διατροφή σου. Ειδικά το καλό πρωινό γεύμα μπορεί να βοηθήσει στη βελτίωση της εγκεφαλικής λειτουργίας ενισχύοντας τη μνήμη και την προσοχή.
  • Αν θες να είσαι πιο αποφασιστικός, να έχεις ισχυρό και αποδοτικό willpower, να κοιμάσαι καλύτερα. Επιπλέον, δεν αξίζει να καταστρέφεις το νευρικό σου σύστημα με καφέδες και ενεργειακά ποτά και την επόμενη μέρα να σέρνεσαι.
  • Ήξερες ότι το υποσυνείδητό σου παίζει βασικό ρόλο στις αποφάσεις που παίρνεις; Αν, λοιπόν, έχεις κολλήσει και δεν ξέρεις τι απόφαση να πάρεις ή τι να γράψεις στην εργασία σου κάνε κάτι άλλο. Απέσπασε το μυαλό σου με αυτό και το υποσυνείδητό σου θα κάνει τη δουλειά του. Όταν ξαναξεκινήσεις θα έχεις ξεκολλήσει.
  • Προηγουμένως ανέφερα το να λες «όχι» σε προτάσεις φίλων αλλά έτσι για την ισορροπία προφανώς και μπορείς να λες και «ναι» σε κάποιες «κακές» αποφάσεις.
  • Αν ξέρεις ότι τελικά θα λουφάρεις και δε θα πας στο σεμινάριο της σχολής σου ή οποιοδήποτε άλλο σεμινάριο που σε ενδιαφέρει (που και γνώσεις θα σου προσφέρει και στο βιογραφικό σου θα μπει) δεσμεύσου με ένα φίλο/φίλη ότι θα πάτε μαζί. Τουλάχιστον το να έχεις ευθύνη απέναντι στον άλλο δε θα σε αφήσει να κάθεσαι στον καναπέ.
  • Να έχεις και να δημιουργείς ποιοτικές σχέσεις. Αυτό σαν life advice. Οι ποιοτικές σχέσεις είναι πλούσιες σε καλές συζητήσεις, ιδέες και φυσικά εποικοδομητικό feedback.

Κάποια από τα παραπάνω πολύ πιθανόν να τα έχεις ξαναδιαβάσει ή να τα εφαρμόζεις ήδη νομίζω όμως πως το να είναι οργανωμένα και συγκεντρωμένα κάπου βοηθάει ακόμα πιο πολύ! Προσπάθησε να εφαρμόσεις όσα μπορείς και μην αφήνεις το άγχος και την πίεση του χρόνου να σε καταβάλλουν.

Για περισσότερα άρθρα, προσωπικές εμπειρίες και ιδέες μπορείς να παρακολουθείς το blog της AIESEC!

Δες ολόκληρο το άρθρο του Business Insider εδώ.

 

Πόλλυ Βαρελοπούλου

Είκοσι δευτερόλεπτα για να αλλάξεις την ζωή σου. Εσύ τι θα διαλέξεις ;

Έχεις σκεφτεί αν , καμιά φορά το μόνο που χρειάζεσαι είναι είκοσι δευτερόλεπτα θάρρους, μια λέξη, ένα τηλεφώνημα ή ένα απλό κλικ; Σκέψου κάτι που έκανες τελευταία και σου έδωσε απίστευτη αδρεναλίνη, αισθάνθηκες υπεροχή και ότι ήσουν πραγματικά χαρούμενος. Πόσο καιρό έχεις να αισθανθείς έτσι; Να αισθανθείς ζωντανός και γεμάτος; Εκείνα είναι τα λεπτά που ερχόμαστε πιο κοντά στα όρια μας, που συναντάμε τον αληθινό μας εαυτό. Το πρόβλημα μας είναι ότι δεν αισθανόμαστε έτσι συχνά και μένουμε στην στασιμότητα, στην αναισθησία και στην γκρίνια. Αυτό που μας εμποδίζει ονομάζεται «comfort zone» αλλά ποιος ευθύνεται για αυτό ;

Φαντάσου να χτίζεις σιγά σιγά έναν φράχτη , γύρω από τον εαυτό σου με ερεθίσματα που παίρνεις από το εξωτερικό σου περιβάλλον, όπως η σχολή , οι φίλοι, η οικογένεια ,το διαδίκτυο αλλά καθώς τον χτίζεις ξεχνάς να βάλεις μια μικρή πόρτα. Αυτό που βρίσκεται μέσα στον φράχτη, μέσα στην ασπίδα σου, είναι τα πράγματα που σου προκαλούν χαρά , τα γνώριμα, είναι το μέρος που αισθάνεσαι ασφάλεια. Χτίζοντας όμως αυτόν τον φράχτη παίρνεις κάποιες αποφάσεις για τον εαυτό σου , τον κλείνεις μέσα σε ένα καλούπι. Η πόρτα είναι η σύνδεση σου με τις εμπειρίες της ζωής, με τον έξω κόσμο , με άτομα διαφορετικά από εσένα. Όταν όμως εσύ ο ίδιος περιθωριοποιείς με αυτόν τον τρόπο τον εαυτό σου, πως περιμένεις να αναπτυχθείς και να ωριμάσεις ;

Έχεις σκεφτεί ποτέ πως θα ήθελες να είναι ο ιδανικός σου εαυτός ή πως θα ήθελες να δεις τον εαυτό σου σε 5 χρόνια ; Ίσως να μην είναι πολύ δύσκολο να σχηματίσεις την εικόνα στο μυαλό σου, αλλά δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για το εάν αυτό που φαντάστηκες είναι αυτό που πραγματικά θέλεις , γιατί δεν έχεις γνωρίσει ,όντας 20ετών ,τον κόσμο και μέσα από αυτόν, εσένα. Μια κοπέλα18 ετών πριν από 4 μήνες πήρε μόνη της μια απόφαση να κάνει κάθε χρόνο κάτι διαφορετικό. Μέσα σε ένα αμφιθέατρο , για 7 λεπτά άκουγε δυο παιδιά να μιλάνε για ένα πρόγραμμα , Global Citizen. Αμέσως ρώτησε για περαιτέρω πληροφορίες. Ενθουσιάστηκε , θεώρησε την κατάλληλη ευκαιρία για να εκπληρώσει την υπόσχεση που είχε δώσει στον εαυτό της. Έχει καταντήσει πλέον βολική συνήθεια να λέμε ότι θα κάνουμε κάποια αλλαγή , μετά τις γιορτές ή από Δευτέρα ή από το επόμενο εξάμηνο , δίνουμε αυτή την υπόσχεση στον εαυτό μας για να βγούμε έξω από την ζώνη ασφαλείας μας , αλλά δεν την τηρούμε , γιατί ίσως δεν υπάρχει κάποιο άτομo για να μας ωθήσει προς αυτό. Έδρασε αυθόρμητα , έκανε αμέσως την αίτηση της και τις πρώτες βδομάδες ανησυχούσε είτε για το εάν θα την δεχτούν είτε για το έαν θα καταφέρει να ανταπεξέλθει σε όλο αυτό. Υπήρχε ωστόσο ένα άτομο που την έσπρωχνε και την καθοδηγούσε, που την βοηθούσε να βελτιώνει κάθε μέρα τον εαυτό της , που ήταν εκεί μαζί της μέχρι την στιγμή που επέστρεψε στην Ελλάδα.

Καμιά φορά πρέπει να γκρεμίσουμε τον εαυτό μας , για να μπορέσουμε να τον ξαναβρούμε και όταν όλο αυτό γίνεται μέσα από μια εμπειρία με άτομα που σε καθοδηγούν αυτό είναι ακόμα πιο εύκολο. Η ευτυχία του να αφήνεις ένα δικό σου κομμάτι στην δουλειά που κάνεις και να βλέπεις το αντίκτυπό της, να σπας τις προκαταλήψεις σου μέσα από συζητήσεις με άτομα διαφορετικής κουλτούρας που ίσως σε φέρουν και σε άβολη θέση, να έρχεσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου και τους φόβους σου μόνος σου, να αισθάνεσαι ελεύθερος και ξένος χωρίς ντροπή μέσα σε μια ξένη χώρα , να συνάπτεις δυνατές φιλίες, είναι αισθήματα που δείχνουν ότι ξεκινάς να γνωρίζεις τον εαυτό σου και να στέκεσαι μόνος σου στα πόδια σου. » Η αυτοπεποίθηση που πήρα, η χαρά που ένιωσα από τα μικρά παιδιά όταν μου ζητούσαν και άλλα μαθήματα, η στοργή της οικογένειας και το γεγονός ότι γύρισα και είμαι πολύ πιο σίγουρη για το ποία είμαι και πως θέλω να προχωρήσω στην ζωή μου από εδώ και πέρα με έκαναν να χαίρομαι για εκείνο το κλικ που είχα πατήσει «.  Η ιστορία αυτής της κοπέλας δεν τελειώνει εδώ , καθώς όταν βγαίνεις από την ζώνη ασφαλείας σου διαρκώς αλλάζεις σαν άνθρωπος και διψάς για καινούργιες εμπειρίες.

Ένας μεγάλος Έλληνας συγγραφέας κάποτε είχε πει » Να είσαι ανήσυχος, ανευχαρίστητος και απροσάρμοστος πάντα. Όταν μια συνήθεια καταντάει βολική να την συντρίβεις «. Είναι μια μεγάλη πρόκληση να βελτιώσεις ένα αρνητικό σου, να αλλάξεις την στάση σου και να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου, αλλά να ξέρεις ότι πολλοί άνθρωποι περνάνε μια ζωή χωρίς να γνωρίζουν τα πραγματικά τους ταλέντα και το πάθος τους. Να θυμάσαι είναι στην φύση μας να φοβόμαστε το άγνωστο, να σκεφτόμαστε υπερβολικά πολύ το επόμενο βήμα , αλλά είναι επίσης στην φύση μας να τολμάμε, να σπάμε τα όρια μας και να δοκιμάζουμε. Άλλωστε αυτή είναι ζωή, το θέμα είναι εσύ πως θες να την ζήσεις. Εσύ, λοιπόν, τι θα διαλέξεις να κάνεις τα επόμενα είκοσι δευτερόλεπτα ;

Νατάσσα Σαμαρά

Πως θα ξεκινήσω την επαγγελματική μου πορεία; Είμαι έτοιμος;

Ο σύγχρονος Έλληνας φοιτητής προσδοκεί έπειτα από την αποφοίτησή του να βρει τη δουλειά των ονείρων του. Τι παραπάνω έχει κάνει όμως στην πορεία του ώστε να διεκδικήσει αυτή τη θέση; Η αγορά εργασίας σήμερα απαιτεί πολλά περισσότερα από ένα απλό πτυχίο πανεπιστημίου, και κάποιες από τις απαιτήσεις της είναι η εμπειρία, η ευελιξία και δημιουργικότητα. Ίσως έφτασε η ώρα να αρχίσεις να αναρωτιέσαι και να ψάξεις για την ευκαιρία που σε βοηθήσει να κάνεις το πρώτο βήμα στην καριέρα σου.

Μία εμπειρία στο εξωτερικό μπορεί χωρίς αμφιβολία να αποτελέσει μια ισχυρή βάση για την καριέρα ενός φοιτητή. Σίγουρα η πρακτική ακόμα και στην Ελλάδα είναι ένα πλεονέκτημα στο βιογραφικό κάθε φοιτητή, αλλά μια επαγγελματική εμπειρία στο εξωτερικό μπορεί να προσφέρει πολλά περισσότερα. Και αυτό γιατί;

Πέρα από την απόκτηση γνώσης πάνω στο επαγγελματικό κομμάτι, θα έχεις την ευκαιρία να γνωρίσεις την καθημερινότητα μιας νέας χώρας, με διαφορετική κουλτούρα και διαφορετικές αντιλήψεις, βλέποντας έτσι τα πράγματα από μια άλλη οπτική γωνία. Ακόμα και ο τρόπος ζωής και οι καθημερινές απλές συνήθειες των ανθρώπων μιας ξένης χώρας μπορούν να αποτελέσουν για τη δική μας χώρα μια καινοτομία καθώς πρόκειται για κάτι άγνωστο και πρωτότυπο. Η σωστή αξιοποίηση των ιδεών μπορεί να φέρει καταπληκτικά αποτελέσματα. Γι αυτό αν βρεθείς σε μια χώρα διαφορετική, μη μείνεις στη ρουτίνα της επαγγελματικής σου καθημερινότητας. Ψάξε, ψάξε, ψάξε! Υπέροχα πράγματα υπάρχουν εκεί έξω και περιμένουν να τα ανακαλύψεις.

Οι διαφορές ωστόσο δεν σημειώνονται μόνο στον τρόπο ζωής μεταξύ των χωρών. Σε πολλές περιπτώσεις οι μέθοδοι εργασίας, το εργασιακό περιβάλλον, οι συνθήκες εργασίας και διάφοροι άλλοι παράγοντες, απέχουν σε μεγάλο βαθμό από την ελληνική πραγματικότητα. Διαφορετικά συστήματα εφαρμόζονται ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε χώρας και ίσως κάποια απ αυτά να είναι αποδοτικά για τις ανάγκες της ελληνικής αγοράς. Επίσης χρησιμοποιούνται διαφορετικές τεχνολογίες που πολλές από αυτές παραμένουν άγνωστες σε εμάς. Γνωρίζοντας όλες αυτές τις διαφορετικές ιδέες και απόψεις ανά τον κόσμο θα μπορούσες χωρίς αμφιβολία να κρίνεις ποιες θα ταίριαζαν στην ελληνική πραγματικότητα και να προωθήσεις κάποιες απ αυτές εδώ πρωτοτυπώντας για τα δικά μας δεδομένα.

Όσα όμως θα μπορούσες να αποκομίσεις από μια τέτοια εμπειρία είναι σίγουρα πολλά περισσότερα από τα παραπάνω. Πέρα από το κέρδος σου σε επαγγελματικό επίπεδο και τις γνώσεις που θα κερδίσεις στο αντικείμενό σου, μία εμπειρία πρακτικής στο εξωτερικό θα σου δώσει την ευκαιρία να γνωρίσεις ακόμα καλύτερα τον εαυτό σου. Κάνοντας μία νέα αρχή σε ένα νέο περιβάλλον θα μπορέσεις να ανακαλύψεις τις δυνατότητές σου, τα όρια σου, να γνωρίσεις ποιος πραγματικά είσαι και τι θέλεις και να καταλάβεις πάνω απ όλα αν αυτό που κάνεις σε γεμίζει, αν είναι κατάλληλο για σένα και αν θέλεις να περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου αφιερώνοντας το χρόνο σου σ αυτό.

Πλησιάζοντας λοιπόν στο τέλος των σπουδών σου, πως σκέφτεσαι να ξεκινήσεις την επαγγελματική σου πορεία; Έφτασε η στιγμή να αναζητήσεις τις κατάλληλες για σένα ευκαιρίες και να τις αξιοποιήσεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ώστε να προετοιμαστείς για τη σύγχρονη αγορά εργασίας και να αποκτήσεις δυνατές εμπειρίες που μπορούν να σου αλλάξουν τη ζωή. Όλα είναι στο χέρι σου..αρκεί να κάνεις την αρχή!

 

Την ευκαιρία μιας επαγγελματικής εμπειρίας στο εξωτερικό μέσω μίας πρακτικής, μπορεί να σου δώσει το πρόγραμμα Global Talent της AIESEC. Ο μεγαλύτερος παγκόσμιος φοιτητικός οργανισμός που δραστηριοποιείται εδώ και 67 χρόνια αναζητά τις ανάγκες του σύγχρονου φοιτητή και έχει δημιουργήσει το κατάλληλο πρόγραμμα ώστε να δώσει στον Έλληνα φοιτητή την ευκαιρία να κάνει το πρώτο βήμα στην καριέρα του!

Mπορείς να μάθεις περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα Global Talent και πώς μπορεί να αλλάξει και τη δίκη σου ζωή!

 

Ειρήνη πού;

Ξημέρωσε, ξημέρωσε 13 Νοέμβρη 2015 , ημέρα Παρασκευή και νύχτωσε και τελικά κατέληξε αυτή η μέρα να βαφτεί με αίμα, αίμα αθώων ανθρώπων στο Παρίσι.”Είμαστε σε πόλεμο” ακούς τους δημοσιογράφους να λένε.Και γω απαντάω προφανώς και είμαστε, ή τουλάχιστον δεν έχουμε ειρήνη με όλη τη σημασία της λέξης από τη στιγμή που σε πολλές χώρες του κόσμου χύνεται καθημερινά αίμα αθώων ανθρώπων,από τη στιγμή που καθημερινά η Μεσόγειος γεμίζει πτώματα ανθρώπων που προσπαθούν να ξεφύγουν από έναν εφιάλτη.

Νομίζω ότι το αίτημα για ειρήνη και δικαιοσύνη σε αυτόν τον κόσμο παραμένει ίδιο από τότε που ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε και όχι μόνο επειδή απο τότε έχουμε ζήσει πολέμους Ιράκ,Ιράν,Αφγανιστάν,εξεγέρσεις σε Αίγυπτο,Συρία ,Ουκρανία αλλά επειδή εφησυχαστήκαμε πως ζούμε εν ειρήνη. Ειρήνη είναι η φυσική κατάσταση στην κοινωνική ζωή του ανθρώπου κατά την οποία οι σχέσεις λειτουργούν αρμονικά και χωρίς βίαιες αντιπαραθέσεις. Λοιπόν τι νομίζετε ζούμε αρμονικά;  Ζούμε αρμονικά όταν μιλάμε άσχημα σε εναν συνάνθρωπό μας από άλλη χώρα,ζούμε αρμονικά όταν δεν υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα μας,τα δικαιώματα των ζώων όταν καταστρέφουμε το περιβάλλον μας,ζούμε αρμονικά όταν η μόνη μας έγνοια είναι ο εαυτός μας και το κέρδος αυτού; Ζούμε αρμονικά όταν θέλουμε να έχουμε περισσότερα σε βάρος άλλων, όταν οι νέοι βυθίζονται στην ανεργία,όταν ο αριθμός  των αυτοκτονιών αυξάνεται κάθε χρόνο;

Δεν θέλω να σας δυσαρεστήσω αλλά δεν ζούμε αρμονικά και σίγουρα δεν μπορούμε να περηφανευόμαστε πως έχουμε ειρήνη,όπως επίσης δεν μπορούμε να θυμόμαστε ο,τι βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση μόνο όταν το σπίτι μας έρχεται πίο κοντά στον κίνδυνο των αληθινών πυρών. Οφείλουμε σαν ενεργοί πολίτες κάθε μέρα που ξυπνάμε να θυμόμαστε σε τί κατάσταση βρίσκεται ολόκληρος ο κόσμος και να θυμόμαστε ότι δεν έχει νόημα να θέλουμε ειρήνη αλλά πρέπει να πράττουμε έτσι ώστε να την φέρουμε στο κόσμο μας. Και πως αν έμας μας διέπουν πανανθρώπινες αρχές και αξίες και κάθε μέρα δρούμε με βάση αυτές επηρεάζοντας τους γύρω μας ο κόσμος μας θα ‘ταν τόσο διαφορέτικός. Γιατί σκεφτείτε: “Tί θα μπορούσε να γίνει αν κάθε άνθρωπος του κόσμου δρούσε έχοντας σαν σκοπό στις πράξεις του τον κάθε άνθρωπο και όχι σαν μέσο για να φτάσει στο σκοπό του;” H απάντηση είναι ότι θα ζούσαμε αρμονικά, ο ένας θα γνώριζε το πολιτισμό του άλλου και δεν θα ήμασταν λαοί με διαφορετικά συμφέροντα∙αλλά με ένα κοινό: τον πλανήτη μας.

Κάθε μέρα είναι μια νέα και μπορεί να πεθαίνουν άνθρωποι ή να γεννιούνται όμως σημασία έχει πως εμείς δρούμε σε αυτή τη κάθε ξεχωριστή μέρα. Πόσο έχουμε κατανοήσει τη δύναμη της συμπεριφοράς μας και των πράξεων μας; Γιατί ναι μπορεί ο καθένας μας να κάνει μια απλή πράξη κάθε μέρα που πίσω απο αυτή θα σκέφτεται να μοιράσει χαρά στους ανθρώπους και όταν μοιράζεις χαρά, μοιράζεις χαμόγελα δίνεις κουράγιο στον άλλον να συνεχίσει και να παλέψει στις δυσκολίες, ζείς αρμονικά με τον εαυτό σου και εν τέλει με τους γύρω σου, χτίζεις σε στέρεες βάσεις την ειρήνη γιατί βάζεις γερά θεμέλια σε πυλώνες ζωτικούς για την κοινωνία, τους ανθρώπους της. Η πράξη αυτή μπορεί να ναι τόσο μικρή όσο το να πείς «Καλημέρα» στο γείτονά σου,να μαζέψεις το σκουπίδι απο το δρόμο μέχρι κάτι μεγάλο όπως να βοηθάς εθελοντικά οργανισμούς που καθημερινά προσπαθούν να βοηθήσουν άστεγους,ανθρώπους με ανίατες ασθένειες ή απλά συνδέουν τις πράξεις τους με το όραμα της ειρήνης.

Ασπασία Γκότση

Καθημερινή πρόκληση : ένα βήμα πριν την επιτυχία.

Αγωνία, προβληματισμός, απογοήτευση. Τρία συναισθήματα με τα οποία βρίσκονται, κατά κύριο λόγο, αντιμέτωποι οι νέοι τη σημερινή εποχή. Δυστυχώς, είμαστε η γενιά που βρίσκεται μπροστά σε αδιέξοδα, καθώς και σε καινούργιες προκλήσεις. Ζούμε, λοιπόν, σε μία εποχή, όπου όλα μεταβάλλονται καθημερινά  με ραγδαίους ρυθμούς, σε μία κοινωνία που κυριαρχείται από πάρα πολλές γνώσεις και πληροφορίες.  Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις, πως για να καταφέρεις να ανταπεξέλθεις και εσύ σαν νέος στην σημερινή πραγματικότητα, οφείλεις να αλλάζεις και να αναπτύσσεσαι  καθημερινά.

Τι μπορώ να κάνω για να αποκτήσω ένα ανταγωνιστικό βιογραφικό; Να μάθω και 3η ξένη γλώσσα ή να ξεκινήσω για το πτυχίο πληροφορικής; Αξίζει να δραστηριοποιηθώ εθελοντικά; Είμαι σίγουρη, πως όλοι, λίγο ή πολύ έχουμε προβληματιστεί για  το μέλλον και την επαγγελματική μας ανέλιξη.

Σήμερα, λοιπόν, περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, το πανεπιστήμιο οφείλει να καλλιεργεί στους νέους αξίες, καθώς και δεξιότητες απαραίτητες τόσο για μέλλον τους, όσο και για την επαγγελματική τους σταδιοδρομία. Χαρακτηριστικά, όπως σωστή διαχείριση και οργάνωση χρόνου, επαγγελματισμός, ανάληψη πρωτοβουλιών, κριτική σκέψη, καθώς και συνεργασία είναι κάποιες από τις εν λόγω προσωπικές δεξιότητες ή αλλιώς soft skills που ξεχωρίζουν και διαφοροποιούν έναν υποψήφιο. Συχνό φαινόμενο στις μέρες μας αποτελεί η ύπαρξη πληθώρας αξιόλογων νέων  με αρκετά τυπικά προσόντα και γνώσεις, που δυστυχώς δεν έχουν την ικανότητα να πείσουν ή να ανταπεξέλθουν αποτελεσματικά υπό την πίεση χρόνου. Άραγε, διαθέτω και εγώ τις ικανότητες αυτές; Μπορούν να καλλιεργηθούν; Αξίζει; Η απάντηση είναι προφανέστατα ναι!

Κάθε άτομο μπορεί να κρύβει ταλέντα ή κλίσεις που ποτέ μέχρι τώρα δεν του δόθηκε η ευκαιρία να αναδείξει. Αυτά τα προσόντα δεν έχουν να κάνουν με γνώσεις πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα, αλλά είναι χαρακτηριστικά που σε ακολουθούν σε όλη την διάρκεια της ζωής σου και σου προσδίδουν ταυτότητα. Είναι οι βασικές αποσκευές  για το προσωπικό σου ταξίδι στην ζωή. Καλλιέργησε τες και θα δεις πως θα βγεις  νικητής, θα βρεθείς αντιμέτωπος με μία άγνωστη, αλλά ταυτόχρονα πολυ ενδιαφέρουσα πτυχή του εαυτού σου. Μάθε να αγχώνεσαι, να φοβάσαι, καθώς και να νιώθεις ανασφάλεια. Εξέθεσε τον εαυτό σου και μάθε να διαχειρίζεσαι δύσκολες καταστάσεις. Δεν χρειάζεται να κάνεις ακραία πράγματα, απλά ξεκίνα να τολμάς, να κάνεις αλλαγές, καθώς και να έρχεσαι αντιμέτωπος με νέες ιδέες και πράγματα. Βρες τι είναι αυτό που σε φοβίζει πιο πολύ και απλά δοκίμασε το. Για παράδειγμα, διστάζεις να μιλήσεις μπροστά σε κοινό ή στα αγγλικά; Προσπάθησε το και θα δεις την επόμενη φορά θα σου είναι πιο εύκολο. Γενικότερα, η συστηματική προσπάθεια, καθώς και η δρατηριοποίηση ενός ατόμου σε οργανισμούς, όπου προσφέρει εθελοντικά το χρόνο και τις γνώσεις του, έχουν αντίκτυπο και στον ίδιο. Ας πούμε, ερχόμενος ο νέος σε επαφή με τελείως διαφορετικούς ανθρώπους αναπτύσσει την υπομονή και την εφευρετικότητα του για την αντιμετώπιση προβληματικών καταστάσεων. Μαθαίνει να δεσμεύεται για το έργο που αναλαμβάνει, καθώς και να είναι υπεύθυνος. Εθελοντισμός σημαίνει μαθαίνω να δουλεύω σε μία ομάδα, να καθοδηγούμαι αλλά και να καθοδηγώ.  Προάγονται αξίες, όπως ομαδικό πνεύμα, συνεργασία και αλληλοσυμπλήρωση,  δεξιότητες μέγιστης σημασίας στην σημερινή κοινωνία. Τι θα έλεγες λοιπόν και εσύ να δραστηριοποιηθείς εθελοντικά σε οργανισμούς, όπως η AIESEC και άλλους παρόμοιους;

Διότι βελτιώνοντας σε βάθος τον εαυτό σου και αναπτύσσοντας τις προσωπικές σου δεξιότητες, οδηγείς την ζωή σου προς το καλύτερο. Κατανόησε τα στοιχεία της προσωπικότητας σου, και άγγιξε τα όνειρα σου μέσα από ένα απλό πλάνο προσωπικής ανάπτυξης και σκιαγράφησης του εαυτού σου. Άλλωστε, αυτό είναι το κλειδί προς την επιτυχία.

 

Ευαγγελία Βλαχοπαναγιώτη

Γιατί δεν ονειρεύονται σήμερα οι άνθρωποι;

Στεκόμουν στριμωγμένη στο τρόλλευ σε μια τυπική διαδρομή για το σπίτι ύστερα από μια κουραστική μέρα σχολής και εξωτερικών δραστηριοτήτων. Φανερά εκνευρισμένη που άφησα το κινητό μου να κλείσει και δεν είχα ασχολία μέσα στο τρόλλευ άρχισα να χαζεύω τους γύρω μου. Τα μάτια μου έπεσαν σε μια παρέα γυμνασιόπαιδων που γέλαγαν δυνατά και έκαναν αισθητή τη παρουσία τους σε όλους τους συνεπιβάτες τους. Δεν άκουσα τί έλεγαν αλλά μια φράση ενός αγοριού ήταν αρκετή για να με στεναχωρέσει και να με εξοργίσει με τη κατάσταση που ζούμε. Η φράση του ήταν η εξής: ”Πωπω αντε τώρα επόμενο ονειρό μου να πάρω το S6.” Για όσους πιθανά δεν καταλάβατε το S6 είναι ένα μοντέλο κινητού τηλεφώνου. Και για όσους σας φαίνεται φυσικό ένα παιδί στα 14 του να έχει για όνειρο την απόκτηση ενός νέου κινητού θα σας πώ μόνο ότι ζούμε σε μια εποχή που υπάρχουν παιδία σ’αυτή την ηλικία που ονειρεύονται να έχουν σπίτι,να σταματήσει ο πόλεμος,να έχουν φαγητό και νερό.Μα τώρα σίγουρα λέτε και που είναι το κακό ο καθένας ονειρεύεται αυτό που δεν έχει, σωστά;  Και γω θα σας απαντήσω ολόσωστα. Αλλά το να ονειρεύεσαι να αποκτήσεις περισσότερα υλικά αγαθά σε μια περίοδο βαθίας οικονομικής κρίσης και παγκόσμιας ανισσοροπίας δείχνει αν μη τι άλλο κρίση αξιών,στόχων και ονείρων.

Βλέπετε εγώ εξοργίστηκα γιατί αυτά τα παιδία ζούν στο κόσμο μιας πλασματικής υπερκατανάλωσης, έτοιμα να θυσιάσουν κάθε αξία στο βωμό του χρήματος και οχι να φτάσουν στο καλύτερο αποτέλεσμα παλεύοντας για τη τελειότητα, όντας πολίτες με αυτογνωσία. Τα παιδία αυτά θα ναι το μέλλον και μέλλον χωρίς όνειρα και οράματα δεν μπορεί παρά να προμηνύει άσχημες μέρες. Γιατί όταν δεν έχεις όνειρα δεν έχεις στόχους και χωρίς στόχους δεν προσπαθείς να επιτύχεις κάτι καλύτερο. Όμως σε πείσμα όλων αυτών των καταστάσεων εγώ συνεχίζω να ελπίζω πως υπάρχουν όνειρα, όνειρα που ξεκίνησαν από μια παρέα φίλων και έγιναν ο μεγαλύτερος φοιτητικός οργανισμός στο κόσμο, όνειρα που έκαναν τους ανθρώπους να συνεχίσουν,να χτίζουν συνεχώς ένα καλύτερο κόσμο.Μα τα όνειρα δεν χρειάζεται να ναι τόσο μεγαλεπίβολα ούτε να χουν σαν στόχο την αλλάγη του κόσμου γιατί η ουσία τους είναι αυτή ακριβώς η αλλάγη ανεπαίσθητα. Αν όλοι είχαμε όνειρα βασισμένα σε ευγενείς αξίες όπως ο σεβασμός,η ελευθερία, η ηθική, η εμπιστοσύνη,η ανοχή στη διαφορετικότητα,η διαφάνεια,η προσπάθεια για το καλύτερο και παλεύαμε για αυτα θα ενεργοποιούσαμε εκείνο το κομμάτι του εαυτού μας που κρύβει τη δύναμη να αλλάξει το μικρόκοσμό του, που μπορεί να κινητοποιήσει και τους γύρω μας να ονειρευτούν και εκείνοι και να παλέψουν για ένα καλύτερο αύριο.

Τα όνειρα και οι στόχοι είναι η κινητήρια δυναμή μας, είναι αυτά που μας τραβάνε μπροστά, που μας βγάζουν απο τη ζώνη ασφαλείας μας, είναι εκείνα που ορίζουν το γιατί της υπαρξής μας και τις δύσκολες μέρες μας κάνουν να χαμογελάμε και να θέλουμε να συνεχίσουμε.Όμως, στις μέρες μας τα όνειρα εκφυλίζονται χάνονται και η σκληρή πραγματικότητα μας κάνει να πιστεύουμε πως δεν υπάρχουν συννεφάκια όπου όλα μπορούν να συμβούν και ετσι σταματάμε να κινούμαστε προς τα μπροστά,βαλτώνουμε. Μα ξέρετε γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί μετράμε το ύψος μας από το πόσο απέχουμε απο το έδαφος και όχι απο τον ουρανό. Γιατί μέσα στο ρεαλισμό γινόμαστε κυνικοι και τον άνθρωπο που έχει όνειρα για τη ζωή του τον κρίνουμε σαν ονειροπόλο κρατώντας τον καφέ μας ξαπλωμένοι στο καναπέ. Όμως η ζωή βρίσκεται εκεί έξω και ανήκει στα όνειρα και σ’αυτούς που τα κυνηγούν. Γι’αυτό σηκωθείτε απο τους καναπέδες σας,ψάξτε βαθιά μέσα σας τί σας κινητοποιεί είτε αυτό είναι ο εθελοντισμός,είτε είναι ο αθλητισμός,η τέχνη ή η τεχνολογία. Βρείτε το πάθος σας και θα βρείτε το ονειρό σας μέσα σ αυτό. Θα δείτε οτι θα φτάσετε τόσο μακρύα προσπαθώντας να βρίσκεστε όλο και πιο κοντά του.

Ασπασία Γκότση