Be #ΕxtremelyRiskΟriented

Μπαίνοντας στη σχολή Μάρκετινγκ και Διοίκηση Λειτουργιών του ΠΑΜΑΚ απέτυχα θεωρητικά στις πανελλήνιες να γίνω μια γιατρός, η δικηγόρος η έστω αρχιτέκτονας, η να εξασφαλιστώ σε μια στρατιωτική σχολή. Το ROI ιδιωτικών σχολείων, φροντιστηρίων, βοηθημάτων, αγγλικών, γερμανικών και ιδιαίτερα ανέρχεται στα -100.000 ευρώ και….

Με την ίδια φιλοσοφία ο στόχος κάθε φοιτητή που δεν ανήκει σε μια από τις χρυσές κατηγορίες, είναι να γίνει ανταγωνιστικός και να δελεάσει την αγορά εργασίας για μια εξασφαλιστεί εφόρου ζωής. Ξεκινώντας το δεύτερο γύρο «Hunger Games» με 4 προπαρασκευαστικά χρόνια πριν βγω στην αρένα μάχης και διεκδίκησης, οι ευκαιρίες που επέλεξα και με επέλεξαν τα πρώτα φοιτητικά χρόνια με έκαναν να αλλάξω τρόπο σκέψης επικεντρώθηκα σε εμπειρίες , γνώρισα το περιβάλλον της Θεσσαλονίκης από τη σκοπιά των επιχειρήσεων, ΜΚΟ και σχολείων , έκανα εθελοντισμό και άρχισα να συνδέομαι με νοήματα, ιδέες και οράματα που με έβγαλαν από τη λογική του απόλυτου και αιματοχυμένου ανταγωνισμού όπου υπάρχει μία καλύτερη θέση στο μεγαλύτερο μπαλκονάτο ουρανοξύστη εκεί έξω και πρέπει να εκτοπίσεις άλλους 1.000.000 αποφοίτους του μάνατζμεντ, των χρηματοοικονομικών, του μάρκετινγκ, της λογιστικής από τα καλύτερα πανεπιστήμια Ευρώπης , Αμερικής, και των ανερχόμενων Ινδίας και Κίνας.

Σε ποια εταιρία; Με τι αντίκτυπο; Η οποία με πόση ρύπανση και καυστικά αέρια γεμίζειτο περιβάλλον; Παράγει τα προϊόντα της κοντά στο Μπαγκλαντές με μαύρα σκλαβάκια σε καράβια; Χρεώνει το μοναδικό χάπι κατά του καρκίνου 5000% υψηλότερα;; Πως γίνεται να προσληφθείς σε μια τέτοια εταιρία και να μην είσαι το αντίκτυπο που έχει στο περιβάλλον γύρω σου;; Πως γίνεται να γίνεις μέλος ενός τέτοιου κολοσσού και να μην αλλοιωθεί η ταυτότητα σου και οι αξίες σου;; …..Με αυτές τις φιλοσοφικές αναζητήσεις ο στόχος μετασχηματίστηκε και αυτό που θέλω σε 5 χρόνια από τώρα είναι είτε να λειτουργήσω και εγώ στο υγιές επιχειρείν για την πραγματική ανάπτυξη της χώρας η να συνεισφέρω σε μια εταιρία που επιτελεί ένα παρόμοιο όραμα. Βέβαια εκεί που τα έχεις σκεφτεί όλα και νιώθεις αυτοπεποίθηση με τις επιλογές σου η πραγματικότητα χτυπά την πόρτα όταν το 4οέτος της φοιτητικής ζωής τελειώνει!

Το όραμα αλλάζει σε πλάνο και το θέλω γίνεται πρέπει. Τον τελευταίο χρόνο έκανα πάνω από 300 αιτήσεις σε εσωτερικό και εξωτερικό , ολοκλήρωσα 2 πρακτικές στην Ελλάδα, έκανα συνεντεύξεις με τη Nike,τη Castrol, τη McKinsey, τη DHL , την Παγκόσμια Τράπεζα …στα μισά της διαδικασίας αναθεώρησα πολύ τις αξίες και το όραμα όπως καταλαβαίνεις. Στα πρώτα 50 «Όχι» που θα πάρεις αναθεωρείς το πλάνο, γίνεσαι καλύτερος στις συνεντεύξεις , στοχεύεις καλύτερα τις αιτήσεις. Στα 100 πρώτα, κάθε «Όχι» που παίρνεις σε κάνει να χαμηλώνεις τον πήχη όλο και πιο πολύ, στα 200 «Όχι» ο πήχης δεν προσδιορίζει το στόχο πια αλλά το μέλλον σου και αν τελικά θα έχεις μια δουλειά …οποιαδήποτε δουλειά που θα καλύπτει τα προς το ζην σου, προσδιορίζει εσένα και το πόσο αποτυχημένος είσαι. Το μεγαλύτερο στοίχημα που είχα με τον εαυτό μου το κέρδισα κάπου ανάμεσα στα 250 άκυρα μετά από 8 μήνες αιτήσεων επί 4 ώρες την ημέρα, εκεί που πια έχεις αρχίσει να στέλνεις αιτήσεις για πωλήτρια σε σούπερ μάρκετ, λογίστρια κάπου στην Αθήνα και κάνεις scanning για τις εναπομείναντες εταιρίες στο χαρτί.

Μου έκανα PEST Αnalysis 1) Ποιο είναι το δικό μου όραμα (χωρίς συμβιβασμούς και εκπτώσεις); 2) Ποιοι είναι οι όροι του περιβάλλοντος με βάση το feedback 250 εταιριών; Εντόπισα το λάθος! Οι αιτήσεις μου δεν είχαν καμία σχέση με το στόχο μου ….Θέλω να γίνω επιχειρηματίας, ή, να συνεισφέρω σε μια εταιρία με αντίκτυπο. Θέλω να ασχοληθώ με την τεχνολογία και να ανακαλύψω πως επέρχεται βιώσιμη ανάπτυξη σε ένα κράτος. Παρ’όλα αυτά έκανα αιτήσεις στα μεγαλύτερα brands σε Γερμανία, Αγγλία και Ελβετία. Συνειδητοποίησα πόσο έχω ποτιστεί από την ιδέα που έχει ο περίγυρος μου για το τι εστί «αντικειμενική επιτυχία».

Από την αντικειμενική επιτυχία για να φτάσω στο τι είναι επιτυχία για εμένα πήρα 4 εκλογικευμένες αποφάσεις με βάσει τα θέλω μου:

1. Θα κάνω αιτήσεις στις χώρες που έχουν τη μεγαλύτερη βιώσιμη ανάπτυξη αυτή τη στιγμή στο πλανήτη *Φιλιππίνες, Ινδονησία, Βραζιλία, Μαλαισία , Κίνα, Ινδία, Ιαπωνία, Γερμανία, ΗΠΑ

2. Θα κάνω αιτήσεις σε εταιρίες που ασχολούνται τεχνολογικά προϊόντα αποκλειστικά, δε με ενδιαφέρει το μέγεθος η το βεληνεκές της εταιρίας

3. Δε με ενδιαφέρει τι ακριβώς θα περιλαμβάνει η θέση από ΗR, μάρκετινγκ, sales ,management, operations, logistics ΑΡΚΕΙ να έχω ελευθερία στο JD να                   κυνηγήσω στόχους με τους οποίους ταυτίζομαι

4. Προτιμώ η εταιρία να είναι start up ή μικρή σε μέγεθος ώστε να έχω μεγαλύτερη ευελιξία και να υπάρχει ανάγκη για άμεσα αποτελέσματα.

Καθ όλη τη διαδικασία αιτήσεων νιώθεις σα πρόβατο μέσα σε κοπάδι και θέλεις να είσαι αυτό που θα πάει για σφαγή.Ίσως ο πιο ρεαλιστικός στόχος που επιβάλει το περιβάλλον σήμερα παρά ποτέ δεν είναι να είσαι το καλύτερο πρόβατο από 100.000 ίδια βιογραφικά με εσένα αλλά να διαφοροποιηθείς! Τον τελευταίο μήνα βρίσκομαι στο Τόκιο, είμαι υπεύθυνη μάρκετινγκ & product development για το launching στην αγορά δύο αρκετά techie προϊόντων. H μεγαλύτερη πρόκληση στην πρακτική μου είναι η ελευθερία κινήσεων που που έχουν δώσει. Μόλις χθες αποφάσισα ποια θα είναι τιμολογιακή πολιτική…..Δεν έχω ξανακάνει τιμολόγηση στη ζωή μου και οι γνώσεις μου μέχρι τώρα περιορίζονταν σε ένα slide μισής παρουσίασης σε ένα μάθημα μάρκετινγκ κάπου στα 4 χρόνια εκπαίδευσης μου.

Δεν έχει σημασία τι ξέρεις αλλά πόσο γρήγορα μπορείς να μάθεις. Δεν έχει σημασία πόσο παταγωδώς θα αποτύχεις, πόσες φορές θα απορριφθείς παροδικά (ακόμη και για ένα χρόνο), αλλά το τι είσαι διατεθειμένος να κάνεις μέχρι να πετύχεις! Σε έξι μήνες από τώρα στο Τόκιο θα πρέπει να αντιμετωπίσω ένα πολύ μεγαλύτερο στόχο. Αλλά δε φοβάμαι να διανέμω φυλλάδια για 3 μήνες για να αποταμιεύσω χρήματα η να φάω άλλα 300 «άκυρα» στη διαδικασία γιατί απλά ο στόχος είναι αρκετά προκλητικός για να φτάσω ως το τέλος!

Be #ExtremelyRiskOriented Thanks #AIESEC #GlobalTalent #ΗelPe
Χρύσα Πασχαλίδου
Connect with me: linkedin: https://www.linkedin.com/in/chryssa-paschalidou-03940388/
facebook: Chryssa Paschal

Interviews| Όταν πήγα εθελόντρια στη Σερβία…

1. Αρχικά, θα ήθελα να μου πεις με ποια αφορμή αποφάσισες να επιλέξεις το Global Volunteer για να ταξιδέψεις στο εξωτερικό και για ποιο λόγο διάλεξες τη Σερβία για την ευκαιρία σου;
Από τη στιγμή που ενηλικιώθηκα ασχολούμαι όσο περισσότερο μπορώ με τον εθελοντισμό και επομένως μόλις εμφανίστηκε αυτή η ευκαιρία μπροστά μου δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Αποφάσισα ως προορισμό μου τη Σερβία διότι της έχω ιδιαίτερη αδυναμία μίας και οι γονείς σπούδασαν και γνωρίστηκαν εκεί. Επιπλέον είναι μία πανέμορφη χώρα με φιλόξενους ανθρώπους η οποία βρίσκεται κοντά γεωγραφικά αλλά έχει επίσης κοντινά πολιτιστικά στοιχεία με μας.

 

2. Ποιο ήταν το κύριο θέμα του προγράμματος σου και πόσο καιρό διήρκησε; Τι έκανες στην καθημερινότητα σου όσο ήσουν στη Σερβία;
Ουσιαστικά βασικός στόχος και κύριο θέμα του προγράμματος ήταν να συνεισφέρω σε έναν από τους 17 στόχους του ΟΗΕ και πιο συγκεκριμένα στην ποιοτική εκπαίδευση. Βρισκόμουν, λοιπόν, κάθε πρωί για έξι εβδομάδες σε ένα υπέροχο νηπιαγωγείο στο Novi Sad και έκανα ότι καλύτερο ώστε τα παιδιά να γνωρίσουν τη χώρα μας και φυσικά να αγαπήσουν τη διαφορετικότητα των ανθρώπων. Η μέρα μου ξεκινούσε με την απασχόληση μου στο νηπιαγωγείο. Εκεί κάθε μέρα προσπαθούσα να κάνω κάτι καινούργιο, διαφορετικό και ενδιαφέρον για τους μαθητές. Έπειτα είχα αρκετό ελεύθερο χρόνο να εξερευνήσω την πόλη στην οποία βρισκόμουν, να γνωρίσω περισσότερο την κουλτούρα και τις παραδόσεις των πολιτών και φυσικά να δημιουργήσω υπέροχες και αληθινές φιλίες με τα παιδιά που συμμετείχαν στο πρόγραμμα.

 

3. Ποιοι ήταν οι στόχοι που ήθελες να πετύχεις μέσω του προγράμματος και κυρίως μέσω του εθελοντισμού στο εξωτερικό;
Λίγο πριν φύγω για αυτή την υπέροχη εμπειρία του εθελοντισμού στο εξωτερικό είχα γράψει σε ένα χαρτί τους στόχους που είχα θέσει και ένιωσα ιδιαίτερη συγκίνηση όταν κατάλαβα ότι τελικά τους πέτυχα. Κάποιοι από αυτούς ήταν το γεγονός ότι ήθελα να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου και αυτό πιστεύω μπορεί να γίνει μόνο όταν ξεφύγεις από την καθημερινή σου ασφάλεια και το περιβάλλον που συνηθίζεις να ζεις. Επιπλέον, η συγκεκριμένη εμπειρία με βοήθησε να αντιμετωπίζω κάθε πρόβλημα που έρχεται στον δρόμο μου σαν μία πρόκληση και πάντα να προσπαθώ να βρίσκω την καλύτερη εφικτή λύση. Ακόμη, ανέπτυξα τις επικοινωνιακές μου δεξιότητες καθώς ήρθα σε επαφή με παιδιά από 19 διαφορετικές χώρες και δημιούργησα φιλίες που θα κρατήσουν για πάντα. Τέλος, μέσω του εθελοντισμού και της προσφοράς ένιωσα ολοκληρωμένη και πιο χρήσιμη στην κοινωνία.

 

4. Θέλω να μου μιλήσεις για τις στιγμές που σου έκαναν εντύπωση και σε έκαναν να συνειδητοποιήσεις σε βάθος την αξία του προγράμματος.
Υπήρξαν πολλές τέτοιες στιγμές αλλά για εμένα μία από τις σημαντικότερες ήταν μία εκδήλωση που ονομάζεται Global Village. Ουσιαστικά είναι μία γιορτή κατά την οποία κάθε άτομο που συμμετέχει στο πρόγραμμα παρουσιάζει τη χώρα του μέσω αντικειμένων που έχει φέρει από αυτήν. Μπορεί να είναι είτε κάποιο είδος φαγητού, είτε καρτ-ποστάλ και φωτογραφίες, είτε διάφορα παραδοσιακά αντικείμενα που να σχετίζονται με ήθη και έθιμα. Αυτή η εκδήλωση διαδραματίστηκε στο μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο του Novi Sad και συγκίνηση ήταν αναμενόμενη καθώς όλοι ήμασταν ενθουσιασμένοι και έτοιμοι να δείξουμε τα καλύτερα στοιχεία των χωρών μας αλλά και να ωθήσουμε τους υπόλοιπους να θέλουν να μάθουν περισσότερα. Το συναίσθημα που ένιωσα όταν γυρνούσα σε αυτόν το χώρο και νόμιζα ότι περνούσα μέσα από την Ρωσία στην Πολωνία και από την Τυνήσια στο Ομάν δεν ξέρω αν μπορεί να περιγραφεί με λόγια. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι μέσω αυτών των ανθρώπων έμαθα να αγαπάω και να σέβομαι τη διαφορετικότητα και φυσικά μου δημιουργήθηκε η θέληση να τις επισκεφτώ όλες στο μέλλον.

 

 

5. Σίγουρα κατά τη διάρκεια της διαμονής σε μια χώρα στην οποία οι κάτοικοι δε μιλάνε τη γλώσσα σου παρουσιάζονται κάποιες προκλήσεις. Θα ήθελες να μου μιλήσεις για τις προκλήσεις αυτές;
Φυσικά και οι προκλήσεις είναι πολλές όταν βρίσκεσαι σε μία άλλη χώρα και δεν γνωρίζεις τη γλώσσα και γίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον όταν όλα τα άτομα που συναναστρέφεσαι είναι από άλλα σημεία του πλανήτη. Στην αρχή θέλει λίγο χρόνο μέχρι να προσαρμοστείς και να συνηθίσεις πως κάποιες φορές δεν θα γίνεσαι πλήρως κατανοητή σε όλους αλλά εδώ είναι η στιγμή που το πρόβλημα γίνεται πρόκληση και μαθαίνεις να βρίσκεις λύσεις σε κάθε δυσκολία ή αναποδιά που μπορεί να βρεθεί μπροστά σου.
Μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις για μένα ήταν να καταφέρω να συνεννοηθώ αλλά και να μεταδώσω τις γνώσεις μου σε παιδιά νηπιαγωγείου, όμως με καλή διάθεση και θέληση, παιχνίδια και χαμόγελο αλλά φυσικά και με τη βοήθεια των δασκάλων τους βγήκε ένα υπέροχο αποτέλεσμα.

 

6. Υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους κράτησες επαφή και ουσιαστικά σου έμειναν αξέχαστοι;
Έμενα για έξι εβδομάδες και συναναστρεφόμουν καθημερινά με 11 άτομα διαφορετικής εθνικότητας. Όλοι τους θα είναι πάντα στη καρδία μου και για μένα θα αποτελούν μία δεύτερη οικογένεια. Νιώθω πως έχω ένα σπίτι σε κάθε χώρα από αυτές και ένα άτομο εκεί που με περιμένει. Όσο για την επαφή, γίνεται να μην μιλάς με την οικογένεια σου;


7. Πιστεύεις πως η εμπειρία σου μέσω του προγράμματος μπορεί να επηρεάσει ή να αλλάξει έναν άνθρωπο; Με ποιο τρόπο; Τι πιστεύεις πως άλλαξε σε σένα;
Δεν πιστεύω ότι μπορεί να επηρεάσει έναν άνθρωπο, πιστεύω ότι μπορεί να επηρεάσει πολλούς! Φυσικά και φαίνεται περίεργο όταν σου το λέει κάποιος και συνήθως δεν μπορείς να το πιστέψεις εύκολα, αλλά συμβαίνει! Όταν για ένα χρονικό διάστημα παίρνεις την απόφαση να φύγεις από την ασφάλεια του σπιτιού σου και όχι απλά να ζήσεις σε μία ξένη χώρα, αλλά και να συνεισφέρεις στην κοινωνία της σε διαφοροποιεί προς το καλύτερο σαν άνθρωπο. Γεμίζεις συναισθήματα πρωτόγνωρα και μαθαίνεις να δέχεσαι το διαφορετικό. Επιπλέον, μπορείς να κατανοήσεις τη δύναμη σου και το αντίκτυπο που έχεις στα άτομα με τα οποίους έρχεσαι σε επαφή. Μία τέτοια εμπειρία σου δημιουργεί το συναίσθημα να θέλεις να γίνεις καλύτερος άνθρωπος και η αλλαγή που θέλεις να δεις σε αυτόν τον κόσμο. Και αν ήδη το πίστευες αυτό, σε επιβεβαιώνει.

Interviews| 6 Εβδομάδες στην Αίγυπτο

Η πρώτη πληροφορία που άκουσα για την AIESEC ήταν τα προγράμματα εθελοντισμού που στέλνουν νέους ανθρώπους στο εξωτερικό. Από εκείνη τη στιγμή είχε γεννηθεί μέσα μου η απορία, τι ακριβώς κάνει κάποιος που συμμετέχει σε ένα τέτοιο πρόγραμμα; Τι προκλήσεις μπορεί να αντιμετωπίσει; Τι του μένει στο τέλος; Πιστεύω πως πολλοί από εσάς έχετε την ίδια απορία, γι αυτό σήμερα έχουμε μαζί μας τη Θεοδώρα η οποία συμμετείχε σε ένα από τα προγράμματα της AIESEC πηγαίνοντας στην Αίγυπτο για 6 εβδομάδες. Ας ακούσουμε όμως τι έχει να μας πει η ίδια για την εμπειρία της.

 

  • Γεια σου Θεοδώρα! Τι κάνεις; Απ’ό,τι μου είπες έχεις ζήσει μια εμπειρία μέσω της AIESEC η οποία σου άλλαξε τη ζωή! Σήμερα θα μιλήσουμε γι αυτήν την εμπειρία όπου θα μας βοηθήσεις να καταλάβουμε καλύτερα τι ήταν αυτή η εμπειρία και πώς σε άλλαξε. Αρχικά θέλω να μας πεις με ποια αφορμή αποφάσισες να συμμετέχεις στο πρόγραμμα της AIESEC και να αφήσεις την πόλη σου για τόσο καιρό.

Για να πω την αλήθεια, η αιτία συμμετοχής μου στο πρόγραμμα ήταν η έντονη επιθυμία που είχα από πολύ μικρή ηλικία να συμμετέχω σε ένα πρόγραμμα εθελοντισμού στο εξωτερικό, αλλά και η θέληση μου να αλλάξω τα πράγματα εκείνα που με ενοχλούν γύρω μου. ‘’Be the change you want to see in the world’’ λένε. Ε έτσι κι έγινε! Η αφορμή ήταν απλά μια σύντομη ενημέρωση στο χώρο του πανεπιστημίου. Μου άρεσε η όλη ιδέα και το όραμα της AIESEC, οπότε πείστηκα ακόμη πιο εύκολα λέγοντας στον εαυτό μου ένα απλό ‘’γιατί όχι;’’.

 

  • Ποιοι ήταν οι στόχοι σου και τι ήθελες να πετύχεις μέσω του εθελοντισμού σε μια άλλη χώρα;

Σαν άνθρωπος είμαι συνηθισμένη να μην θέτω προσδοκίες ώστε να μην απογοητεύομαι. Το ίδιο ισχύει και γι’ αυτή την περίπτωση. Είχα στο μυαλό μου κάποιους πολύ γενικούς στόχους όπως το να γνωρίσω μια άλλη κουλτούρα, να γνωρίσω άτομα από όλο τον κόσμο, να θέσω τον εαυτό μου σε ένα ξένο περιβάλλον και σίγουρα να συμβάλλω σε μία κοινωνία κάνοντας την καλύτερη!

 

  • Με ποια κριτήρια επέλεξες την Αίγυπτο;

Δεν είχα κριτήρια. Ήταν μια αστραπιαία απόφαση. Επιλέγοντας την όμως, είχα κατά νου ότι από την μια είναι μια χώρα που ακόμη πασχίζει να αναρρώσει από τις πληγές του εμφυλίου πολέμου κι από την άλλη άκουγα για άκρως δελεαστικά εξωτικά τοπία. Γνωρίζω ανθρώπους που έχουν επισκεφθεί την Αίγυπτο και μιλούν για μια μαγευτική χώρα με γραφικές τοπικές αγορές, καμήλες, έρημο, υπέροχες παραλίες κατάλληλες για κατάδυση, μούμιες και φυσικά για ένα από τα θαύματα του αρχαίου κόσμου, τις γνωστές σε όλους Πυραμίδες της Γκίζας. Και ναι, όλα αυτά ισχύουν απόλυτα αλλά για μένα ήταν κάτι πολύ παραπάνω. Μαγεύτηκα από την πρώτη στιγμή από τις παραδοσιακές αγορές, την ατέρμονη ενέργεια των Αιγυπτίων αλλά και από το γεγονός ότι είναι μια χώρα που χρειάζεται βοήθεια για να αποκατασταθεί η οικονομία και η φήμη της.

 

  • Με τι ακριβώς ασχολήθηκες στην Αίγυπτο; Ποιο ήταν το θέμα του προγράμματος και τι έκανες καθημερινά όσο έμεινες εκεί;

Ο ρόλος μου στον πρόγραμμα Global Volunteer που συμμετείχα ήταν να είμαι δασκάλα σε ένα καλοκαιρινό σχολείο. Πρακτικά αυτό που κάναμε ήταν ένα πρόγραμμα διαπολιτισμικότητας, πράγμα απαραίτητο σε μία κοινωνία που είναι τόσο κλειστή και κατά κύριο λόγο δεν δέχεται ερεθίσματα από το εξωτερικό. Καθημερινά αυτό που έκανα ήταν από την μία ό,τι πρακτικά κάνει μια δασκάλα για την φροντίδα και την διασκέδαση των παιδιών αλλά και ό,τι σχετίζεται με γνωστικό κομμάτι. Οι εβδομάδες χωρίζονταν ανά χώρα ώστε κάθε εθελοντής να αντιπροσωπεύει τη χώρα του και όλες οι δραστηριότητες να είναι σχετικές με την χώρα. Παράλληλα, τα παιδιά έκαναν άμεση εξάσκηση στην γνώση αγγλικών τους αφού κατευθείαν βρίσκονταν σε ένα περιβάλλον που ήταν υποχρεωμένα να επικοινωνούν με αγγλικά.

 

  • Τι διαφορετικό είδες στην Αίγυπτο που δε βλέπεις εδώ στην καθημερινή σου ζωή;

Τα πάντα ήταν διαφορετικά στην Αίγυπτο. Η κουλτούρα, το φαγητό, τα ωράρια, ο (ανύπαρκτος) κώδικας οδικής κυκλοφορίας, η γλώσσα και πολλά άλλα. Η εμπειρία μου ήταν ένας καθημερινός αγώνας προσαρμογής.

 

  • Υπήρξαν στιγμές οι οποίες σου έκαναν εντύπωση και σου έμειναν ουσιαστικά αξέχαστες; Θα ήθελες να μας μιλήσεις γι αυτές;

Όταν βιώνεις μια τόσο δυνατή εμπειρία το μόνο που εγγυώμαι είναι ότι θα έχεις άπειρες αξέχαστες ιστορίες να διηγηθείς μετά την επιστροφή σου. Όσον αφορά το πρόγραμμα μου κάθε μέρα ήταν ένα μάθημα. Η ενασχόληση με τα παιδιά σου δίνει τα μεγαλύτερα μαθήματα ζωής και δεν έχω να αναφέρω κάποια συγκεκριμένη ιστορία γιατί θα αδικήσω την σημασία των υπολοίπων. Από την άλλη, σχετικά με την σχέση που είχα με τους εθελοντές και τα μέλη της AIESEC, οφείλω να ομολογήσω ότι έχω αγαπημένη στιγμή. Ένα βράδυ που περάσαμε σε ένα βουνό στο Κάιρο. Mokattam το όνομα του. Ένα μέρος που περνάς όλο το βράδυ περιμένοντας να δεις το ξημέρωμα. Ειδικά όταν συνοδεύεται από καλή παρέα, λίγη καλή φραουλάδα και μια κιθάρα ε τότε ναι το σκηνικό γίνεται αξέχαστο!

 

  • Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισες κατά τη διάρκεια της εμπειρίας σου;

Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν ο ίδιος μου ο φόβος. Ο φόβος εκείνος που δεν στηριζόταν κάπου συγκεκριμένα. Ο φόβος εκείνος για το άγνωστο που σχετίζεται κυρίως με τις στερεοτυπικές αντιλήψεις της κοινωνίας που τείνει να επηρεάζει πλέον ακόμη και τον τρόπο που σκεφτόμαστε και δρούμε.

 

  • Πιστεύεις η εμπειρία σου σε άλλαξε σαν άνθρωπο; Με ποιο τρόπο;

Η εμπειρία μου όχι μόνο με άλλαξε αλλά με διαμόρφωσε. Θα αναπτύξεις τα προσωπικά σου χαρακτηριστικά είπαν στην ενημέρωση…Κάτι το οποίο φαντάζει πολύ θεωρητικό και μακρινό γίνεται πραγματικότητα. Και κάπως έτσι πλάθεται μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου και είσαι ευγνώμων για αυτό που σου προσέφερε η εμπειρία σου.

 

  • Πώς ήταν οι άνθρωποι που γνώρισες όσο ήσουν στην Αίγυπτο; Κρατάς επαφή μαζί τους;

Στην Αίγυπτο γνώρισα απίστευτα πολλούς ανθρώπους για να πω την αλήθεια. Καθένας από αυτούς ξεχωριστά- είτε επρόκειτο για άλλους εθελοντές είτε ακόμη και για τον θυρωρό της πολυκατοικίας μου- αποτέλεσε σημαντικό μέρος της εμπειρίας μου. Κάποιους δεν τους θυμάμαι καν, κάποιους τους αγάπησα τόσο πολύ που δεν πρόκειται να τους ξεχάσω ποτέ. Νιώθω πλέον ότι έχω φίλους σε όλο τον κόσμο . Κρατάω ακόμη επαφή με τα άτομα εκείνα που κέρδισαν μια πολύ ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου και δεν τους είπα ποτέ αντίο γιατί συμφωνήσαμε στο ‘’Τα λέμε κάπου κάποτε’’. Και ποιος ξέρει; Ίσως τα όνειρα να γίνονται πραγματικότητα!

 

*Το Global Volunteer είναι μια ευκαιρία που δημιουργήθηκε μέσω της AIESEC η οποία στέλνει νέους ανθρώπους από 18-30 ετών στο εξωτερικό για 6-8 εβδομάδες με στόχο να γνωρίσουν περισσότερα για μια διαφορετική κουλτούρα, να μάθουν να συμβιώνουν με ανθρώπους οι οποίοι είναι εντελώς διαφορετικοί από αυτούς με τους οποίους αλληλεπιδράνε καθημερινά, να γίνουν πιο δημιουργικοί κι ευρηματικοί, αλλά κυρίως να γνωρίσουν καλύτερα τον εαυτό τους και να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι.

Stories|Η απόφαση που άλλαξε την καθημερινότητα μου.

Αν έπρεπε να χρησιμοποιήσεις μια λέξη για να περιγράψεις τη μεγαλύτερη εμπειρία που έχεις ζήσει στη φοιτητική σου ζωή ποια θα ήταν αυτή; Για μένα δε θα ήταν ακριβώς λέξη, θα ήταν ένα όνομα, ένας οργανισμός με χιλιάδες άτομα, προσωπικότητες, χαμόγελα και ιστορίες πίσω από αυτόν. Για να γίνει πιο κατανοητό όμως, θα αφηγηθώ μια ιστορία, τη δική μου.

Όλα ξεκίνησαν το Σεπτέμβριο, όταν πήρα μια απόφαση, να κάνω κάτι διαφορετικό με τη φοιτητική μου ζωή και την καθημερινή ρουτίνα μου. Είχα ακούσει για έναν οργανισμό ο οποίος υπάρχει στο πανεπιστήμιο μου και προσφέρει ευκαιρίες, οι οποίες μπορούν αφενός να με κάνουν καλύτερο άνθρωπο και αφετέρου να μου ανοίξουν πολλές πόρτες που θα με κάνουν πιο αποδοτική στη ζωή μου και στο δρόμο που θέλω να ακολουθήσω, βελτιώνοντας παράλληλα την κοινωνία της πόλης μου και σε μεγαλύτερη κλίμακα, τον κόσμο στον οποίο ζω. Για μένα αυτό ήταν κάτι τεράστιο και ανυπομονούσα να μάθω περισσότερα.

Μπήκα στον οργανισμό χωρίς να γνωρίζω πολλά κι επέλεξα να παρακολουθήσω ένα συνέδριο στο οποίο θα λυνόταν οι απορίες μου σχετικά με το τι ακριβώς θα κάνω, πώς θα αναπτυχθώ και ποιος θα είναι ο ρόλος μου στη βελτίωση του κόσμου. Στην αρχή ήμουν πολύ επιφυλακτική καθώς δε μπορούσα να φανταστώ πως είναι δυνατόν μια φοιτήτρια να συμβάλει σε κάτι τόσο μεγάλο, στη συνέχεια όμως οι ενδοιασμοί μου άρχισαν σιγά σιγά να αποδυναμώνονται ενώ το όραμα του οργανισμού και οι τρόποι επίτευξης αυτού άρχιζαν να ξεδιπλώνονται.

Η AIESEC λοιπόν, στοχεύει στην παγκόσμια ειρήνη, όχι απλά με την έννοια του να μην υπάρχουν πόλεμοι, αλλά ο κάθε άνθρωπος να βρίσκεται σε ειρήνη με τον εαυτό του έτσι ώστε να μην έχει λόγο, να μην έχει τίποτα μέσα του που να του δημιουργεί την ανάγκη να βλάψει κάποιον άλλο. Η AIESEC επίσης στοχεύει στη μεγιστοποίηση των ανθρώπινων δυνατοτήτων, δηλαδή στην εξέλιξη του κάθε ανθρώπου προς την καλύτερη εκδοχή του εαυτού του και στη δημιουργία ανθρώπων οι οποίοι είναι αρχικά κύριοι του εαυτού τους και ικανοί να ηγηθούν άλλους ανθρώπους και να τους εξελίξουν κι αυτούς με τη σειρά τους.

Την πρώτη μέρα του συνεδρίου ήμουν τόσο απίστευτα ενθουσιασμένη με την απόφαση μου να κάνω κάτι διαφορετικό, με τα όσα έβλεπα γύρω μου και με τα ερεθίσματα που έπαιρνα από παντού, ένιωθα τόση ενέργεια από τους ανθρώπους που είχα γύρω μου που δε μπορούσα να πιστέψω γιατί δεν είχα ψάξει νωρίτερα στο πανεπιστήμιο ή στη ζωή μου να βρω κάτι τέτοιο. Πάντα θεωρούσα πως αν κι έχω κάποιες ικανότητες και κάποια χαρακτηριστικά τα οποία με διαφοροποιούν από τους άλλους δεν ήμουν κάτι ιδιαίτερο, πως δεν είχα τη δύναμη να αλλάξω τον κόσμο, αλλά στην AIESEC βρήκα κίνητρο και αφορμή να τα ενεργοποιήσω, να τα εξελίξω και να τα χρησιμοποιήσω στην πράξη.

Βρήκα κίνητρο να αρχίσω να δουλεύω για τη βελτίωση του εαυτού μου και του κόσμου, αλλά ακόμη δεν είχα ξεκάθαρο στο μυαλό μου το πως θα συνέβαλλα εγώ με το δικό μου λιθαράκι στο όραμα του οργανισμού, μα οι AIESECers δε με άφησαν έτσι.

Τη δεύτερη μέρα έμαθα πως η AIESEC λειτουργεί προσφέροντας εμπειρίες ανταλλαγής φοιτητών εντός του δικτύου της, το οποίο αποτελείται από 127 χώρες, με σκοπό τη διαπολιτισμική κατανόηση και την ανάπτυξη των χαρακτηριστικών που κάνουν κάποιον ικανό ηγέτη, leader όπως λέμε στον οργανισμό. Τα στοιχεία αυτά είναι το να είσαι πολίτης του κόσμου, να έχεις γνώση του εαυτού σου, να ενδυναμώνεις τους ανθρώπους γύρω σου και να βρίσκεις λύσεις στα προβλήματα που σου παρουσιάζονται χωρίς να τα παρατάς. Αυτά εξελίσσονται κατά τη διάρκεια των ανταλλαγών, στις οποίες ο φοιτητής βρίσκεται σε μια άλλη χώρα, σε ένα περιβάλλον διαφορετικό από αυτό που έχει συνηθίσει και καλείται να δουλέψει με άλλους ανθρώπους σε σχολεία, νέες επιχειρήσεις, ΜΚΟ, εταιρίες, κέντρα δημιουργικής απασχόλησης παιδιών και πολλά άλλα περιβάλλοντα τα οποία τον προετοιμάζουν για τη μετέπειτα ζωή του δίνοντας του δυνατές εμπειρίες που του αλλάζουν τη ζωή.

Για να μπορέσει όμως ο κάθε νέος να ζήσει μια τέτοια εμπειρία, χρειάζονται άνθρωποι για να δημιουργήσουν αυτές τις ευκαιρίες. Αυτός επρόκειτο να ήταν και ο δικός μου ρόλος σε αυτή τη διαδικασία σαν νέο μέλος του οργανισμού, να βάλω τα δυνατά μου δηλαδή, να βγω εκεί έξω και να κάνω κάτι που δεν έχω ξανακάνει : να εξηγήσω σε ανθρώπους οι οποίοι όπως κι εγώ δεν είχαν ακούσει ξανά για την AIESEC και να τους δώσω το ερέθισμα να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό, να φέρουν έναν νέο άνθρωπο από κάποια άλλη χώρα και να τον εντάξουν στην καθημερινότητα τους για 6-8 εβδομάδες. Κι αυτό έκανα. Είναι απίστευτο να ξέρεις πως έχεις τη δυνατότητα να επηρεάσεις τη ζωή κάποιου άλλου ανθρώπου και είναι κάτι τεράστιο το οποίο ένιωσα πρακτικά μέσα στον οργανισμό. Γι αυτό και συνεχίζω να παίρνω αποφάσεις που θα βελτιώσουν την καθημερινότητα μου και κατ’επέκταση τη ζωή μου.

Για μένα η AIESEC, αν και την έχω βιώσει πολύ λίγο σε σχέση με άλλους ανθρώπους που γνωρίζω, είναι το πιο μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητας μου που μου δίνει κίνητρο κι έμπνευση να πάω όλο και πιο μπροστά, όλο και πιο ψηλά, να είμαι περήφανη για τις αποφάσεις μου και να έχω πάθος γι αυτό που κάνω καθώς επίσης και πείνα για περισσότερα. Γι αυτό είμαι εδώ. Γι αυτό και θα συνεχίσω να είμαι εδώ.

Τι έμαθα κάνοντας εθελοντισμό για 6 εβδομάδες

Έχεις σκεφτεί ποτέ τι θα ήθελες να αλλάξεις στον κόσμο γύρω σου; Έχεις σκεφτεί ποτέ πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας αν υπήρχαν ειρηνικές σχέσεις και διαθέσεις ανάμεσα στους λαούς; Έχεις σκεφτεί τι θα μπορούσες να κάνεις εσύ ο ίδιος ώστε να συνεισφέρεις στην κοινωνία και στα άτομα;
Για κάποιον λόγο, είναι δύσκολο για μερικούς να σκεφτούν πως υπάρχουν άτομα εκεί έξω που βοηθάνε χωρίς να έχουν χρηματικό κέρδος ή εγωιστικό συμφέρον. Που βοηθάνε για μία κοινωνία πιο ανοιχτή και για μία κουλτούρα- παιδεία που θα αγκαλιάζει την διαφορετικότητα
Και, όμως, αυτά τα άτομα υπάρχουν και ονομάζονται “Εθελοντές”.
Όμως, όχι μόνο, είναι μία πράξη αλληλεγγύης και βοήθειας στο συνάνθρωπο, αλλά και ένας τρόπος να γνωρίσεις τον εαυτό σου και να εξελιχθείς. Αρπάζοντας τις ευκαιρίες δίπλα σου ανοίγεις τους ορίζοντες σου και συνεισφέρεις στη βελτίωση κοινωνικών ζητημάτων ανά τον κόσμο. Στη βελτίωση του αύριο.
Προσωπικά, δε μου άρεσε όταν μερικοί συμμαθητές και αργότερα άλλοι συμφοιτητές μου παραπονιόντουσαν για τα όσα συνέβαιναν γύρω τους. Μου κακοφαινόταν που έβλεπα άτομα της ηλικίας μου να μιλάνε για μία αλλαγή, να ανεβάζουν δημοσιεύσεις για την έλλειψη ευκαιριών και ότι πρέπει κάποιος να δράσει για διάφορα κοινωνικά ζητήματα, ενώ οι ίδιοι δεν έκαναν τίποτα από μέρους τους για να το πετύχουν αυτό.
Προκαλώντας τον εαυτό σου να πάρει μέρος σε καταστάσεις καινούργιες για εσένα και να προσπαθήσει να βρει νέους, καινοτόμους τρόπους να βρίσκει λύσεις καταλαβαίνεις τον εαυτό σου. Από τι δεξιότητες, αξίες και ιδανικά αποτελείσαι και εσύ ο ίδιος τι σκοπό έχεις να πετύχεις και να βελτιώσεις.
Τι θα γινόταν αν όλοι σταματήσουν να βασίζονται μόνο στους άλλους και εμπιστεύονταν τον εαυτό τους και τις δυνατότητες τους;
Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν το κάθε ένα από τα δισεκατομμύρια άτομα στον πλανήτη έπαιρνε την αλλαγή στα χέρια του και έκανε το πρώτο βήμα προς κάτι νέο και διαφορετικό;
Πολύ εύκολα μιλάμε για θέματα μόλυνσης του περιβάλλοντος, για θέματα κακοποίησης γυναικών και ότι “Παιδάκια σε άλλες χώρες δεν πηγαίνουν καν σχολείο”. Σίγουρα αισθανόμαστε λύπη. Σίγουρα πιστεύουμε ότι ο κόσμος θα ήταν ένα καλύτερο μέρος χωρίς πείνα, φτώχεια και δυστυχία. Αλλά τι κάνουμε στην ουσία για όλα αυτά;
Βοηθώντας άτομα που δεν έχουν πρόσβαση στη γνώση και τη μόρφωση να μάθουν έστω και κάτι μικρό για άλλες χώρες και τη διαφορετικότητα, αναφέροντας έστω και τα δικαιώματα γυναικών, αντρών και παιδιών σε χώρες που δε γνωρίζουν τι πάει να πει η ισότητα των φύλων ή χρησιμοποιούν μικρά παιδιά ως εργάτες. Συστήνοντας πολιτισμούς, παραδόσεις και κουλτούρες μπορείς να συνεισφέρεις στα κοινωνικά ζητήματα, να δεις κάτι καινούργιο και να μάθεις τόσα πολλά για τον εαυτό σου, τις αξίες σου και τις δεξιότητες σου.
Το καλοκαίρι του 2015 συμμετείχα στο Global Volunteer της AIESEC σε ένα πρόγραμμα που αφορούσε την εθελοντική εργασία σε κατασκήνωση στη Ρουμανία για 1,5 μήνες. Ήμουν υπεύθυνη για τη δημιουργική απασχόληση των παιδιών στην κατασκήνωση και μέσα από θεατρικά παιχνίδια, συζητήσεις που διοργανώναμε και από τις δραστηριότητες της κατασκήνωσης κατάφερα να βοηθήσω στην εξάλειψη του προβλήματος της παιδείας που με ενδιέφερε. Αυτό είδα πως είχε ένα θετικό αποτέλεσμα, αφού στο τέλος τα παιδιά σέβονταν περισσότερο το ένα το άλλο και τις ιδέες τους. Ταυτόχρονα, άλλαζα και εγώ και βελτιωνόμουν σαν άτομο μέσα από αυτό που πρόσφερα στους άλλους.
Συνειδητοποιώντας το τι μου πρόσφερε αυτή η εμπειρία και βλέποντας τη διαφορά στον εαυτό μου και πριν την εμπειρία μου και μετά, αποφάσισα να συμμετάσχω ενεργά στη βελτίωση του αύριο με το να γίνω μέλος στον οργανισμό το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Και μετά από 1,5 χρόνο έχω αναπτύξει στοιχεία και δεξιότητες του εαυτού μου που ούτε καν ήξερα ότι είχα, όπως το να εκφράζομαι πιο εύκολα, να μπορώ να εξηγήσω καλύτερα πολύπλοκα θέματα, την οργάνωση, την ομαδικότητα και ιδιαίτερα την κατανόηση.
Οι ευκαιρίες βρίσκονται δίπλα σου, αρκεί να θέλεις εσύ ο ίδιος να κάνεις κάτι για να αλλάξεις την κοινωνία και τον εαυτό σου. Από τα να βοηθήσεις κάποιον στο δρόμο στη δική σου χώρα, μέχρι το να βρεθείς σε μία ξένη χώρα και να βοηθήσεις άτομα εκεί, είναι πράξεις που βοηθάνε όχι μόνο στη βελτίωση της κοινωνίας, αλλά και στην προσωπική ανάπτυξη του ατόμου.
Έχεις τη δυνατότητα να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου και τις δυνατότητες σου, να καταφέρεις να περάσεις πιο εύκολα τα εμπόδια που συναντάς στην καθημερινότητα σου. Με αυτόν τον τρόπο να επηρεάσεις θετικά τα άτομα γύρω σου και να αρχίσεις να σκέφτεσαι ως πολίτης του κόσμου και πώς εσύ μπορείς να προσφέρεις περισσότερο γύρω σου.
Κάνε το βήμα. Κάνε την αρχή και βρες εσύ το πώς θες να δεις τον κόσμο. Το πώς θες εσύ να αισθάνεσαι σαν άτομο και τα ιδανικά σου. Βρες τον εαυτό σου.
Ναι, είναι δύσκολο. Ναι, είναι τρομακτικό να αφήσεις ένα ασφαλές περιβάλλον στο οποίο έχεις μεγαλώσει, αλλά ο κόσμος -πλέον πιο έντονα από ποτέ, ζητάει να αλλάξει. Θέλει να βελτιωθεί και να κάνει βήματα προς το καλύτερο.
Αλλά για αυτό πρέπει να παρθούν ριζικές αποφάσεις για να έρθει μία ριζική αλλαγή.
Εσύ θα είσαι μέρος αυτής;
Αν θέλεις, όχι απλά να μιλάς για μία αλλαγή, όχι απλά να ελπίζεις για αυτήν, αλλά να είσαι μέρος της, πάρε τις ευκαιρίες που βρίσκονται μπροστά σου και συνέβαλε στην εξάλειψη παγκόσμιων κοινωνικών ζητημάτων.
Αν πραγματικά θέλεις κάτι το μόνο εμπόδιο που θα βρεις μπροστά σου είναι ο ίδιος σου ο εαυτός.

Entrepreneur: Συνέντευξη με έναν από τους μικρούς επιχειρηματίες της AIESEC Ελλάδος

Η Πελαγία Ρεπάνη είναι 21 ετών, φοιτήτρια ακόμα στην Οργάνωση και Διοίκηση Επιχειρήσεων του Πανεπιστήμιου Μακεδονίας. Πρόσφατα συμμετείχε μέσω του νέου προγράμματος της AIESEC, Global Entrepreneur. Το Global Entrepreneur, έχει ως σκοπό να ενισχύσει την επιχειρηματικότητα των νέων μέσω της αλληλεπίδρασης τους με μία νεοφυή επιχείρηση (start-up), αποκτώντας μία πρώτη επαγγελματική εμπειρία στο εξωτερικό, μόλις, από το 3ο έτος των σπουδών σου, σε ένα περιβάλλον πάνω στο οποίο μαθαίνεις πως δημιουργείται κάτι από το μηδέν. Παρακάτω μας περιγράφει την εμπειρία της και αποτελεί παράδειγμα του τι μπορείς να πετύχεις και πόσα μπορείς να κερδίσεις αν ξεπεράσεις τους φόβους σου, και παλέψεις για να κερδίσεις μία αξέχαστη εμπειρία.

Που είσαι αυτή τη στιγμή και με τι ακριβώς ασχολείσαι?

Το διάστημα αυτό βρίσκομαι στο Novi Sad (Σερβία) και εργάζομαι στην εταιρία NS Web Development ως βοηθός μάρκετινγκ μέσω του προγράμματος Global Entrepreneur της AIESEC.

Τι έχεις κερδίσει μέχρι στιγμής και γιατί θεωρείς ότι είναι σημαντικό που τα απέκτησες από τώρα?

Η συγκεκριμένη δουλειά με βοήθησε στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς μου, στην απόκτηση επαγγελματικών εμπειριών και δεξιοτήτων, αλλά και στην ανάπτυξη των ικανοτήτων μου. Καταρχάς, βρέθηκα σε ένα περιβάλλον που ήταν άγνωστο για εμένα έως πρότινος, αλλά μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα κατάφερα να προσαρμοστώ. Η συναναστροφή μου με επαγγελματίες και άτομα εξοικειωμένα στον εργασιακό χώρο με γέμισε αυτοπεποίθηση και θάρρος να στοχεύω πιο ψηλά, αλλά ταυτόχρονα ανέπτυξα κι άλλο το ομαδικό μου πνεύμα αφού, δεν ήταν λίγες οι φορές που χρειάστηκε να συνεργαστούμε και να μοιραστούμε τις ιδέες μας για την επίλυση διαφόρων προβλημάτων. Πέρα από αυτα, εργάστηκα πάνω στο αντικείμενο των σπουδών μου καθώς έκανα έρευνες μάρκετινγκ, γεγονός πολύ σημαντικό αφού είναι σπάνιες οι ευκαιρίες στις μέρες μας να εξασκήσεις αυτό που σπουδάζεις. Είναι μεγάλη η σημασία να αποκτά τέτοιες εμπειρίες από τόσο νωρίς, διότι η αγορά εργασίας είναι τρομερά ανταγωνιστική και χάρη σε αυτές έχεις κερδίσει το πλεονέκτημα απέναντι σε ένα υπέρμετρο πλήθος ανέργων που ζητάν την ίδια δουλειά με εσένα.

Τι δυσκολίες έχεις αντιμετωπίσει μέχρι στιγμής (πχ θέματα προσαρμογής) και τι έμαθες εν τέλει μέσα από αυτές?

Αυτή τη στιγμή, διανύω την 6η εβδομάδα της πρακτικής μου και έχω να πω πως τίποτα απ’ όλα όσα αντιμετώπισα αρχικά δεν ήταν τόσο εύκολα όσο φαντάζουν τώρα. Μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσεις είναι ο φόβος που σε διακατέχει λίγο πριν συναντήσεις κάτι τελείως άγνωστο ή έστω κάτι με το οποίο δεν έχεις εξοικειωθεί ιδιαίτερα. Το βίωσα πολλές φορές κατά τη διάρκεια της πρακτικής μου, όπως όταν πρωτοέφτασα στη χώρα, λίγο πριν πάω στη νέα μου δουλειά, αλλά και όταν χρειάστηκε να κάνω κάποιες παρουσιάσεις μπροστά σε κοινό. Παρ’ όλο όμως το άγχος που πέρασα, ξέρω ότι τώρα έχω περισσότερη δύναμη να αντιμετωπίζω δύσκολες καταστάσεις αποτελεσματικότερα με λιγότερο άγχος. Όσον αφορά τη διανομή μου εδώ, υπήρχαν κάποια προβλήματα με τη συγκατοίκηση, αλλά με καλή θέληση και συνεννόηση όλα διορθώνονται και βρίσκονται λύσεις. Αυτό συγκεκριμένα, με βοήθησε να ενισχύσω το θάρρος μου για να εκφράζομαι περισσότερο και να λέω πράγματα που δε μου αρέσουν, ώστε να βελτιώνονται οι καταστάσεις.

Γιατί θεωρείς ότι είναι σημαντικό κάποιος να συμμετέχει στο πρόγραμμα Global Entrepreneur, μέσω της AIESEC?

Χαίρομαι πάρα πολύ που συμμετείχα σε αυτό το πρόγραμμα και θεωρώ οτι μέσω του Global Entrepreneur κάθε νέο μέλος εξοπλίζεται με εφόδια, απαραίτητα για τις προκλήσεις που υφίστανται στην αγορά εργασίας, καθώς αποκτά μία γεύση του να εργάζεται σε ένα επαγγελματικό περιβάλλον. Πέρα από αυτό, όμως του δίνεται η ευκαιρία να ζήσει σε μία ξένη χώρα, να γνωρίσει καινούργιους ανθρώπους με άλλη κουλτούρα κακ τρόπο ζωής διευρύνοντας τους ορίζοντές του και να γεμίσει με εμπειρίας που μια συνηθισμένη πρακτική δε θα του πρόσφερε!

 

Η Πελαγία λοιπόν τα κατάφερε. Εσύ, τι περιμένεις?

*Μπορείτε να δείτε τις διαθέσιμες θέσεις μέσω αυτού του link. Επιλέγοντας την κατηγορία Global Entrepreneur. Για περισσότερες πληροφορίες, μην διστάσετε να μας προσεγγίσετε μέσω mail ή facebook.

 

Το ημερολόγιο μου, σελίδα 3

Μία ιστορία, η ιστορία της φίλης μου, που μου έμοιαζε σαν παραμύθι, όχι όμως γιατί ήταν λαμπερή, ιδανική, μαγική αλλά γιατί ήταν σαν ψεύτικη, γιατί κάθε στιγμή της ήταν εκτός της δικιάς μου πραγματικότητας και γιατί όταν τελείωσε με άφησε με ένα συναίσθημα  χαράς, ίσως λύπης, νοσταλγίας καλύτερα, όπως κάνει ένα παραμύθι.

Τρεις βδομάδες ήδη στο Βελιγράδι και επιτέλους άρχισα να προσανατολίζομαι στους δρόμους. Το μόνο κακό είναι ότι έχει πολύ κρύο και βροχή. Από τότε που άλλαξα σπίτι όμως, όλα έφτιαξαν. Έχω πολύ καλύτερη παρέα οπότε περνάω πολύ πιο ευχάριστα στον ελεύθερο χρόνο μου. Κυρίως με την κοπέλα από Τουρκία και το αγόρι από Αίγυπτο δέσαμε πολύ. Τις καθημερινές μετά το σχολείο μαγειρεύαμε όλοι μαζί ή πηγαίναμε για καφέ, βόλτες στο κέντρο, σινεμά καμιά φορά.

Χωρίς τίτλο3

 

Όσο για Παρασκευές και Σάββατα βγαίναμε για ποτά μέχρι το πρωί. Η διασκέδασή στη Σερβία δε διαφέρει πολύ από τη δική μας. Παρότι οι μέρες περνούσαν χαλαρά, αυτό που με έκανε να νιώθω πραγματικά πιο ζωντανή από ποτέ ήταν το πρόγραμμα στο οποίο είχα επικεντρωθεί.

Δύο φορές την εβδομάδα λοιπόν στο 12ο Λύκειο Βελιγραδίου μου συνέβαινε κάτι μαγικό. Ένιωθα να δίνω όλο μου το είναι και φυσικά οι μαθητές μου ήταν αυτοί που με γέμιζαν ενέργεια και χαρά ώστε να συνεχίσω με τον ίδιο ρυθμό. Οι μαθητές μου, 16 χρονών, μιλούσαν πολύ καλά αγγλικά, είχαν όρεξη και άποψη, πράγμα που μας οδήγησε σε υπέροχες συζητήσεις βασισμένες στις δικές τους ανάγκες και ιδέες. Τα μαθήματα κυλούσαν τόσο ευχάριστα. Ανυπομονούσα να ξαναβρεθώ στην τάξη με τα παιδιά γιατί κάθε φορά είχαμε να πούμε κι άλλα κι άλλα… Δεν ήμουν η δασκάλα τους, με έβλεπαν περισσότερο σαν αυτή που τους συμβούλευε και τους παρακινούσε.

Χωρίς τίτλο2

 

Πρώτη φορά, λοιπόν, Πάσχα μακριά από την οικογένειά μου. Δεν μου φάνηκε τόσο σαν Πάσχα θα έλεγα. Ο καιρός συνεχίζει να είναι πολύ κακός αλλά πλέον είναι μια συνήθεια κι αυτό. Αφού στο σπίτι περνάω τόσο όμορφα, δεν με πειράζει να μένω μέσα όταν βρέχει. Γυρνώντας από τις διακοπές του Πάσχα στο σχολείο και φτάνοντας προς το τέλος των μαθημάτων (μας έμεναν άλλες δυο εβδομάδες) συνειδητοποιώ πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός και πως δεν θέλω να γυρίσω πίσω με τίποτα.

Διασχίζοντας την τελευταία μου βδομάδα, μου γεννήθηκαν πολύ περίεργα συναισθήματα. Δε θυμάμαι να έχω ξανανιώσει τόσο έντονα συναισθήματα σε τόσες λίγες μέρες. Από τη μια η στεναχώρια διότι όλα γίνονταν τόσο γρήγορα, σαν να πάτησε κάποιος ξαφνικά το «γκάζι του χρόνου» κι από την άλλη η χαρά και η πληρότητα που ένιωθα μέσα μου, για όλα αυτά που κατάφερα να κερδίσω αλλά και να χαρίσω. Πότε έκλαιγα από θλίψη και πότε από ευτυχία.

Τελευταίες μέρες, λοιπόν, αγοράζω το εισιτήριο της επιστροφής μου, τα σουβενίρ μου, το παραδοσιακό τους ποτό και αποχαιρετάω όσο περισσότερο κόσμο μπορώ. Έτσι την τελευταία μέρα οι μαθητές μου, μου χαρίζουν το πιο όμορφο δώρο που έχω πάρει ποτέ και τα πιο αληθινά χαμόγελα και κλάματα που μπορώ να κρατήσω.

Είπα ότι δε θα κλάψω παρά μόνο θα σκέφτομαι όλες αυτές τις στιγμές και θα χαμογελάω. Δεν τα κατάφερα, μόλις μπήκα στο λεωφορείο ξέσπασα σε κλάματα κάτι που έκανε την διπλανή κυρία να ανησυχήσει για μένα. Αφού της εξήγησα με πήρε ο ύπνος. Ξύπνησα στα σύνορα. Ήταν άραγε όλο ένα όνειρο; Έτσι μου έμοιαζε…”

Σας το εγγυώμαι, δεν ήταν όνειρο, όλα έγιναν. Το να μπορείς να επηρεάσεις τόσους, να τους συμβουλέψεις, να τους παρακινήσεις  είναι μία κατάσταση που σίγουρα δεν ζείς συχνά, ίσως και ποτέ. Τα συναισθήματα που νιώθουμε όταν ενδυναμώνουμε άλλα άτομα και όταν αυτά είναι ευγνώμων για αυτό είναι μοναδικά. Νιώθεις μία πληρότητα που δεν συγκρίνεται με άλλη. Αν δεν το έχετε νιώσει δύσκολα κατανοείται.

 

Χωρίς τίτλο

Η φίλη μου στην εμπειρία της το ένιωσε, και όταν τελείωσε άφησε ένα μεγάλο κενό μέσα της ή άφησε μια πλημμύρα συναισθημάτων που έπρεπε κάπως να απελευθερωθεί.

Διάβασε την αρχή της ιστορίας εδω: Ημερολόγιο μου, σελίδα πρώτη.

Διάβασε την συνέχεια της ιστορίας εδω: Ημερολόγιο μου, σελίδα δεύτερη.

Το ημερολόγιο μου, σελίδα δεύτερη

Και η φίλη μου, συνέχισε την ιστορία της. Μία εμπειρία μόλις είχε ξεκινήσει. Πόσο άγχος, ενθουσιασμό και θάρρος μπορεί να χορέσει σε μία πράξη;

“Παρασκευή λοιπόν στο Βελιγράδι και ο καιρός πολύ καλός, έχει ζέστη, ευτυχώς γιατί δεν αντέχω το πολύ κρύο. Τα παιδιά ευτυχώς ήρθαν να με πάρουν στην ώρα τους και πήγαμε στο σπίτι. Με το που φτάνω γνωρίζω μια κοπέλα. Πόση ανακούφιση νιώθω που υπάρχει Ελληνίδα στο σπίτι- σίγουρα θα με βοηθήσει. Το σπίτι δεν με τρελαίνει γιατί είναι κρύο και δεν έχει internet. Ξεκουράζομαι για λίγο και μετά κατευθείαν να γνωρίσω την πόλη. Δεν κρατιέμαι! Όλα μου φαίνονται τόσο ξένα και τόσο γοητευτικά. Προσπαθώ να δω όσα περισσότερα πράγματα μπορώ σε μία μόνο μέρα- αδύνατο φυσικά.

Χωρίς τίτλοnmn

Η Μαρία μου γνωρίζει τους άλλους εθελοντές, οι οποίοι μένουν σε άλλο σπίτι. Κρίμα, καλά παιδιά φαίνονται. Κανονίζουμε τι θα κάνουμε το πρώτο μας ΣΚ. Όλα κυλάνε τόσο όμορφα και χαλαρά τις πρώτες μέρες. Με τη Μαρία είμαστε κάθε μέρα μαζί- πόσο τυχερή νιώθω που τη γνώρισα- έχουμε αρχίσει να δενόμαστε και να μοιραζόμαστε πράγματα συνειδητοποιώντας πόσο τελικά ταιριάζουμε.

Το πρόγραμμά μου στο (πρώτο) σχολείο ξεκινά. Πρώτο μάθημα την Τετάρτη πρωί. Ξυπνάω στις 9.30, κάνω μπάνιο, τρώω, ετοιμάζομαι και πάω στο σχολείο, το οποίο βρίσκεται μία ώρα μακριά.  Με το πρώτο μάθημα κιόλας ενθουσιάζομαι, όπως και οι μαθητές μου άλλωστε. Υπέροχα άτομα που από την πρώτη στιγμή μου έδειξαν ότι θα δουλέψουμε με πολλή όρεξη και ενέργεια.

Δυστυχώς δέκα μέρες μετά από την άφιξή μου η φίλη μου φεύγει. Τι στενοχώρια μ’ έπιασε. Τι θα κάνω τώρα; Μαζί της έφυγαν και οι υπόλοιποι συγκάτοικοί μας, οπότε έμεινα μόνο με τον Τυνήσιο που δεν πολυταιριάζουμε κιόλας. Ευτυχώς που έχω ήδη γνωρίσει τα άλλα παιδιά οπότε θα την παλέψω πιστεύω. Μου ζήτησαν να αναλάβω κι ένα δεύτερο σχολείο για λίγο καιρό κι αφού είχα χρόνο είπα να το κάνω. Πολύ κακή ιδέα- τα παιδιά ήταν πολύ ζωηρά και το μάθημα κυλούσε πολύ δύσκολα. Με κούρασε πολύ, όπως και η κατάσταση στο σπίτι, πώς θα το αντιμετωπίσω τώρα; Έτσι θα είμαι μέχρι να γυρίσω πίσω;

Προσπαθώ να σκεφτώ κάποια θετικά πράγματα. Το πρώτο μου σχολείο είναι υπέροχο και έχουμε πολύ όμορφη εμπειρία μέχρι στιγμής αλλά νιώθω ακόμα συγκρατημένη, θέλω να τους προσφέρω πολλά περισσότερα, να μάθουν από εμένα και εγώ από αυτούς. Σκέφτομαι ότι πρέπει να αλλάξω αυτά που δε μου αρέσουν ώστε να περάσω ακόμα καλύτερα, να πάρω δηλαδή την κατάσταση περισσότερο στα χέρια μου. Αντί, λοιπόν, να κάθομαι και να στεναχωριέμαι γκρινιάζοντας γι αυτά που δεν μου αρέσουν, σκέφτομαι να ζητήσω αρχικά να αλλάξω σπίτι και να επικεντρωθώ στο πρώτο μου σχολείο. Αν όμως και στο άλλο σπίτι δεν νιώθω καλά; Αξίζει να το ρισκάρω τουλάχιστον. Έτσι μετακομίζω με τους άλλους εθελοντές, ευτυχώς υπήρχε χώρος. Γρήγορα διαπιστώνω ότι πήρα μια σωστή απόφαση και νιώθω πολύ περήφανη για τον εαυτό μου. Τελικά δεν ήταν και τόσο δύσκολο να σκεφτώ μια λύση.

Τα πράγματα γίνονται ακόμα καλύτερα όταν αρχίζω να δημιουργώ και να δίνω τροφή στους μαθητές μου. Μετά από μία παύση λοιπόν ανακάμπτω και συνεχίζω να προχωρώ με γοργούς ρυθμούς. Άραγε μπορεί να γίνει ακόμα πιο δυνατή αυτή η εμπειρία; Το δεύτερο μισό της εμπειρίας μου αρχίζει με πολλές υποσχέσεις!

hm

Η φίλη μου γνώρισε τον μόνοδρομο της επιτυχίας πιστευω. Μιας επιτυχίας που θέλει θάρρος, πρωτοβουλία, ρίσκο. Αν δεν είσαι άνθρωπος που λες “Φίλε μου, το παίρνω πάνω μου, θα την βρω την λύση είτε είναι εύκολη είτε δύσκολη και αν δεν την βρω δεν πειράζει, τουλάχιστον δεν έμεινα στο ίδιο μέρος. Τόλμησα και έμαθα!” η επιτυχία σου κάπου θα κοιμάται.

Διάβασε την αρχή της ιστορίας εδω

Το ημερολόγιο μου, σελίδα πρώτη…

 

Είμαι περήφανη που ξέρω αυτή την κοπέλα. Γλυκιά και ατσαλάκωτη μου έμοιαζε, αλλά πόσο λάθος έκανα.  Μου είπε μία μέρα, θα πάω για εθελοντισμό στο εξωτερικό, μόνη μου. Και το έκανε. Μιλούσα μαζί της, ρωτούσα πως περνούσε, πόσο δύσκολα ή εύκολα ήταν. Η αφήγηση της ήταν τόσο όμορφη, που δεν ήθελα να την κρατήσω για τον εαυτό μου. Θα ήταν πολύ εγωιστικό εκ μέρους μου. Της ζήτησα να τα γράψει, απλά, κατανοητά, παιδιάστικα σαν να έγραφε στο ημερολόγιο της.

 

«Πόσα πράγματα άλλαξαν μέσα μου όταν πρωτοέδωσα αίμα και έγινα εθελόντρια. Φεύγοντας απ’ το νοσοκομείο ένιωσα ξαφνικά καλύτερος άνθρωπος χωρίς να έχω κάνει κάτι το τόσο μεγάλο και χωρίς  να ξέρω καν ποιόν έχω βοηθήσει. Μαγικό συναίσθημα. Γιατί τότε να μην ξανανιώσω αυτό το συναίσθημα; γιατί να μην πάω εθελοντικά σε μία άλλη χώρα και να συνεισφέρω στο κοινωνικό πρόβλημα που με απασχολεί; Στην εκπαίδευση. Θέλω να κάνω κάτι απτό, να δω τον αντίκτυπο που θα αφήσω στα μάτια των άλλων. Πιστεύω στην αλλαγή που μπορώ να φέρω, έστω και μικρή.

Ψάχνοντας προγράμματα  βρίσκω ένα στη Σερβία. Καλή η Σερβία, ούτε διαβατήριο ούτε βίζα ούτε εμβόλια και νομίζω μικρό και το κόστος ζωής. Διδασκαλία αγγλικών σε παιδιά, ωραίο ακούγεται, βρε λες; Ε, έκανα κλικ στην αίτηση. Δεν ήταν καλοκαίρι, ο ανταγωνισμός πιο μικρός. Με αποδέχονται..και τώρα τι; Αχ, είμαι τόσο ενθουσιασμένη! Δύσκολη όμως η προετοιμασία. Τελικά αποφασίζω ταξίδι με λεωφορείο, αν και αρκετές ώρες αλλά δε βαριέσαι. Οι γονείς μου πάντα δίπλα μου σε ό,τι κι αν αποφασίσω. Από την κάρτα υγείας μέχρι το τελευταίο τηλεφώνημα στα σύνορα- θα μου λείψουν πολύ πιστεύω. Πρώτη φορά δε θα είμαι μαζί τους στις γιορτές. Δεν πειράζει όμως γιατί ξέρουν ότι κάνω κάτι ξεχωριστό για τον εαυτό μου.

Μια εβδομάδα μένει για να φύγω- εκεί αρχίζω και πανικοβάλλομαι Μια βδομάδα πριν, κάθομαι στην κουζίνα με μία φίλη μου και κλαίω. Δε θέλω να πάω, κι αν το μετανιώσω πώς θα φύγω; Κι αν δεν βρω άτομα να κάνω παρέα; Κι αν αρρωστήσω; Ακόμα πιο δύσκολο να φτιάξω τη βαλίτσα! Τι καιρό κάνει εκεί; Να πάρω και μαγιό; Να πάρω και μπότες; Πόσα ρούχα να χωρέσω για έξι εβδομάδες; Τελικά είτε φεύγεις για τριήμερο είτε για μήνες το ίδιο δυσκολεύεσαι για τη βαλίτσα. Βάζω τελικά αυτά που με βολεύουν περισσότερο και φοράω καθημερινά. Πάει κι αυτό. Μόνο δυο μέρες με χωρίζουν από το όνειρο αυτό. Πρέπει να χαιρετήσω κι όσο περισσότερο κόσμο μπορώ! Τετάρτη βράδυ βγαίνω με τα κορίτσια για ένα κρασί. Και Πέμπτη μεσημέρι για ένα τελευταίο τσίπουρο.

Καλά ο καιρός είναι υπέροχος, πώς θα φύγω σήμερα; Λίγες ώρες πριν την αναχώρησή μου. Πόσο υπέροχες φίλες έχω;! Μου έδωσαν δωράκια και γράμματα! Πώς θα περάσουν τώρα τόσες ώρες στο λεωφορείο; Μουσικούλα, ταινιούλα και ύπνος.

Λίγα μόλις λεπτά πριν και νιώθω τόσο ενθουσιασμένη και αγχωμένη που θέλω να κλάψω. Το λεωφορείο αργεί πάρα πολύ να έρθει. Ελπίζω όταν φτάσω τα παιδιά να είναι στην ώρα τους στο σταθμό, αλλιώς θα με πιάσει πανικός γιατί δεν ξέρω που να πάω. Ήρθε και το λεωφορείο, γεμάτο δυστυχώς, ελπίζω να περάσει γρήγορα η νύχτα. Τελικά δεν κατάφερα να κοιμηθώ πολύ. Άγχος και ενθουσιασμός ταυτόχρονα. Πόσο ωραίο να μπλέκονται αυτά τα συναισθήματα. Σε δυο ώρες φτάνουμε μας λέει ο οδηγός στην τελευταία στάση. Πρώτη Απριλίου και η ανατολή του ήλιου με βρίσκει στο Βελιγράδι.

Χωρίς τίτλοkkm

Αυτό ήταν λοιπόν, η αρχή μια καινούριας εμπειρίας, σελίδας, ιστορίας στο ημερολόγιο μου μόλις γράφεται…»

Τελικά, το εναλλακτικό σε αυτή την ιστορία είναι πως από ατσαλάκωτος και στατικός γίνεσαι πολίτης του κόσμου, ένας άνθρωπος που πιστεύει στον εαυτό του και στην αλλαγή που μπορεί να φέρει στον κόσμο, μικρή ή μεγάλη γιατί πραγματικά νοιάζεται για τους ανθρώπους, την εκπαίδευση, το περιβάλλον, την ισότητα.

Είναι σπουδαίο να λες, ναι εγώ θα το κάνω και όπου βγει. Γιατί στη ζωή δεν χωράει η απραξία και η στατικότητα.  

Χωρίς τίτλοkkmm

Global Citizen: Η δικιά μου life changing experience!

Πως θα σου φαινόταν αν σου δινόταν η ευκαιρία να ταξιδέψεις σε μια άλλη χώρα και να προσφέρεις στην κοινωνία ανακαλύπτοντας νέα πράγματα για τον εαυτό σου και για τον κόσμο;

Ο Σταύρος είχε την ευκαιρία να ταξιδέψει με το πρόγραμμα Global Citizen της AIESEC στην Ουγγαρία διδάσκοντας αγγλικά σε παιδάκια. Ήταν μια ευκαιρία που τον βοήθησε να καταλάβει σε πιο έντονο βαθμό τις διαφορετικές κουλτούρες αλλά και να γίνει πιο ανοιχτός σε διαφορετικές αντιλήψεις κατανοώντας τον εαυτό του και τον κόσμο σε μεγαλύτερο βαθμό. Όμως τι τον δίδαξε αυτή η εμπειρία και τι κατάλαβε για τον εαυτό του που τον βοήθησε;

«Με δίδαξε να μην αφήνω τις ευκαιρίες που μου δίνονται ανεκμετάλλευτες και  να μην αφήνω τα πράγματα για αργότερα. Παράλληλα αυτό που κατάλαβα είναι ότι θα πρέπει να γίνω πιο δραστήριος και να αρχίσω να κινητοποιούμαι κάνοντας πράγματα. Επίσης, ενώ δεν ήμουν σίγουρος με τι θέλω να ασχοληθώ στην ζωή μου κατάλαβα ότι θέλω να ασχοληθώ με διαφορετικό αντικείμενο από αυτό που σπουδάζω δηλαδή με το coaching. Τώρα πλέον επηρεασμένος από την εμπειρία μου συνεχίζω στον οργανισμό, έχω γνωρίσει αρκετά άτομα που με εμπνέουν και κατάλαβα ότι πρέπει να κυνηγήσω τα όνειρα μου»

13140772_1104512656275789_311016191_n

Μου λέει ότι αρχικά ήθελε να κάνει κάτι πιο ανθρωπιστικό αλλά στην συνέχεια κατάλαβε ότι αυτό που τον ενδιέφερε ήταν να κάνει κάτι πιο διαδραστικό που θα τον έφερνε σε επικοινωνία με τους ανθρώπους εκεί και κυρίως με τα παιδιά. Έτσι ασχολήθηκε με την διδασκαλία αγγλικών. Ήταν μια εμπειρία που τον έκανε να κατανοήσει τις διαφορές ανάμεσα στα εκπαιδευτικά συστήματα και τον έφερε σε επαφή με τους ντόπιους. Αλλά κυρίως γνώρισε νέα άτομα ανέπτυξε φιλίες με άτομα από διαφορετικές χώρες και κατανόησε σε μεγαλύτερο βαθμό τον εαυτό του και τι ακριβώς θέλει να κάνει στην ζωή του. Το πιο σημαντικό είναι ότι κατάλαβε την ευθύνη που έχει ο καθένας μας απέναντι στον κόσμο καθώς και την δύναμη που κρύβουν τα άτομα την οποία  αν την χρησιμοποιήσουν μπορούν να καταφέρουν αρκετές αλλαγές.

Όμως πολλές φορές θα υπάρξουν άνθρωποι που θα διστάζουν να βγουν από το comfort zone τους και να μην θέλουν να πάνε σε μια άλλη χώρα. Ο Σταύρος και αυτός είχε τις αμφιβολίες του, όμως κάθε άνθρωπος πρέπει να βρει ο ίδιος κάτι που θα τον κινητοποιήσει για να πάει αυτό το ταξίδι που σου αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα.

Όπως λέει και ο ίδιος «ό,τι να πω εγώ σε κάποιον για να πάει είναι λίγο μπροστά σε μια εμπειρία που σου αλλάζει την ζωή.» Είναι πολύ σημαντικό κάθε άνθρωπος να μην αφήνει την ενέργεια που έχει και να την αξιοποιεί με το καλύτερο δυνατό τρόπο.

Και δίνει το εξής παράδειγμα: «Αν θεωρήσουμε ότι ο καθένας μας μέσα έχει μια σφαίρα ενέργειας που μπορεί να αναπαρασταθεί σαν την γη για να κάνουμε αυτή την ενέργεια παραγωγική και να την κάνουμε να εξελιχθεί όπως εξελίσσεται η φύση γύρω μας θα πρέπει να την βάλουμε σε κίνηση και να την επεκτείνουμε έτσι ώστε να χωρέσουμε περισσότερους ανθρώπους και να τους βάλουμε και αυτούς στην δική μας κίνηση. Έτσι, λοιπόν κάθε άνθρωπος  έχει τόση ενέργεια να προσφέρει και να πάρει για να αλλάξει κάποια πράγματα στον κόσμο που αν κινητοποιούταν ο καθένας μας ξεχωριστά φαντάσου πόση αλλαγή μπορεί να έρθει σε αυτόν τον κόσμο. Γιαυτό πρέπει να αρπάζουμε τις ευκαιρίες και πρέπει να πάμε από την αδράνεια στην πράξη και να μην περιμένουμε από τους άλλους να μας πουν κάνε αυτό.»