Καθημερινή πρόκληση : ένα βήμα πριν την επιτυχία.

Αγωνία, προβληματισμός, απογοήτευση. Τρία συναισθήματα με τα οποία βρίσκονται, κατά κύριο λόγο, αντιμέτωποι οι νέοι τη σημερινή εποχή. Δυστυχώς, είμαστε η γενιά που βρίσκεται μπροστά σε αδιέξοδα, καθώς και σε καινούργιες προκλήσεις. Ζούμε, λοιπόν, σε μία εποχή, όπου όλα μεταβάλλονται καθημερινά  με ραγδαίους ρυθμούς, σε μία κοινωνία που κυριαρχείται από πάρα πολλές γνώσεις και πληροφορίες.  Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις, πως για να καταφέρεις να ανταπεξέλθεις και εσύ σαν νέος στην σημερινή πραγματικότητα, οφείλεις να αλλάζεις και να αναπτύσσεσαι  καθημερινά.

Τι μπορώ να κάνω για να αποκτήσω ένα ανταγωνιστικό βιογραφικό; Να μάθω και 3η ξένη γλώσσα ή να ξεκινήσω για το πτυχίο πληροφορικής; Αξίζει να δραστηριοποιηθώ εθελοντικά; Είμαι σίγουρη, πως όλοι, λίγο ή πολύ έχουμε προβληματιστεί για  το μέλλον και την επαγγελματική μας ανέλιξη.

Σήμερα, λοιπόν, περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, το πανεπιστήμιο οφείλει να καλλιεργεί στους νέους αξίες, καθώς και δεξιότητες απαραίτητες τόσο για μέλλον τους, όσο και για την επαγγελματική τους σταδιοδρομία. Χαρακτηριστικά, όπως σωστή διαχείριση και οργάνωση χρόνου, επαγγελματισμός, ανάληψη πρωτοβουλιών, κριτική σκέψη, καθώς και συνεργασία είναι κάποιες από τις εν λόγω προσωπικές δεξιότητες ή αλλιώς soft skills που ξεχωρίζουν και διαφοροποιούν έναν υποψήφιο. Συχνό φαινόμενο στις μέρες μας αποτελεί η ύπαρξη πληθώρας αξιόλογων νέων  με αρκετά τυπικά προσόντα και γνώσεις, που δυστυχώς δεν έχουν την ικανότητα να πείσουν ή να ανταπεξέλθουν αποτελεσματικά υπό την πίεση χρόνου. Άραγε, διαθέτω και εγώ τις ικανότητες αυτές; Μπορούν να καλλιεργηθούν; Αξίζει; Η απάντηση είναι προφανέστατα ναι!

Κάθε άτομο μπορεί να κρύβει ταλέντα ή κλίσεις που ποτέ μέχρι τώρα δεν του δόθηκε η ευκαιρία να αναδείξει. Αυτά τα προσόντα δεν έχουν να κάνουν με γνώσεις πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα, αλλά είναι χαρακτηριστικά που σε ακολουθούν σε όλη την διάρκεια της ζωής σου και σου προσδίδουν ταυτότητα. Είναι οι βασικές αποσκευές  για το προσωπικό σου ταξίδι στην ζωή. Καλλιέργησε τες και θα δεις πως θα βγεις  νικητής, θα βρεθείς αντιμέτωπος με μία άγνωστη, αλλά ταυτόχρονα πολυ ενδιαφέρουσα πτυχή του εαυτού σου. Μάθε να αγχώνεσαι, να φοβάσαι, καθώς και να νιώθεις ανασφάλεια. Εξέθεσε τον εαυτό σου και μάθε να διαχειρίζεσαι δύσκολες καταστάσεις. Δεν χρειάζεται να κάνεις ακραία πράγματα, απλά ξεκίνα να τολμάς, να κάνεις αλλαγές, καθώς και να έρχεσαι αντιμέτωπος με νέες ιδέες και πράγματα. Βρες τι είναι αυτό που σε φοβίζει πιο πολύ και απλά δοκίμασε το. Για παράδειγμα, διστάζεις να μιλήσεις μπροστά σε κοινό ή στα αγγλικά; Προσπάθησε το και θα δεις την επόμενη φορά θα σου είναι πιο εύκολο. Γενικότερα, η συστηματική προσπάθεια, καθώς και η δρατηριοποίηση ενός ατόμου σε οργανισμούς, όπου προσφέρει εθελοντικά το χρόνο και τις γνώσεις του, έχουν αντίκτυπο και στον ίδιο. Ας πούμε, ερχόμενος ο νέος σε επαφή με τελείως διαφορετικούς ανθρώπους αναπτύσσει την υπομονή και την εφευρετικότητα του για την αντιμετώπιση προβληματικών καταστάσεων. Μαθαίνει να δεσμεύεται για το έργο που αναλαμβάνει, καθώς και να είναι υπεύθυνος. Εθελοντισμός σημαίνει μαθαίνω να δουλεύω σε μία ομάδα, να καθοδηγούμαι αλλά και να καθοδηγώ.  Προάγονται αξίες, όπως ομαδικό πνεύμα, συνεργασία και αλληλοσυμπλήρωση,  δεξιότητες μέγιστης σημασίας στην σημερινή κοινωνία. Τι θα έλεγες λοιπόν και εσύ να δραστηριοποιηθείς εθελοντικά σε οργανισμούς, όπως η AIESEC και άλλους παρόμοιους;

Διότι βελτιώνοντας σε βάθος τον εαυτό σου και αναπτύσσοντας τις προσωπικές σου δεξιότητες, οδηγείς την ζωή σου προς το καλύτερο. Κατανόησε τα στοιχεία της προσωπικότητας σου, και άγγιξε τα όνειρα σου μέσα από ένα απλό πλάνο προσωπικής ανάπτυξης και σκιαγράφησης του εαυτού σου. Άλλωστε, αυτό είναι το κλειδί προς την επιτυχία.

 

Ευαγγελία Βλαχοπαναγιώτη

Γιατί δεν ονειρεύονται σήμερα οι άνθρωποι;

Στεκόμουν στριμωγμένη στο τρόλλευ σε μια τυπική διαδρομή για το σπίτι ύστερα από μια κουραστική μέρα σχολής και εξωτερικών δραστηριοτήτων. Φανερά εκνευρισμένη που άφησα το κινητό μου να κλείσει και δεν είχα ασχολία μέσα στο τρόλλευ άρχισα να χαζεύω τους γύρω μου. Τα μάτια μου έπεσαν σε μια παρέα γυμνασιόπαιδων που γέλαγαν δυνατά και έκαναν αισθητή τη παρουσία τους σε όλους τους συνεπιβάτες τους. Δεν άκουσα τί έλεγαν αλλά μια φράση ενός αγοριού ήταν αρκετή για να με στεναχωρέσει και να με εξοργίσει με τη κατάσταση που ζούμε. Η φράση του ήταν η εξής: ”Πωπω αντε τώρα επόμενο ονειρό μου να πάρω το S6.” Για όσους πιθανά δεν καταλάβατε το S6 είναι ένα μοντέλο κινητού τηλεφώνου. Και για όσους σας φαίνεται φυσικό ένα παιδί στα 14 του να έχει για όνειρο την απόκτηση ενός νέου κινητού θα σας πώ μόνο ότι ζούμε σε μια εποχή που υπάρχουν παιδία σ’αυτή την ηλικία που ονειρεύονται να έχουν σπίτι,να σταματήσει ο πόλεμος,να έχουν φαγητό και νερό.Μα τώρα σίγουρα λέτε και που είναι το κακό ο καθένας ονειρεύεται αυτό που δεν έχει, σωστά;  Και γω θα σας απαντήσω ολόσωστα. Αλλά το να ονειρεύεσαι να αποκτήσεις περισσότερα υλικά αγαθά σε μια περίοδο βαθίας οικονομικής κρίσης και παγκόσμιας ανισσοροπίας δείχνει αν μη τι άλλο κρίση αξιών,στόχων και ονείρων.

Βλέπετε εγώ εξοργίστηκα γιατί αυτά τα παιδία ζούν στο κόσμο μιας πλασματικής υπερκατανάλωσης, έτοιμα να θυσιάσουν κάθε αξία στο βωμό του χρήματος και οχι να φτάσουν στο καλύτερο αποτέλεσμα παλεύοντας για τη τελειότητα, όντας πολίτες με αυτογνωσία. Τα παιδία αυτά θα ναι το μέλλον και μέλλον χωρίς όνειρα και οράματα δεν μπορεί παρά να προμηνύει άσχημες μέρες. Γιατί όταν δεν έχεις όνειρα δεν έχεις στόχους και χωρίς στόχους δεν προσπαθείς να επιτύχεις κάτι καλύτερο. Όμως σε πείσμα όλων αυτών των καταστάσεων εγώ συνεχίζω να ελπίζω πως υπάρχουν όνειρα, όνειρα που ξεκίνησαν από μια παρέα φίλων και έγιναν ο μεγαλύτερος φοιτητικός οργανισμός στο κόσμο, όνειρα που έκαναν τους ανθρώπους να συνεχίσουν,να χτίζουν συνεχώς ένα καλύτερο κόσμο.Μα τα όνειρα δεν χρειάζεται να ναι τόσο μεγαλεπίβολα ούτε να χουν σαν στόχο την αλλάγη του κόσμου γιατί η ουσία τους είναι αυτή ακριβώς η αλλάγη ανεπαίσθητα. Αν όλοι είχαμε όνειρα βασισμένα σε ευγενείς αξίες όπως ο σεβασμός,η ελευθερία, η ηθική, η εμπιστοσύνη,η ανοχή στη διαφορετικότητα,η διαφάνεια,η προσπάθεια για το καλύτερο και παλεύαμε για αυτα θα ενεργοποιούσαμε εκείνο το κομμάτι του εαυτού μας που κρύβει τη δύναμη να αλλάξει το μικρόκοσμό του, που μπορεί να κινητοποιήσει και τους γύρω μας να ονειρευτούν και εκείνοι και να παλέψουν για ένα καλύτερο αύριο.

Τα όνειρα και οι στόχοι είναι η κινητήρια δυναμή μας, είναι αυτά που μας τραβάνε μπροστά, που μας βγάζουν απο τη ζώνη ασφαλείας μας, είναι εκείνα που ορίζουν το γιατί της υπαρξής μας και τις δύσκολες μέρες μας κάνουν να χαμογελάμε και να θέλουμε να συνεχίσουμε.Όμως, στις μέρες μας τα όνειρα εκφυλίζονται χάνονται και η σκληρή πραγματικότητα μας κάνει να πιστεύουμε πως δεν υπάρχουν συννεφάκια όπου όλα μπορούν να συμβούν και ετσι σταματάμε να κινούμαστε προς τα μπροστά,βαλτώνουμε. Μα ξέρετε γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί μετράμε το ύψος μας από το πόσο απέχουμε απο το έδαφος και όχι απο τον ουρανό. Γιατί μέσα στο ρεαλισμό γινόμαστε κυνικοι και τον άνθρωπο που έχει όνειρα για τη ζωή του τον κρίνουμε σαν ονειροπόλο κρατώντας τον καφέ μας ξαπλωμένοι στο καναπέ. Όμως η ζωή βρίσκεται εκεί έξω και ανήκει στα όνειρα και σ’αυτούς που τα κυνηγούν. Γι’αυτό σηκωθείτε απο τους καναπέδες σας,ψάξτε βαθιά μέσα σας τί σας κινητοποιεί είτε αυτό είναι ο εθελοντισμός,είτε είναι ο αθλητισμός,η τέχνη ή η τεχνολογία. Βρείτε το πάθος σας και θα βρείτε το ονειρό σας μέσα σ αυτό. Θα δείτε οτι θα φτάσετε τόσο μακρύα προσπαθώντας να βρίσκεστε όλο και πιο κοντά του.

Ασπασία Γκότση

100mentors: Επαγγελματικός προσανατολισμός, έμπνευση και ηγετικότητα

Φτάνω στο πανεπιστήμιο. Μπαίνω βιβλιοθήκη. Στα χέρια ένα brochure μωβ. 100 mentors λέει: Α! Τι να είναι αυτό;! Είχα δει κι ένα βίντεο στο youtube. Λέει για μια πλατφόρμα που σε συμβουλεύουν άνθρωποι που έχουν δοκιμάσει αυτό που σκέφτεσαι να κάνεις: δουλειά ή σπουδές. Μετά από μέρες βρίσκομαι σε μια εκδήλωση για μεταπτυχιακά. Να τοι οι 100mentors ξανά! Ομιλητής και ιδρυτής  ο Γιώργος Νικολετάκης. Δυναμικός και αποφασισμένος . Πρόθυμος να μου μιλήσει- είχα αρκετά να ρωτήσω. Είχα την περιέργεια να τον γνωρίσω από κοντά. Να τη η ευκαιρία! Είναι εκεί! Πλησιάζω και του ζητάω συνέντευξη. Εδώ είμαστε:

 

 -Πως γεννήθηκε η ιδέα για το 100mentors;

Η ιδέα γεννήθηκε από τις δικές μας ανάγκες στην ηλικία των 18-22 και κληθήκαμε να πάρουμε αποφάσεις σημαντικές για το μέλλον μας στις οποίες οδηγηθήκαμε τυχαία, είτε επειδή συναντήσαμε κάποιο άνθρωπο και μας ενέπνευσε είτε γιατί μας το πρότεινε κάποιο φιλικό μας πρόσωπο ν’ ακολουθήσουμε ένα πρόγραμμα μεταπτυχιακού. Υπάρχει όμως μία αναντιστοιχία μεταξύ της σπουδαιότητας των αποφάσεων αυτών και της ελλιπούς ενημέρωσης, της εμπειρίας του δικτύου και της ασφάλειας ότι έχει λάβει κάποιος την σωστή απόφαση. Έτσι επιλέξαμε να κάνουμε ένα εγχείρημα το οποίο κλείνει αυτήν την αναντιστοιχία. Η προεργασία της ιδέας έγινε στην Αμερική, την μορφοποιήσαμε στο Λονδίνο και λάβαμε την πρώτη χρηματοδότηση από έναν διαγωνισμό στο London Business School και το γραφείο Deloitte Institute of Innovation and Entrepreneurship στο Λονδίνο και κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι.

 

-Πως επιλέγονται οι μέντορες;

Από στόμα σε στόμα μεταξύ μεντόρων ή κάνουμε εμείς οι ίδιοι το recruitment και είμαστε demand driven ανάλογα με τη ζήτηση. Δεύτερον, αναζητούμε τα προφίλ τους στο linked in. Πριν γίνει το matching, τεστάρουμε το μέντορα σε μία 10λεπτη συνέντευξη για να επιβεβαιώσουμε την ικανότητα του να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του mentee. Οι περισσότεροι μέντορες πλέον έρχονται από συνεργασίες με μεγάλες εταιρίες όπως είναι η Procter & Gamble η οποία φτιάχνει κοινότητα μεντόρων που εκπροσωπούν διαφορετικά career paths στην εταιρία και αυτό πραγματοποιείται με σχολεία, πανεπιστήμια και εταιρίες.

 

– Άρα κρατάμε ότι το linked in παίζει καίριο ρόλο και ότι οι mentees είναι είτε μαθητές στο μεταβατικό στάδιο σπουδών και φοιτητές στο μεταπτυχιακό είτε επαγγελματίες που επιθυμούν ν αλλάξουν καριέρα και που θέτουν τους νέους κλάδους στους οποίους ανοίγεστε.. Τι είναι όμως σημαντικό να γνωρίζει κάποιος πριν να χρησιμοποιήσει την πλατφόρμα;

Ακριβώς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα -άνθρωποι που δουλεύουν σε engineering και θέλουν να στραφούν στο consultancy θα μιλήσουν με ανθρώπους με το ίδιο background και έχει ακολουθήσει αυτήν την αλλαγή καριέρας. Αυτό που πρέπει να γνωρίζει ο κάθε ενδιαφερόμενος είναι ότι το ίδιο ταξίδι μπορεί να το κάνει και μόνος του, αλλά εμείς τον βοηθούμε να το κάνει με περισσότερη ασφάλεια, ταχύτητα και πολύ πιο οικονομικά (σε πολλές περιπτώσεις πλέον δωρεάν μέσα από συμβεβλημένους φορείς). Δε δίνουμε τη συνταγή της επιτυχίας αλλά το εργαλείο που θα μεγιστοποιήσει τις πιθανότητες να μπει στην εταιρία ή σχολείο-στόχο του. Οπότε αν κάποιος ψαχτεί μεμονωμένα χωρίς τους συμβεβλημένους φορείς θα κληθεί να πληρώσει, εκτός αν ο μέντορας  δεν επιθυμεί να λάβει χρηματικό αντίτιμο. Σε περίπτωση μέντορα που ανήκει σε εταιρεία που συνεργαζόμαστε, η εταιρεία μας πληρώνει. Αλλά και στο δημόσιο πανεπιστήμιο (μέχρι στιγμή το πανεπιστήμιο Πειραιά) το δίνει δωρεάν στους φοιτητές που έχουν ενστερνιστεί την ιδέα πολύ θερμά και άλλωστε αυτό κρύβει και το όραμα της εταιρίας μας.

 

 

 

-Νεανική Επιχειρηματικότητα. Αποτελεί την πλέον λύση για διέξοδο από την κρίση;

Θεωρώ ότι αυτό που μας λείπει είναι η κουλτούρα της επιχειρηματικότητας, δεν έρχεται σε ενέσιμη μορφή αλλά πρέπει να γίνει τρόπος ζωής και ξεκινά από μικρή ηλικία. Τίθεται λοιπόν θέμα αλλαγής νοοτροπίας στην εκπαίδευση και θα πρέπει ν΄ αναιρεθούν τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το εκπαιδευτικό σύστημα της αποστήθισης, του φόβου και της ανάλειψης ρίσκου και αποτυχίας.  Το εκπαιδευτικό σύστημα δε σε μαθαίνει να αποτυγχάνεις και να μαθαίνεις από αυτό. Σε δεύτερο στάδιο αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι οι φορολογικοί συντελεστές και πράγματα σε τεχνικό επίπεδο για την καινοτομία.

 

-Ρίσκο. Πόσο αναγκαίο είναι να ρισκάρει κάποιος για να πετύχει;

‘Όπως προαναφέρθηκε η αποτυχία θα σε βοηθήσει να μάθεις. Στην Ελλάδα αν αποτύχεις μία φορά έχεις στιγματιστεί και αυτό αποτυπώνεται και θεσμικά. Όπως έτσι και οι 100mentors, δεν εγγυόμαστε ότι η συνεδρία ‘θα πετύχει’ αλλά θα έχεις όλα τα δυνατά ανοίγματα  για να φτάσεις εκεί που θέλεις.

 

-Λέγεται ότι οι εργοδότες ψάχνουν άτομα με ηγετικά χαρακτηριστικά. Πως αντιλαμβάνεσαι τα ηγετικά χαρακτηριστικά και πως μπορεί ένας νέος να τα αναπτύξει;

Ηγέτης δεν είναι αυτός που βγαίνει σ’ ένα μπαλκόνι και μαγεύει τα πλήθη. Ο σύγχρονος ηγέτης ξέρει να συνεργάζεται και να συνθέτει τους συνεργάτες του με το να μοιράζεται τα δυνατά του σημεία. Να κάνει πίσω όταν ο άλλος είναι καλύτερος από αυτόν σε κάτι , και ν’ ακούει κατά βάση αυτά που έχουν να του πουν.

 

-Πως μπορεί να βοηθήσει ένας οργανισμός σαν την AIESEC;

Καταρχήν το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, ο Manveer Grewar από την AIESEC International και με το που πέρασε συνέντευξη, συνεργαστήκαμε μαζί του και βοήθησε την εταιρία ν’αλλάξει στο έπακρο με τις ικανότητες του. Έτσι φαίνεται και στην πράξη πλέον ότι η AIESEC είναι ένας οργανισμός που δίνει στο κάθε νέο τα ηγετικά χαρακτηριστικά  λόγω της δομής του, αφού επιτρέπει το άνοιγμα στο διαφορετικό. Προσωπικά, έχω δει άτομα της AIESEC που ξέρουν να συνεργάζονται, που κατανοούν αυτόν που έχουν δίπλα τους κι εξελίσσονται. Δηλώνω περήφανος δηλαδή που έστω και για μικρό διάστημα κατάφερα κι εγώ ο ίδιος να εμπλακώ σ’ έναν τέτοιο οργανισμό.

 

-Αν μπορούσες να δώσεις μία συμβουλή στους νέους ποια θα ήταν αυτή;

Να είσαι  ανοιχτός και διαθέσιμος σε αυτό που σου φαίνεται αυτή τη στιγμή ξένο γιατί αύριο θα κληθείς να το κατανοήσεις. Όλα τα προβλήματα και οι δυσκολίες προέρχονται από την διάγνωση τους. Ταξιδέψτε, μπείτε σε οργανισμούς σαν την AIESEC , σε startups και μην κλειστείτε σε συμβατικά πλαίσια.

 

Αυτό ήταν κι εγώ μένω με την εξής εντύπωση: Ο Γιώργος είναι ένας άνθρωπος που παλεύει για τους 100mentors –και δεν είναι το 1ο του πετυχημένο project- και θα φτάσει εκεί που θέλει. Εμείς; Του ευχόμαστε καλή επιτυχία!

Γεωργία Πετρίδου

 

Φοιτητής, όχι άστεια!

Μπαίνοντας στο Πανεπιστήμιο είναι πολλά αυτά που συνειδητοποιείς. Άλλο κλίμα, άλλοι άνθρωποι, ίσως και άλλοι κανόνες. Είναι επίσης άλλος και ο σκοπός και άλλη η εναρκτήρια βάση σου. Είσαι εκεί γιατί το επέλεξες. Δε μιλώ για πρώτη ή δεύτερη επιλογή σχολής αλλά για την μια κοινή απόφαση να συνεχίσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Και κάπου καταλαβαίνεις πως ούτε ο ρόλος σου είναι πια ο ίδιος. Είσαι ένας εκπαιδευόμενος αλλά και ένας πολίτης. Ή έστω μια μίνι εκδοχή του σε μια μίνι εκδοχή της κοινωνίας. Αυτά τα δυο μαζί σε κάνουν «φοιτητή». Όμως, οι όποιες δυνατότητες και ελπίδες, το όποιο συναίσθημα σιγουριάς και προόδου ξεπηδά από αυτή την έννοια μάλλον εξανεμίζονται από την ίδια την πραγματικότητα. Γιατί στο ελληνικό πανεπιστήμιο, ο εκπαιδευόμενος παραμένει εκπαιδευόμενος . Δε συμμετέχει με προθυμία στα κοινά και αν το κάνει δε θα αναλάβει εύκολα να μιλήσει για τον εαυτό του αλλά και εκ μέρους άλλων. Παρατηρώντας το αυτό η πρώτη μου ερώτηση ήταν «γιατί να συμβαίνει αυτό;». Μου φάνηκε όμως πιο ενδιαφέρον να εστιάσω στον αντίποδα αυτού.

Στον κάθε φοιτητή, λοιπόν, πρωτοετή ή μη, που μπαίνοντας στη σχολή του ακόμα έχει ενδοιασμούς, φοβάται ή και απλά αρνείται να μπει και να συμμετάσχει σε μια συνέλευση, για παράδειγμα, ως μεμονωμένο, ανεξάρτητο άτομο λέω αυτό:  στον αντίποδα των όποιων αιτίων σε κρατούν πίσω βρίσκονται όλα εκείνα που θα κερδίσεις αν προχωρήσεις μπροστά. Στη μικρογραφία αυτή της κοινωνίας, σου δίνονται οι καλύτερες ευκαιρίες να κοινωνικοποιηθείς, να βγεις από το στενό σου κύκλο και να πλησιάσεις άτομα τα οποία έχουν επίσης να μοιραστούν ιδέες και προτάσεις για μια σχολή που από κοινού μοιράζεστε. Μπορείς να ανταλλάξεις απόψεις και να διευρύνεις τις δικές σου, να διαφωνήσεις ή να συμφωνήσεις, να μάθεις να ακούς και να σέβεσαι. Αποτέλεσμα αυτών θα είναι να κατανοήσεις τους συμφοιτητές και τις συμφοιτήτριές σου και να θέσεις τις βάσεις για μια καλύτερη επικοινωνία. Γιατί να είμαστε σαν ξένοι μεταξύ μας όταν μπορούμε να επικοινωνούμε και να μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο;

Βγες από τη ζώνη ασφαλείας σου και δοκίμασε να μιλήσεις ελεύθερα γιατί μόνο έτσι θα εξελιχθείς και εσύ και θα μάθεις να επικοινωνείς τις ιδέες σου αποτελεσματικά. Δοκίμασε να αναλογιστείς τις ικανότητές σου και όπου αυτές μπορούν να βοηθήσουν στο περιβάλλον της σχολής σου κάντες πράξη. Εσύ θα κερδίσεις αυτογνωσία και η σχολή σου θα αρχίσει να βελτιώνεται. Γίνε δηλαδή ένας ηγέτης που με τη στάση του θα παρακινήσει και άλλους να αναλάβουν πιο ενεργό δράση. Γιατί αυτό κάνει κάποιος που ενδιαφέρεται για το περιβάλλον γύρω του, αυτό κάνει ένας πολίτης.

Όλοι μας, όπου και αν σπουδάζουμε, μπορούμε να το κάνουμε αυτό δημιουργώντας τελικά ένα ρεύμα ενεργών ανθρώπων που διεκδικούν για ένα ευρύτερο σύνολο.  Ας επιδιώξουμε τη βελτίωση των πραγμάτων, την καλύτερη επικοινωνία και ας μετατρέψουμε τη σχολή μας σε ένα ολόκληρο σώμα που κινείται. Ακόμα καλύτερα μπορούμε να κινητοποιηθούμε διευρύνοντας τους ορίζοντες και τις ικανότητές μας μέσα από τη συμμετοχή μας σε Μ.Κ.Ο. και οργανισμούς που δραστηριοποιούνται στα πλαίσια της σχολής μας και όχι μόνο.

Ένας τέτοιος οργανισμός που δραστηριοποιείται στο πανεπιστήμιο είναι η AIESEC. Αν θες κι εσύ κι εσύ να αξιοποιήσεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα φοιτητικά σου χρόνια, μάθε περισσότερα για την AIESEC και τα προγράμματά της εδώ: aiesec.gr

 

Πόλλυ Βαρελοπούλου

Σύγχρονοι Προμηθείς

Σύμφωνα με τον ελληνικό μύθο ο πρώτος εθελοντής ήταν ο Προμηθέας ο οποίος έκλεψε την φωτιά από τους θεούς και μαζί με τη γνώση και τις τέχνες τη χάρισε στους ανθρώπους επωμιζόμενος εκ των υστέρων τις συνέπειες από τον Δία ο οποίος και τον τιμώρησε. Ποιο είναι το προφίλ όμως των σύγχρονων Προμηθέων στην Ελλάδα του σήμερα; Ποιες είναι οι δεύτερες ίσως και τρίτες και τέταρτες σκέψεις που παρεισφρέουν στο μυαλό μας όταν καλούμαστε να αποφασίσουμε αν θα γίνουμε εθελοντές; Μήπως απλώς κομπάζουμε και διατυμπανίζαμε την πρόθεσή μας αυτή χωρίς τελικά να την κάνουμε πράξη;

Αρχικά θεωρώ ότι έχουμε ξεπεράσει το στάδιο όπου ο εθελοντισμός αποτελεί συνήθεια των ‘’εναλλακτικών τύπων’’ που προσπαθούν να βρουν διέξοδο από το κατεστημένο. Σήμερα οι εθελοντές έχουν διαφοροποιήσει τα κίνητρα τους αφού βασικός στόχος της εθελοντικής εργασίας είναι η ουσιαστική αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων όπως οι ταξικές ανισότητες και η κοινωνική πόλωση. Ωστόσο, το δίλημμα που πιθανότατα να έχει ένας επίδοξος εθελοντής πάνω σε αυτό το θέμα είναι αν τελικά η προσφορά του θα έχει θετικό κοινωνικό αντίκρισμα και θα σταθεροποιήσει το κοινωνικό οικοδόμημα ή απλώς θα καλύψει πρόσκαιρα τα κενά ενός ανεπαρκούς κράτους πρόνοιας. Ο καθένας από εμάς θα αναρωτιέται επίσης γιατί το ίδιο το κράτος παρακωλύει τις προσπάθειες των εθελοντών να υλοποιήσουν τη δική του ανύπαρκτη εργασία. Ενώ ένα άλλο ζήτημα που ανακύπτει είναι αν ο εθελοντισμός είναι μια βιώσιμη λύση που υποστηρίζει τη συμμετοχή των πολιτών στην αναδιάρθρωση του κοινωνικού και οικονομικού τομέα ή αποτελεί ιδεολογία των ισχυρών και των πλουσίων για την συγκάλυψη της εκμετάλλευσης που βιώνουν από αυτούς οι φτωχοί και οι κοινωνικά κατώτεροι.

Το ερώτημα που τίθεται εδώ είναι αν τελικά οι παραπάνω σκέψεις αποτελούν σοβαρό λόγο ώστε κάποιος να μη γίνει εθελοντής ή είναι απλώς αφορμές για να αποφευχθεί ο κόπος της εθελοντικής εργασίας. Σαφέστατα οι εθελοντές δεν είναι υποκατάστατα της κρατικής εξουσίας και ούτε φέρονται ως τέτοια. Η προσφορά του ανθρώπου για να είναι ανιδιοτελής και ‘’εξαγνισμένη’’ από οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα θα πρέπει να συνοδεύεται από ένα ελεύθερο πνεύμα το οποίο να μην υποτάσσεται σε θεωρίες ‘’συνομωσίας’’ . Κάθε εθελοντής δεν θα πρέπει να αφήνει τις πολιτικοοικονομικές μηχανορραφίες να εμποδίζουν το έργο του γιατί απλούστατα τα κίνητρα και οι στόχοι του θα πρέπει να είναι η σταδιακή αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων και κατ’επέκταση η προσωπική του εξέλιξη και η ανάπτυξη των προσωπικών του χαρακτηριστικών.

Επομένως, όταν ο εθελοντισμός γίνεται με τα σωστά κίνητρα και την απαιτούμενη διάθεση δεν αποτελεί απλώς παροδική βελτίωση των πραγμάτων αλλά ουσιαστική συνεισφορά στο κοινωνικό σύνολο. Πράγματι, ένας νέος που θέλει να κάνει πράγματα και να βοηθήσει την κοινωνία σε αυτή τη δύσκολη εποχή, έχει πολλές ευκαιρίες. Μια από αυτές τις ευκαιρίες είναι το πρόγραμμα Global Citizen. Πρόκειται για το πρόγραμμα εθελοντικής άσκησης της AIESEC διάρκειας 6-8 εβδομάδων το οποίο δίνει τη δυνατότητα σε φοιτητές και απόφοιτους να ζήσουν μια εμπειρία κοινωνικής δράσης στο εξωτερικό. Στόχος του προγράμματος είναι η ενδυνάμωση του κοινωνικού ιστού μέσα από την ανάπτυξη των νέων οι οποίοι τελικά κατορθώνουν να εξελίξουν τις ηγετικές και επικοινωνιακές τους δεξιότητες καθώς και να δημιουργήσουν ένα υγειές και βιώσιμο μέλλον. Ο εθελοντισμός ίσως δε θα σώσει τον κόσμο, όμως η πράξη ενός νέου που είναι αποτέλεσμα προσωπικής επιλογής, συνείδησης και που πηγάζει από ενέργεια και πλούσια δημιουργικότητα είναι ίσως το μόνο μέσο για να δώσει το παράδειγμα ενός διαφορετικού τρόπου ζωής. Είναι πιθανότατα ο μόνος τρόπος να εμπνεύσει όλους τους πολίτες να κάνουν πραγματικότητα κάτι που τώρα φαντάζει ουτοπία. Ο εθελοντής είναι ίσως τελικά φορέας μοναδικών οραμάτων! Ας μην αφήνουμε λοιπόν την ευκαιρία μας να φανούμε χρήσιμοι και να κάνουμε τη διαφορά σε μια κοινωνία που έχει εναποθέσει τις περισσότερες ελπίδες της επάνω στους νέους. Εσένα ποιος θα είναι ο ρόλος σου σε αυτή την κοινωνία;

Θέλεις να μάθεις περισσότερα για το Global Citizen και να γίνεις μέρος της αλλαγής; Μάθε περισσότερα στο globalcitizen.aiesec.gr

της Έμης Τριανταφύλλου

Να αποτυγχάνετε. Eίναι καλό!

Η Ιωάννα Φωτοπούλου είναι μία πολύ δραστήρια κοπέλα. Αν την αναζητήσει κανείς στο διαδίκτυο θα βρει πολλές πληροφορίες για τις δράσεις της μέχρι στιγμής. Αλλά θεωρώ ότι πολύ λίγα πράγματα μπορείς να καταλάβεις για ένα άτομο μόνο από το βιογραφικό σημείωμα. Πρόσφατα, η Ιωάννα ανάμεσα σε χιλιάδες υποψηφιότητες, έχει συμπεριληφθεί στους 30 νέους από όλο τον κόσμο, που πέρασαν στην ημιτελική φάση του διεθνούς διαγωνισμού «Rising Star Programme». Η Ιωάννα, λοιπόν, είναι μια γυναίκα με πάθος, εργατικότητα, όραμα και στόχους. Και μπορεί να μην της αρέσει η λέξη ηγέτης, αλλά είναι μια πραγματική ηγέτης στον τομέα της κοινωνίας. Οπότε, μία συνέντευξη μαζί της ήταν πραγματική πολύ ενδιαφέρουσα. Καλή ανάγνωση!

 

Ε:Ποια ήταν εκείνα τα στοιχεία που σε βοήθησαν να ακολουθήσεις τον επαγγελματικό σου προσανατολισμό;

Α: Η περιέργεια με βοήθησε. Η περιέργεια στο να μάθω. Αγαπημένο μου μάθημα ήταν η φυσική και είχα απορίες σχετικά με το πως αναπνέουμε, απορίες σχετικά με το οτιδήποτε. Ηθελά να ασχοληθώ με το marketing. Γενικότερα, έβλεπα ότι ο κόσμος κινείται γύρω από το χρήμα και ήθελα να ξέρω γιατί. Η συνεχόμενη περιέργεια και οι απορίες έιναι εκείνα τα στοιχεία που με βοήθησαν στον επαγγελαματικό μου προσανατολισμό.

 

Ε:Με ποιο τρόπο βοήθησε η εκπαιδευτική σου εμπειρία στο να τολμήσεις κάτι πρωτότυπο.

Α: Μεγάλωσα σε ένα χωριό, και πήγα σε δημόσιο δημοτικό,γυμνάσιο, λύκειο και πανεπιστήμιο. Είδα ότι το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα χάσκει από παντού. Παρόλα αυτά, θέλησα να παραμείνω απλός πολίτης γιατί θέλω να καταλαβαίνω το 99% των Ελλήνων που είναι και αυτοί απλοί πολίτες σαν και μένα. Ζούμε στην εποχή του Internet, με χιλιάδες πληροφορίες και ευκαιρίες. Έχω κάνει μέχρι στιγμής, ταξίδια σε 35 χώρες χωρίς να έχω πληρώσει τίποτα. Γιατί είναι θέμα κατά πόσο εσύ ο ίδιος το ψάχνεις, αν, δηλαδή το θέλει η καρδούλα σου θα το κάνεις.

 

 Ε: Σου άρεσε το αντικείμενο που σπούδασες; Είχαν οι σπουδές σου κάποια σχέση με τον εθελοντισμό;

Α: Θα σου πω την πορεία αποτυχίας μου: ήθελα να περάσω Ιατρική Θεσσαλονίκης, όμως είχα τα μόρια να περάσω πχ Ιατρική Αλεξανδρούπολης αλλά δεν ήθελα να πάω γιατί θεωρούσα ότι μία μικρή πόλη δεν έχει τις ευκαιρίες που έχει μία μεγάλη. Έτσι, πέρασα στη σχολή τοπογραφίας. Εκεί, μία μέρα, είδα ότι γίνονται αιτήσεις για μία υποτροφία για ένα συνέδριο στην Βιέννη, έκανα την αίτηση, με πήραν, πήγα.  Δεύτερη αποτυχία, ήθελα να πάω Erasmus στην Ισπανία, κάνω τα χαρτιά μου, δεν με παίρνουν.  Αργότερα κάνω αίτηση για Erasmus στην Ολλανδία, αυτήν την φορά με παίρνουν. Στην Ολλανδία, η γνωριμία μου με ένα άτομο, με έκανε να κάνω τα χαρτιά μου για το Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, οπού με πέρνουν. Στο κορυφαίο για τον τομέα της Μηχανικής, πανεπιστήμιο. Ουσιαστικά, ο δρόμος προς την αποτυχία με οδήγησε στην επιτυχία. Γι’αυτό και λέω να μην παίρνετε προσωπικά την αποτυχία.

Όσον αφορά τις σπουδές μου, δεν είχαν κάποια σχέση με τον εθελοντισμό. Αλλά μου έμαθε τον τρόπο να σκέφτομαι, δηλαδή με πολύ τετράγωνη λογική. Γι’αυτό το λόγο έγινα πολύ καλό σ’αυτό που λέμε project management και goal oriented. Δηλαδή, με άλλα λόγια, μπορεί να έχω πρωτοποριακές και καινοτόμες ιδέες αλλά για να γίνουν πραγματικότητα πρέπει να βρω τον τρόπο. Σ’αυτο με βοήθησε η σχολή μου.

 

Ε: Ποιο ήταν το γεγονός που σε οδήγησε στον εθελοντισμό;

Α: Δύο πράγματα κάνω πολύ καλά: πρώτον, μπάιζω μπάλα, αλλά λόγω ότι είμαι στην Ελλάδα δε θα μπορούσα να ασχοληθώ επαγγελματικά και δεύτερον ότι μιλάω πολύ και καθώς μιλάω να λέω παράλληλα και ενδιαφέροντα πράγματα. Μ’αρέσει να ακούω τους γύρω μου, να συμβουλεύω, να συναναστρέφομαι. Πιστεύω πάρα πολύ στους ανθρώπους. Στους ανθρώπους και στις ομάδες. Οπότε αυτοί ήταν οι λόγοι που με οδήγησαν στον εθελοντισμό.

 

 Ε: Ποιά ήταν η ωραιότερη και ποια η χειρότερη εμπειρία σου σ’αυτό το κομμάτι του εθελοντισμού;

Α: Ήταν, η ίδια εμπειρία. Ήταν όταν πήγα στο Σαράγεβο και δούλεψα με ανθρώπους οι οποίοι είχαν φύγει από το Κόσοβο. Ήταν άνθρωποι που δεν είχαν τίποτα απολύτως. Αναγκάστηκα να μάθω σέρβικα για να μπορέσω να συννενοηθώ μαζί τους. Κανένας δεν ενδιαφέρθηκε γι’αυτούς και φαντάσου ότι η απόσταση Σαράγεβο-Θεσσαλονίκη είναι 600 χλμ, όσο Θεσσαλονίκη-Πάτρα. Σαν να υπάρχει μια τέτοια κατάσταση στην Πάτρα. Παρ’ όλαυτα, κανείς δε νοιάστηκε γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Ουσιαστικά, μέσα από αυτήν την εμπειρία ένιωσα λες και χαρίζω ζωή σ’αυτούς τους ανθρώπους. Ήταν πολύ δύσκολοι αυτοί οι 12 μήνες που έζησα εκεί. Δύσκολοι και ωραίοι. Είναι πολύ δύσκολο, να περιγράψω μία τέτοια εμπειρία, όλα τα έντονα συναισθήματα που ένιωσα, είναι πολύ δύσκολο να τα διατυπώσω με λογια.

 

Ε: Τι κέρδισες από τον εθελοντισμό; Και ποια από όλα αυτά συνεχίζεις να τα εφαρμόζεις μέχρι σήμερα;

Α: Ανθρώπους. Τίποτα άλλο.

 

 Ε: Εσύ τι θεωρείς ότι πρόσφερες στα προγράμματα που συμμετείχες;

Α:Ιδέες, χαρά, θετική ενέργεια, δουλειά. Το πως πραγματικά είμαστε εμείς οι Έλληνες. Γιατί, τώρα στο εξωτερικό υπάρχει μία εικόνα διαστρέβλωσης των Ελλήνων. Και εκεί που πήγαινα, προσπαθούσα να δείξω ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα και να μην ακούνε τα ΜΜΕ των χωρών τους, γιατί δεν είναι αυτή η πραγματικότητα.

 

Ε: Ποιες είναι οι σκέψεις σου για το διαγωνισμό;

Α: Είναι πολύ σημαντικό που δίνονται τέτοιες ευκαιρίες για να δείξουμε τα projects μας, όπως πολύ σημαντικό είναι που έχει αναδεικνύεται μια ελληνική πρόταση-project. Εξάλλου, είναι φανερό, ότι αυτός ο διαγωνισμός γίνεται για την ανάδειξη ττων project και όχι για το αν θα ταξιδεψουμε στο διάστημα, αυτό το ενδεχόμενο μου προκαλεί φόβο. Δεν είναι ο στόχος μας να γίνουμε αστροναύτες.  Επιπλέον, για την ανάδειξη του νικήτη, τον ρόλο έχουν τα social media, οπότε προτάσεις από την Κίνα και ΗΠΑ, είναι λογικά να βγουν πρώτες. Όμως είναι πολύ σημαντικό που προβλήθηκε η πρόταση μας.

 

Ε: Σε διάστημα δέκα χρόνων από τώρα τι θα ήθελες να είχες καταφέρει στον επαγγελματικό σου τομέα;

Α: Δεν κάνω μακροχρόνια πλάνα. Γοητεύομαι από την στιγμή, από μία ευκαιρία που θα μου παρουσιαστεί. Οπότε αυτήν την στιγμή θα ήθελα να ξεπεράσω τις φοβίες μου γιατί αυτή την στιγμή αγωνιώ αν θα πληρώσω το ενοίκιο, αν θα με πληρώσουν στη δουλειά.

 

Ε: Τι θα έλεγες στους νέους ανθρώπους ώστε να τους παρακινήσεις για να πραγματοποιήσουν τα ονειρά τους; 

Α:  Κάθε φορά που συναντάνε μία δυσκολία ή κάποιον που τους βάζει εμπόδια, να μην το βάζουν κάτω. Εξάλλου μπορούν να δουν το δικό μου δρόμο αποτυχίας και να συμπεράνουν ότι από την αποτυχία έρχεται η επιτυχία.

Ιστορίες ελπίδας

Τρίτη πρωί στην πλατεία Βικτωρίας. Ο καθένας θα έλεγε ότι ήταν μια συνηθισμένη Τρίτη. Ο κόσμος κατευθυνόταν στη δουλειά του, οι φοιτητές έφταναν στο Πανεπιστήμιο και η Πατησίων ήταν, όπως πάντα, πηγμένη στην κίνηση. Κι όμως. Μόλις βγεις από τον ηλεκτρικό θα διαπιστώσεις ότι υπάρχει κάτι διαφορετικό. Στην πλατεία υποβόσκει μια περίεργη κινητικότητα. Με δυο βλέμματα γύρω σου έχεις καταλάβει πως κάτι δεν πάει καλά. Κάτι συμβαίνει. Και η πραγματικότητα σε χαστουκίζει όπως δεν το έχει κάνει καμία άλλη φορά.

Γιατί βλέπετε, ο περισσότερος κόσμος, πηγαίνοντας στη δουλειά ή το Πανεπιστήμιο απασχολεί το μυαλό του με τα δικά του μικροπροβλήματα, εκνευρίζεται με το συνωστισμό στο μετρό και σχεδόν ποτέ δεν κοιτάζει γύρω του. Η εικόνα των προσφύγων στη Βικτώρια είναι η μεγαλύτερη υπενθύμιση για την αξία των καθημερινών προβληματισμών μας και για το πώς θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε τη ζωή από δω και πέρα. Την πρώτη φορά που αντίκρισα την εικόνα τους σοκαρίστηκα. Μου πήρε λίγο χρόνο να αποδεχτώ την ιδέα τόσων ανθρώπων που μη έχοντας που αλλού να πάνε είχαν καταλήξει ουσιαστικά στο πουθενά. Την εν λόγω Τρίτη προχωρούσα βιαστικά γιατί είχα αργήσει να φτάσω στη δουλειά. Περνώντας, λοιπόν, δίπλα από τις κυλιόμενες παρατήρησα μια γυναίκα να δίνει ένα ανοιγμένο πακέτο μπισκότα σε ένα κοριτσάκι και να προσπαθεί να του δείξει πως έπρεπε να το μοιραστεί με την αδερφή του. Η μητέρα τους ακόμα κοιμόταν. Η εικόνα αυτής της γυναίκας με συγκίνησε με ένα τρόπο που δεν έχω ξανανιώσει και μου υπενθύμισε πως όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα, εκεί έξω υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που θα μοιραστούν το πρωινό τους με κάποιον που δεν έχει.

Από εκείνη τη μέρα άρχισα να παρακολουθώ τους ανθρώπους αυτούς με ακόμη περισσότερη προσοχή. Τα ΜΜΕ οργίαζαν και οι απόψεις διίσταντο. Η Ελλάδα, η χώρα του ξένιου Δία είχε γίνει για μια ακόμα φορά πρωτοσέλιδο. Το πρόβλημα των προσφύγων μέρα με τη μέρα μεγάλωνε και τα παράπονα που το ακολουθούσαν δημιουργούσαν ένα κύμα ορμητικότερο ακόμη και από αυτό που τους οδήγησε στη χώρα μας. Κι όμως, δεν είχαν όλοι την ίδια άποψη. Τις τελευταίες μέρες δημόσιοι φορείς, ΜΚΟ, εταιρείες αλλά και απλοί άνθρωποι δραστηριοποιούνται για να βοηθήσουν τους πρόσφυγες στη δύσκολη μάχη της επιβίωσης. Η αλληλεγγύη και ο ανθρωπισμός που επιδεικνύουν αποτελούν σίγουρα φάρους ελπίδας για την περίεργη εποχή που ζούμε. Οι ιστορίες αλληλοβοήθειας και αγάπης ξεπερνούν τις τραγωδίες και ίσως τελικά οι άνθρωποι διατηρούμε ακόμη ορισμένες θεμελιώδεις αξίες. Οι κάτοικοι της περιοχής οργανώνουν καθημερινά συσσίτια, επιχειρήσεις συγκεντρώνουν και μοιράζουν είδη πρώτης ανάγκης, αλλά και οι ίδιοι οι περαστικοί δεν προσπερνούν τους πρόσφυγες φοβισμένοι. Τους προσφέρουν έστω κι ένα χαμόγελο, υπενθυμίζοντας τους πως συμμερίζονται τι περνάνε, ακόμη κι αν δεν μπορούν να το αντιληφθούν.

Γιατί εν τέλει, το κοινωνικό υπόβαθρο, η μόρφωση και η καταγωγή δεν διαδραματίζουν κανένα ρόλο αν ξεχνάμε πως είμαστε άνθρωποι. Και οι πρόσφυγες είναι η ζωντανή απόδειξη  πως εκεί έξω υπάρχουν πραγματικά προβλήματα και ίσως θα έπρεπε έστω για μια φορά να παραμερίσουμε την εγωκεντρικότητά μας και να βοηθήσουμε όσους το έχουν πραγματικά ανάγκη. Οι μικρές ιστορίες της πλατείας Βικτωρίας αυτές τις μέρες αποδεικνύουν πως στον αγώνα της επιβίωσης είμαστε όλοι ίσοι και μόνο ως σύνολο μπορούμε να ξαναχτίσουμε όσα γκρεμίζει ο πόλεμος σε όποια γωνιά του κόσμου κι αν βρίσκεται. Και αυτό είναι κάτι που σίγουρα δεν πρέπει να ξεχάσουμε.

Αλεξάνδρα Νικοπούλου

Νέοι και ανεργία, εσύ έχεις στόχους;

Ζούμε σε μία δύσκολη εποχή που καθημερινά τα ποσοστά ανεργίας αυξάνονται. Σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις το ποσοστό της νεανικής ανεργίας κυμαίνεται στο 49,5%. Πολλοί απασχολούνται σε κάτι διαφορετικό από το αντικείμενο που έχουν σπουδάσει ή τον κλάδο που επιδιώκουν να απασχοληθούν. Επίσης, συχνά συναντώνται και τα φαινόμενα  καταπάτησης των εργασιακών δικαιωμάτων ή να γίνονται άλλες παραβάσεις που δεν συνάδουν με το εργασιακό ήθος. Η ανεργία είναι ένα πρόβλημα που συναντάμε καθημερινά. Πλήττει σχεδόν τους πάντες και μπορεί ήδη να την έχουμε συναντήσει ή θα τη συναντήσουμε στη ζωή μας.

Πολλά είναι τα αίτια της ανεργίας. Καθημερινά ακούγονται πολλές διαφορετικές απόψεις για την οικονομική κρίση ως κύρια αφορμή του φαινομένου, για την απουσία στήριξης και βιώσιμων ευκαιριών από τη μεριά του κράτους ως προς το κοινωνικό σύνολο. Σίγουρα σε ότι αφορά τη χώρα μας μπορεί να είναι να είναι η οργάνωση της κοινωνίας ή το γεγονός ότι δεν διαθέτουμε ως χώρα γρήγορη αναπτυσσόμενη βιομηχανία και το ότι δεν εκμεταλλευόμαστε αποτελεσματικά την τεχνολογία. Αυτό είναι ένα γεγονός. Ωστόσο, τι κάνουμε εμείς γι’ αυτό; Γιατί δεν κάνουμε προσπάθειες να το αλλάξουμε και επικεντρωνόμαστε στο πρόβλημα και όχι στη λύση; Καθημερινά κλείνουν επιχειρήσεις, μειώνονται οι θέσεις εργασίας και ολοένα το μέλλον μοιάζει πιο αβέβαιο. Τα ποσοστά της επιχειρηματικότητας ελαττώνονται σε σημαντικό βαθμό. Αυτό και μόνο δείχνει ότι δεν υπάρχει κάτι καινούριο και καινοτόμο στην αγορά. Όλοι μας θα αναρωτιόμαστε τι θα κάνουμε μετά το πτυχίο και αν θα μπορέσουμε να ασκήσουμε το επάγγελμα που θέλουμε. Όλοι μας έχουμε όνειρα για το μέλλον και αυτό είναι πολύ λογικό γιατί είμαστε νέοι και εφόσον έχουμε τη θέληση μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα!

Εντούτοις, σχετικά με την ανεργία προκύπτει το ερώτημα αν έχουμε σκεφτεί και οι ίδιοι κάποιες βιώσιμες λύσεις. Με άλλα λόγια έχουμε συνειδητοποιήσει αν μπορούμε με τις ικανότητες που διαθέτουμε να στελεχώσουμε κάποιες θέσεις; Η κοινωνία και η αγορά έχουν κατά τη γνώμη μου ανάγκη από την πρωτοβουλία, την καινοτομία και την εξωστρέφεια. Εμείς φέρουμε όμως αυτά τα χαρακτηριστικά; Είμαστε συνδεδεμένοι με την επιχειρηματική πραγματικότητα; Η ανεργία μαστίζει τη χώρα μας, ωστόσο και εμείς ως νέοι μπορούμε να ενεργήσουμε έτσι ώστε να φέρουμε τη διαφορά και την αλλαγή. Γιατί εμείς έχουμε το πάθος, το δυναμισμό και το «πρωτοποριακό» πνεύμα να αλλάξουμε το μέλλον. Έχουμε το χρόνο να πραγματοποιήσουμε αυτά που θέλουμε και να πλάσουμε το μέλλον που θέλουμε. Δημιουργούμε το μέλλον μας με το άτομο που διαλέγουμε να είμαστε σήμερα. 

Πως όμως μπορούμε να αναπτύξουμε αυτό το κάτι διαφορετικό για το μέλλον μας; Η λύση είναι απλή, ας κάνουμε κάτι για εμάς τους ίδιους αρχικά. Με άλλα λόγια, ας το πάρουμε από τα φοιτητικά μας χρόνια, δεν αρκεί απλά να εστιάζουμε σε μία ασχολία όπως είναι η σχολή μας. Να είμαστε επιμελείς με το αντικείμενο των σπουδών μας, ωστόσο παράλληλα μπορούμε να κάνουμε και άλλα πράγματα και να αποδίδουμε σε κάθε πεδίο. Οφείλουμε να κυνηγάμε συνεχώς νέες ευκαιρίες είτε επαγγελματικές είτε προσωπικές και να μην επαναπαυόμαστε από την εκ του φυσικού αδράνεια που διαθέτουμε ως άνθρωποι ή από το φόβο. Έχουμε καθήκον για εμάς τους ίδιους να αξιοποιούμε εποικοδομητικά τον ελεύθερο μας χρόνο σε δραστηριότητες που θα μας βοηθήσουν να πάρουμε μία ευρύτερη παιδεία πέρα από τη γνώση της σχολής, γιατί η παιδεία είναι μία αέναη διαδικασία που δεν σταματά ποτέ. Μπορούμε να γίνουμε ολοκληρωμένες προσωπικότητες αναπτύσσοντας πέρα από την κλασική θεωρητική γνώση, τις προσωπικές μας ικανότητες, τα στοιχεία του χαρακτήρα μας δίνοντας ένα αντίκτυπο στην κοινωνία μέσω του εθελοντισμού μέσω της συνεισφοράς μας ως ενεργοί πολίτες και μέσω του επαγγέλματος μας.

Ο κόσμος έχει ανάγκη από αλλαγή και η αλλαγή βασίζεται σε νέους με ανοιχτούς ορίζοντες που μάχονται για κάτι καλύτερο και δεν κάνουν τα λάθη προηγούμενων γενεών. Ούτε επίσης προσκολλώνται στα λάθη του παρελθόντος. Αν έχουμε στόχους στη ζωή μας και γνωρίζουμε τι θέλουμε να κάνουμε για να τους πετύχουμε τότε μπορούμε να λύσουμε οποιοδήποτε πρόβλημα στην κοινωνία μας, γιατί η κοινωνία είμαστε εμείς και όλα ξεκινούν από εμάς.

 

Εριέττα Μπέκα

One Love : Αγάπη, χρώμα και επιχειρηματικότητα

Διαβάζετε τις λέξεις One Love στον τίτλο….Κάποιος άκουγε πολύ Μπομπ θα σκεφτείτε.  Άμα σας πω όμως πως βγαίνει από το ότι ουσιαστικά όλοι και όλα συνδεόμαστε μεταξύ μας , σαν ένα singularity point; ….Χμ ίσως υπάρχει ζουμί εδώ πέρα ε; Τι λέτε; Ελάτε να δούμε μαζί και σας υπόσχομαι δεν θα απογοητευτείτε. Και ποιος καλύτερος να μας <ξεναγήσει> απο τον Γιώργο Μπήνα το κεφάλι πίσω απο αυτήν την ιδέα. Όχι μαγαζί αλλα ιδέα ,καλά το είπα.

<Μπορεί το όνομα να Βγήκε από την αγάπη που είχα μικρός για τα μαθηματικά, αλλά η ίδεα να ξεκινήσω κάτι δικό μου υπήρχε από πάντα. Πίστευα πως μόνο έτσι θα άλλαζα τον κόσμο, το έχω τρέλα βλέπετε> Μας λέει χαρακτηριστικά ο Γιώργος.Μην ανησυχείς εδώ όλοι το ίδιο <τρελοί > είμαστε.  Όσο στο πως πρωτοπήρε η ιδέα οστά μας λεεί <Από τα 21 μου ήμουν συνέταιρος σε ένα άλλο μαγαζί ,οπότε όταν αυτό το κεφάλαιο της ζωής μου έκλεισε κατείχα ήδη το know-how για να ξεκινήσω την δικιά μου πορεία. Αλλά μην νομίζετε πως είχα τίποτε στρωμένο. Το One Love ξεκίνησε ταπεινά με βάση την εστία που έμενα στο Πολυτεχνείο. Ήταν 2012 με την κρίση πάνω απο το κεφάλι μας.  Αλλά είχαμε πάθος για αυτό που κάναμε. Και όταν έχεις πάθος για κάτι τα υπόλοιπα έιναι δικαιολογίες. Οπότε ξεκινήσαμε έτσι σιγά σιγά με μόνη διαφήμιση την δουλεία μας, και πάντα από στόμα σε στόμα.  Έτσι εκείνο το καλοκαίρι μας παρουσιάστηκε μία πρόταση που δεν μπορούσαμε να αρνηθούμε και εγγενήθει το One Love Ίος.  Σε ένα γκαράζ…Πάθος, χαμόγελο και δουλεία ,αυτή ήταν η πορεία μας. Μέχρι τον Μάρτιο του 2013 που άνοιξε το μαγαζί στα Μελίσσια. Είχαμε επιτελούς ένα σπίτι>  Και με τα ρούχα, του λέω, πως σου ήρθε; <Το One Love δεν είναι ένα τατουατζίδικο…Είναι ένας πολυχώρος τέχνης. Οπότε το να επεκταθώ στα ρούχα,που με τραβούσε η μόδα – το στυλ από πάντα ήταν λογικό. Δεν μπορώ αυτήν την τυποποίηση στην σημερινή εποχή. Θέλω να προσφέρω κάτι ποιοτικό με χαμηλή τιμή αλλά και με χαρακτήρα. Πως κάποιος έδωσε στα αλήθεια κάτι για να φτιαχτεί αυτό> Όσο για το πιο είναι το όνειρο του για το μέλλον ,επιμένει στις αξίες του <Το όνειρο μου είναι , το μαγαζί να είναι ένας χώρος στον οποίο θα μπορείς να καθήσεις να ακούσεις μουσική ,να διαβάζεις ένα βιβλίο να χαζέψεις πίνακες,γενικά τέχνη παντού είτε στο δέρμα έιτε στον καμβά έιτε στο ύφασμα> Πολυχώρος τέχνης είπαμε δεν είπαμε;

Τώρα πάμε στα σοβαρά.

<Γιώργο όσον αναφορά στην επιχειρηματικότητα των νέων, τι πιστεύεις; Έχει την δύναμη να κάνει μία διαφορά;>    <Άμα δεν είχε αυτή την δύναμη δεν θα ήμουνα εδώ. Καλώς η κακώς στην εποχή μας γυρίζουν όλα γύρω απο την επιχείρηση. Και εάν οι νέοι βγούνε μπροστά ,χαράξουν την δικιά τους πορεία στον τομέα , να κάνουν πράγματα όπως ονειρεύονται τότε θα μπορέσουν να αλλάξουν και τον κόσμο.> Και ποιοι παράγοντες θα τους δώσουν την ώθηση που χρειάζονται για να επιτύχουν μία τέτοια πορεία, τον ρωτώ. <Κοίτα αρχικά πρέπει να έχεις πάθος για αυτό που θες να κάνεις. Να είναι εκείνο το μοναδικό που σε γεμίζει. Και εάς μην είναι το πιο εύκολο. Εξάλλου κατ’εμέ ο αληθινός επιχειρηματίας είναι το παιδί που κάνει τα όνειρα του πραγματικοτητα.  Αλλά πρέπει πρώτα να γνωρίσεις τον εαύτο σου για να βρεις τον στόχο σου. Και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος απο τα ταξίδια.Ταξίδια και πάλι ταξίδια. Να ανοίξουν οι ορίζοντες σου. Να έρθεις σε επαφή με 100 διαφορετικές απόψεις για τον κόσμο. Να βγεις έξω απο την φούσκα σου ,έξω απο το comfort zone σου. Είναι η πιο σημαντίκη επένδυση που μπορεί να κάνει ένας νέος για το μέλλον του.>

Δυνατά μηνύματα.Πάθος. Γνωθι σαυτον. Όνειρα. Όχι ακριβώς αύτο που περίμενες να ακούσεις για το πως θα πετύχεις επιχειρηματικά, ε; Μήπως όμως φταίει ότι ο επιχειρηματικός κόσμος έχει μείνει στο χθες;

Για να δούμε τι θα απαντήσει σχετικά με το τι κρατάει τους νέους πίσω ,τι τους έμποδίζει να παλεύψουν για αυτή την αλλαγή. <Ο Φόβος. Ο Φόβος της αποτυχίας , ο Φόβος του δεν ξέρω. Ο Φόβος του ότι οι δικοί μου θέλουν πρώτα να πάρω πτυχίο και μετά να βρω μια <κανονική δουλεία>, ο Φόβος οτι ο χ, ψ, ζ διαλέξαν τον εύκολο δρόμο και γιατί όχι εγώ?Αλλά το να υποκύψεις στον Φόβο σημαίνει να κάνεις κάτι που δεν αγαπάς. Και πως θα πετύχεις σε κάτι που δεν το νιώθεις δικό σου; Μην αποθαρύνεστε. Ούτε όμως είναι και σωστό να πας στα τυφλά. Ψάξιμο και σωστό risk management. Ρίξτε μέσα και λίγη όρεξη για δουλεία και φύγατε!>

Για να σηκώσουμε λίγο χέρια όσοι μας έχουν κρατήσεί πίσω οι παραπάνω λόγοι….Εάς μην μετρήσω καλύτερα ,έχουμε κι άλλες δουλειές.

<Οπότε Γιώργο ,κλείνοντας, τι θα τους έλεγες ,στους νέους που θέλουν αλλά υπάρχουν πράγματα που τους κρατάνε πίσω; Πες πως τους είχες απέναντι σου πώς θα τους παρότρυνες να γίνουν πιο active, πιο engaged;>

<Αν μπορούσα να τους είχα έδω μπροστά μου και να τους μίλαγα θα τους έλεγα όχι πως θα ήταν σοφό, αλλά πως επιβάλλεται να προσπαθήσουν να επιτύχουν κάτι για το οποίο έχουν πάθος και όρεξη. Γιατί όσα εμπόδια και να τους τύχουν ότι έκβαση και αν έχει η προσπάθεια τους, θα έχουν ανακαλύψει και τεστάρει τον εαυτό τους όπως ποτέ πριν. Και αυτή η ανακάλυψη και προσπάθεια αντανακλάται στην κοινωνία , σε όλους τους υπόλοιπους. Όπως είπα όλοι είμαστε ένα. Οι δυνατότητες σας είναι απεριόριστες. Παράδειγμα εγώ που πιτσιρίκι έλεγα στην μάνα μου πως θέλω να κάνω κάτι σχετικό με επιχειρήσεις και κάτι σχετικό με tattoo. Και όταν μου έλεγε πως αυτά τα δύο δεν ταιριάζουν εγώ γέλαγα και έλεγα καλύτερα έτσι. Και τώρα μου παίρνουν και συνεντεύξεις! Χαχαχαχαχα>

 

12016664_1802874626520248_291877054_n

Η υπεραξία του πανεπιστημίου

Όπως και πέρσι, αρκετές θα είναι οι οικογένειες που θα επενδύσουν στην εκπαίδευση των παιδιών τους και θα τα στηρίξουν παρά τα οικονομικά εμπόδια. Όμως, η αξία της σύγχρονης ανώτατης εκπαίδευσης συχνά υπερεκτιμάται, κάτι το οποίο αποδεικνύεται εν μέρει από τα ποσοστά ανεργίας. Το εκπαιδευτικό σύστημα δεν συμβαδίζει με τις απαιτήσεις της εποχής μας, με αποτέλεσμα να δημιουργεί αποφοίτους που δεν είναι δυνατό να διοχετευτούν στην αγορά εργασίας. Οι νέοι πρέπει να είναι σε θέση να αξιολογούν κριτικά την γνώση και να είναι ικανοί να παράγουν καινούργια γνώση από την ήδη υπάρχουσα. Αυτό χρειάζεται η κοινωνία.

Η υπεραξία των πτυχίων, η οποία είναι πλέον γεγονός οδηγεί τους νέους σε ένα νέο κυνήγι γνώσης. Οι ανταγωνιστικές εταιρείες στην διεθνή αγορά, οι οποίες ζητούν συνέχεια κάτι παραπάνω δεν αρκούνται μόνο στο θεωρητικό υπόβαθρο. Μεγάλη βάση δίδεται στην προσωπικότητα και τον χαρακτήρα. Υπάρχει έλλειψη από ηγετικές μορφές, άτομα με όραμα που γνωρίζουν τι κάνουν και γιατί το κάνουν. Άτομα που είναι ικανά να διακρίνουν τι είναι σημαντικό πίσω από το προφανές. Συνεπώς, η επαγγελματική επιτυχία γίνεται ανέφικτη μερικές φορές όταν κάποιος υστερεί σε ορισμένες δεξιότητες.

Όμως, οι απόψεις της φοιτητικής κοινότητας διίστανται. «Φταίνε και οι ίδιοι οι φοιτητές για την απαξίωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης», παραδέχεται ο Γιάννης, φοιτητής του ΑΤΕΙ Θεσσαλονίκης. Το περιβάλλον του πανεπιστημίου είναι ικανό να συμβάλει στην ανάπτυξη των φοιτητών. Συστηματικά στηρίζει και προωθεί ευκαιρίες που απευθύνονται σε όλους τους φοιτητές. Όμως από ένα σημείο και μετά είναι αναγκαίο να πάρει πρωτοβουλίες και ο ίδιος ο φοιτητής. Δεν είναι λίγοι αυτοί που καθησυχάζονται και παρακολουθούν αυστηρά μόνο τα μαθήματα που θα τους εξασφαλίσουν το πτυχίο. Οι τωρινοί απόφοιτοι πρέπει να μάθουν να είναι προσαρμοστικοί, δημιουργικοί, καινοτόμοι και διορατικοί.

Ωστόσο, ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς ή πολύ αργά για έναν φοιτητή να κάνει την μεγάλη αλλαγή. Οι ευκαιρίες δεν είναι λίγες και δικαιολογίες δεν υπάρχουν. Αξιοσημείωτες πρωτοβουλίες οργανισμών που στηρίζουν τους φοιτητές είναι αυτές της HelMSIC, μίας οργάνωση φοιτητών Ιατρικής με τοπικές επιτροπές σε κάθε Ιατρική Σχολή της Ελλάδας και της AIESEC, ενός οργανισμού που αποδεικνύει συστηματικά πόσο συμβαδίζει με τις ανάγκες τις κοινωνίας. Οι απόφοιτοι του αύριο δεν θα έπρεπε να βασίζονται τόσο στο πτυχίο τους και η υπεραξία που έχει αποκτήσει η ανώτατη εκπαίδευση, τελικά καταδεικνύει τις πραγματικές ανάγκες της αγοράς εργασίας.

 

Από την Αλεξάνδρα Πατσοπούλου

 

AIESEC: http://aiesec.gr

HelMSIC: http://www.helmsic.gr