Μαθήματα παιδείας vol.1

Τι σχέση έχει ο 4ος στόχος Βιώσιμης Ανάπτυξης του ΟΗΕ, «Ποιοτικής Εκπαίδευσης» με δύο κορίτσια από τη Θεσσαλονίκη που ταξίδεψαν με προγράμματα της AIESEC στη Σερβία;

Πολύ περισσότερη απ΄ ότι φαντάζεστε.

Καταρχάς για να ξεκινήσουμε την ιστορία μας, οι πρωταγωνίστριες μας, είναι η Μαρία και η Στεφανία, φοιτήτριες του Πανεπιστημίου Μακεδονίας που θέλησαν την άνοιξη αυτή να κάνουν κάτι διαφορετικό, για τον εαυτό τους. Η μεν Μαρία, συμμετείχε στο εθελοντικό πρόγραμμα “Social Care” υπό την αιγίδα του Global Citizen, με κύριο γνώμονα τα άτομα με ειδικές ανάγκες και την περίθαλψη τους, και η δε Στεφανία, ήταν στο καινούριο πρόγραμμα Global Entrepreneurs , στο Impact Hub στο Βελιγράδι. Και τα δύο προγράμματα συνδέονται με το ακαδημαΐκό ιστορικο της καθε μίας.

Η περιπέτεια τους ξεκίνησε το Φλεβάρη. Πρώτη μου απορία, ήταν πώς ήταν η εβδομάδα προσαρμογής, οι πρώτες δυσκολίες. Κάποια πράγματα που αποθαρρύνουν πολύ κάποιον ώστε να κάνει το μεγάλο βήμα να πάει στο εξωτερικό μόνος του για 2 μήνες.

Η Μαρία αναφέρει πως «Το σημαντικό για να αντιμετωπίσεις αυτές τις δυσκολίες είναι να είσαι δυνατός και αποφασιστικός. Πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι το να παραπονιέσαι δε διορθώνει τίποτα και ότι η εμπειρία σου διαμορφώνεται από τις επιλογές και τις αποφάσεις που παίρνεις, αν θα κάνεις κάτι να αλλάξεις μία κατάσταση που δεν σου είναι ευχάριστη ή αν θα συνεχίσεις να παραπονιέσαι» πράγμα που πολλοι ανάφερουμε σαν συμβουλή αλλά κατά πόσο την ακολουθούμε;

Η Στεφανία από την άλλη συμφωνεί και προσθέτει ότι «Αν είναι έτοιμος να επικοινωνήσει με άλλα άτομα ακόμα και με σήματα καπνού, αν είναι έτοιμος για νέες εμπειρίες, ακόμα και δυσκολίες, και αν θέλει να κάνει κάτι μόνος του χωρίς την ασφάλεια του σπιτιού και των φίλων στα 20 κάτι του, τότε αυτή είναι η ευκαιρία του. Και δεν θέλει κόπο, θάρρος και θράσος για τη ζωή θέλει»

Αυτό που κρατώ από τη συνομιλία με τα κορίτσια πάνω στο κομμάτι αντιμετώπισης πρόκλησης είναι αυτό που μου είπε η Μαρία. «..οι 2 μήνες εκεί είναι μικρογραφία της ζωής. Όσα σχέδια και να κάνεις, όσο καλά προετοιμασμένος και να είσαι, θα συμβούν πράγματα που δεν τα χεις προβλέψει, θα αντιμετωπίσεις δυσκολίες και καταστάσεις δυσάρεστες. Η πρόκληση είναι όμως, να μην αφήσεις αυτά να σε επηρεάσουν, αλλά με ότι έχεις, να κάνεις την κάθε μέρα σου ξεχωριστή, γιατί ο χρόνος δε γυρίζει πίσω».

Τελικά κάθε εμπειρία, μικρή ή μεγάλη,οπουδήποτε και οποτεδήποτε, είναι καθρεφτης το πως ειναι η ζωή, γιατί έχεις να κάνεις με αληθινούς ανθρώπους, αληθινές καταστάσεις. Το θέμα είναι να αντέχεις και προχωράς με θετικότητα, ίσως καμια φορά παίρνοντας και ρίσκα. Γιατί στο τέλος της ημέρας είσαι εσύ και η εμπειρία σου. Και αξίζει να την απολαύσεις.

лл

Προχωρόντας στην ιστορία μας, η Μαρία είχε ήδη επιστρέψει Ελλάδα, η Στεφανία τελείωνε, και ρωτάω το εξής προκλητικό. Τελικά άξιζε η εμπειρία αυτή; Είχε το αντίκτυπο που υποσχόταν σε εσάς, στους άλλους;
Οι απαντήσεις που έλαβα μόνο χαμόγελο μου πρόσφεραν.
Η Στεφανία δουλεύοντας σε ένα από τα πιο πρωτοποριακά και φιλικά περιβάλλοντα εργασίας, αναφέρει πως  «μαθαίνω πράγματα που δεν θα μπορούσα να μάθω με αυτό το δημιουργικό και θετικό τρόπο. Κάθε μέρα είναι και μια δημιουργική πρόκληση» Το Impact Hub (σε κάθε πόλη που βρισκεται) έχει ώς στόχο να ενώσει τις ιδέες και start-up που έχουν  να κάνουν με την κοινωνία και το κοινωνικό αντίκτυπο και να τις βοηθήσει να ολοκληρώσουν το σκοπό τους. Η Στεφανία στο Βελιγράδι αποτέλει μέρος της ομάδαας που βοηθάει να πραγματωθεί αυτό.

 

Φυσικά, στην παραπάνω ερώτηση δεν θα μπορούσε να συμφωνήσει εις διπλουν και η Μαρία , όπου η εμπειρία αυτήν την έκανε να δει «… πόσο βοηθάει να δεις τα πράγματα διαφορετικά, πόσο σε αλλάζει, σε ωριμάζει και σε κάνει πιο δυνατό άτομο». Και ένα ακόμα ιδιαίτερα ενδιαφέρον από την οπτική της, και μέσω της συναναστροφής της στο πρόγραμμα με παιδιά από άλλες εθνικότητες, είδε «…πόσες προκαταλήψεις μας αφήνει η κοινωνία ως κατάλοιπα και τελικά πόσο ίδιοι είμαστε όλοι, χωρίς να παίζει ρόλο αν είσαι ορθόδοξος ή μουσουλμάνος ή από πού κατάγεσαι.»

Στο πρόγραμμα της, δούλευε σε μία κλινική με αυτιστικά παιδιά, βοηθώντας τους θεραπευτές στο έργο τους, αλλά και συμμετέχοντας η ίδια σε προγράμματα μουσικοθεραπείας και φυσικής αγωγής.

12994554_10207455047992223_8701104609822123873_n

Αυτό που με χαροποίησε και στις δύο εμπειρίες ήταν το γεγονός της αλλαγής, πάνω στον εαυτό τους, την επαφή με το διαφορετικό τη διαπολιτισμικότητα, και ότι στο τέλος της ημέρας, στην εμπειρία σου είσαι μόνος σου, και αυτό είναι το καλό. Μαθαίνεις να λύνεις προβλήματα.

 

Αλλά τώρα θα μου πείτε, μα πως έχουν σχέση οι εμπειρίες αυτές, με τους Βιώσιμους Στόχους Ανάπτυξης και δη το στόχο νούμερο τέσσερα; Εκ πρώτης όψεως δεν έχουν καμία. Αλλά άμα δείτε προσεκτικά, η εμπειρία αυτή μεσολαβεί και των δύο κοριτσιων μεταξύ του πανεπιστημίου και της θεωρητικής γνώσης και του επαγγελματικού χώρου. Συνδεομενη με τα ακαδημαΐκά στοιχεία και των δύο κοριτσιών, είναι μία εμπειρία που πρακτικά τις προετοιμάζει για το χώρο εργασίας τους, τις εκπαιδεύει.

 

Αλλά για μένα, η εκπαίδευση είναι κάτι παραπάνω από γνώση, θεωρητική ή μή. Η εκπαίδευση, ή μάλλον η παιδεία, είναι να μάθεις να σκέφτεσαι, και να δρας μόνος σου, σεβομενος τα δικαιώματα του συνάνθρωπου σου. Μία τέτοια εμπειρία στο εξωτερικό στα διδάσκει όλα αυτά και πολλά παραπάνω.

Όλα είναι θέμα Φυσικής!

Το αγαπημένο μου μάθημα στο Λύκειο ήταν η Φυσική. Λάτρευα τον τρόπο όπου η φύση, οι κανόνες της, όριζαν τη ζωή που ζούμε. Με έκαναν να δω ότι τα πράγματα είναι πολύ απλά και όλα έχουν ένα λόγο πίσω από κάθε κίνηση.  Ακόμα και στις διαπροσωπικές σχέσεις οι άνθρωποι ως έμβια όντα του πλανήτη ακολουθούν τους νόμους του Νεύτωνα.

Πριν από τέσσερις μήνες, όντας ακόμα ενεργός μέλος στον οργανισμό, είχα σαν project να διεκπεραιώσω, την παροχή στα ελληνικά σχολεία της πόλης μου, ξένων φοιτητών για το πρόγραμμα Young Power που πραγματοποιείται μία φορά το χρόνο. Είναι ένα βαρυσήμαντο πρόγραμμα, γιατί  όχι μόνο έχει να κάνει με μαθητές σχολείων και ευαίσθητες ηλικίες αλλά  ο εθελοντής που θα ερχόταν, και θα έπρεπε σε 5 μόλις εβδομάδες να περάσει τα μηνύματα που θέλει και να αλλάξει την νοοτροπία των Ελλήνων μαθητών προς το καλύτερο, πρέπει αν μη τι άλλο να είναι άριστος.
Αλλά άριστοι δεν γεννιόμαστε, αλλά γινόμαστε. Για αυτό την 1η εβδομάδα έλαβε χώρο το σεμινάριο προετοιμασίας τους, όπου στόχος του ήταν η ενδελεχή κατανόηση του προγράμματος, η προετοιμασία τους, και η ένταξη τους στον ελληνικό χώρο.

Είναι εκπληκτικό να βλέπεις πώς 11 άτομα από διαφορετικές χώρες του κόσμου, παθιάζονται με το ίδιο πράγμα που παθιαζόσουν τον τελευταίο χρόνο, και θέλουν να βοηθήσουν πραγματικά τα παιδιά που θα έχουν και την χώρα μας. Και αυτό το πάθος, και τον ενθουσιασμό, καλλιεργήθηκε και αναπτύχθηκε σε αυτό το συνέδριο προετοιμασίας. Θυμάμαι πόσο διέφεραν τα πράγματα όταν ξεκινήσαμε την 1η μέρα με την τελευταία. Στο τέλος, όλοι ήταν έτοιμοι να ξεκινήσουν.

Όπως και έγινε. Μερικά σχολεία της Θεσσαλονίκης γέμισαν πολλές κουλτούρες μαζί. Το οργανόγραμμα που ακολουθούσαν οι νέοι, ήταν για το μεν Γυμνάσιο, καλύτερη κατανόηση του κόσμου και της διαφορετικότητας με τελικό στόχο την πραγματοποίηση μίας εργασίας για το προσφυγικό ζήτημα ή τη γυναίκα στην τεχνολογία.
Στο μεν Λύκειο, τα πράγματα προσανατολίζονταν προς την επιχειρηματικότητα, κατανόηση εαυτού, και μελλοντική πορεία.

Πόσο εύχομαι να είχα αυτά τα προγράμματα όσο ημουν μικρή σχολείο. Όχι μόνο για τα καινούρια πράγματα που θα μάθαινα αλλά κυρίως για το διαφορετικό τρόπο σκέψης που θα αποκτούσα.

Και τώρα σκέφτομαι, αυτοί οι μαθητές που επηρεάστηκαν με το στοιχείο της διαπολιτισμικής κατανόησης, και μπήκαν σε καινούρια μονοπάτια σκέψης, μπορεί να χαράξουν ένα δρόμο πολύ διαφορετικό από αυτόν που ίσως ακολουθούσαν. Πχ εγώ αν έβλεπα πιο ξεκάθαρα τι θέλω να κάνω στη ζωή μετά το Λύκειο, να ακολουθούσα το χορό επαγγελματικά. Μπορεί και όχι. Οι επιλογές ίσως ήταν ακόμα πιο πολλές.

Και κλείνοντας την εμπειρία τους, σκεφτόμουνα τη θέση μου σε αυτό το πρόγραμμα. Αναρωτιόμουνα τι είχα δώσει, πώς είχα ενεργοποιήσει τους φοιτητές που ήρθαν. Αν όλη αυτή η αλλαγή που ήθελα να γίνει, έγινε στο τέλος.  Και για λίγο καιρό ένιωθα σαν ο 1ο νόμος του Νεύτωνα, να εξασκούνταν πάνω μου. Ο νόμος της αδράνειας. Δεν έβλεπα πολύ καθαρά την αλλαγή αυτή, παρόλο τους ευχαριστημένους φοιτητές που ήταν στο πρόγραμμα. Δεν το ένιωθα.

Ευτυχώς, η απορία μου πήρε την απάντηση της, όταν έλαβα ένα μήνυμα, ένα απλό ευχαριστώ, από έναν συμμετέχοντα, για την προσπάθεια για το πρόγραμμα και εκεί ήταν που η αδράνεια του Νεύτωνα έφυγε.

Εκεί ήταν που ξαφνικά είδα την δύναμη της προσφοράς και πώς όντως συμμετέχοντας και για 6 μήνες ιδροκοπώντας για το πρόγραμμα αυτό άξιζε και πέτυχε. Χάρηκα όταν είδα, ιδίοις όμμασι , τα άτομα αυτά να έχουν πάρει την εμπειρία της ζωής τους και όχι μόνο επηρέασαν τους μαθητές με τον τρόπο τους, αλλά όταν γυρίσουν πίσω στις χώρες τους, είμαι σίγουρη πως θα επηρεάσουν τους γύρω τους, την οικογένεια τους, και άλλοι άνθρωποι της τοπικής τους κοινωνίας θα θέλουν να αλλάξουν.

Η αλλαγή που τόσο διακαώς επιθυμεί κάθε πολίτης του κόσμου, και δη στην Ελλάδα, δεν είναι ένας νόμος, δεν είναι ένα νομοσχέδιο, δεν είναι μία ιδέα. Είναι οι άνθρωποι μέσα στην κοινωνία. Είναι οι αλλαγμένοι αυτοί άνθρωποι που φέρνουν την αλλαγή. Που σκέφτονται και πράττουν διαφορετικά. Και αυτοί οι άνθρωποι, είναι εσύ, εγώ, αυτός. Εμείς, όλοι. Κάθε άνθρωπος, όσο μικρός και αν αισθάνεται, όσο ανήμπορος, αλλάζοντας τον εαυτό του προς το καλύτερο, μπορεί να κάνει κάτι και να αλλάξει τους γύρω του.

 

Και αυτό το επιβεβαιώνει και ο Νεύτωνας με τον 3ο νόμο του. Για κάθε δράση υπάρχει μία αντίστοιχη ισόβαθμη αντίδραση.

Για κάθε δράση, κάθε τι που έπραξα το χειμώνα, ήρθε η «αντίδραση» μέσω των νέων φοιτητών αυτών στα σχολεία την άνοιξη. Και γίνεται αλυσίδα. Για κάθε δράση που εισέπραξαν οι αφιχθείσες νέοι, θα «αντιδράσουν» πίσω στη χώρα τους με τις πράξεις, τις ιδεολογίες τους, στους συνάδελφους τους, φιλους κτλ.. Και πάει λέγοντας.

Και έτσι, από 10 άτομα σε 10 σχολεία, επηρεάστηκαν 10 κοινωνικοί κύκλοι ατόμων σε διαφορετικές χώρες του κόσμου, συν 10 σχολεία. Ο αριθμός όλων αυτών ίσως αγγίζει και τα 600 άτομα.

Μία ομάδα λίγων ατόμων, πολύ έμμεσα κατάφερε να επηρρεάσει 600 και, άτομα σε μία μόλις πόλη, σε διάστημα 6 μηνών.
Αν υπήρχαν πιο πολλές ομάδες και πιο πολλά συμμετέχοντα άτομα, μέσα σε λίγο καιρό, ένα μεγάλο μέρος του πλανήτη, θα ζούσε την αλλαγή. Θα έκανε την αλλαγή. Και δεν θα υπήρχε κανένα ή τουλάχιστον, ένα πολύ μικρό μέρος, δυσαρεστημένο με τον κόσμο γύρω του.

 

Οπότε.. αρχίζουμε;

Οι ιδέες δεν έχουν αξία αν τις κρατάς μέσα στο κεφάλι σου!

Η νεανική  ανεργία ανάμεσα σε νέους αποφοίτους είναι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα. Έχεις σκεφτεί όμως πως μέσα από την εκπαίδευση μπορούμε να λύσουμε διάφορα κοινωνικά προβλήματα όπως την ανεργία; Αυτή την ιδέα ανέπτυξαν ο Σωτήρης Μπαράτσας και η Μαριάνθη Νικά φοιτητές του Οπα και alumni της AIESEC ιδρύοντας μια κοινωνική startup, την Εffect που στόχο έχει να κάνει τους νέους πιο απασχολήσιμους και να γεφυρώσουν το χάσμα ανάμεσα σε αυτά που ζητάει η αγορά εργασίας και στα προσόντα που λείπουν από τους υποψηφίους. Έτσι έφτιαξαν το πρόγραμμα success academy με σκοπό να δώσουν σε νέους τελειόφοιτους και αποφοίτους την ευκαιρία να αναλάβουν ένα πραγματικό project μιας εταιρείας και να αναπτύξουν δεξιότητες που ζητάει η αγορά εργασίας. Με αυτόν τον τρόπο οι συμμετέχοντες παίρνουν μια γεύση της εκπαίδευσης με ομαδική δουλειά λίγη θεωρία και πολλή πράξη (που λείπει από την πανεπιστημιακή εκπαίδευση) και με αρκετά διασκεδαστικό τρόπο.

 


 

Ποιος ήταν ο λόγος που σας ώθησε να εμπνευστείτε την ιδέα της Effect;

Παρατηρήσαμε ένα παράδοξο. Ότι ενώ οι επιχειρήσεις θέλουν να απασχολήσουν νέους ανθρώπους, δυσκολεύονται να εμπιστευτούν τους πρόσφατους απόφοιτους των πανεπιστημίων, πιστεύοντας ότι τους λείπουν κάποιες δεξιότητες, όπως η ομαδική δουλειά, η δημιουργική σκέψη, η διαχείριση project, κά. Και δεν έχουν και άδικο. Είχαμε την ευκαιρία να βιώσουμε τι γίνεται σε μεγάλα πανεπιστήμια του εξωτερικού (Stanford, UCL, Leuven), όπου η εκπαίδευση έχει έναν πιο πρακτικό και χρήσιμο χαρακτήρα, σε αντίθεση με την στείρα γνώση που συχνά λαμβάνουμε στην Ελλάδα. Έτσι καταλάβαμε ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την εκπαίδευση ως εργαλείο για να καταπολεμήσουμε τη νεανική ανεργία και κάπως έτσι δημιουργήσαμε την Effect, για να κάνουμε τους νέους στην Ελλάδα πιο απασχολήσιμους και να τους βοηθήσουμε να μπουν στην αγορά εργασίας.

 

Πώς σας βοήθησε η AIESEC να υλοποιήσετε το όραμα σας;

Ο ρόλος που έπαιξε η AIESEC ήταν καθοριστικός! Πρώτα απ’ όλα, μέσα στην AIESEC ασχοληθήκαμε με την ενδυνάμωση των νέων, ήρθαμε σε επαφή με εταιρείες και αναπτύξαμε οι ίδιοι σαν άτομα τις δεξιότητες που μας χρειάζονταν. Μέσα στην AIESEC, είδαμε και τη δύναμη της πρακτικής εκπαίδευσης, που μας ώθησε να δημιουργήσουμε ένα εντελώς εμπειρικό πρόγραμμα όπως το Success Academy. Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι, ότι στα 2 χρόνια που ήμασταν στην οργανισμό είχαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε και να αποτύχουμε αμέτρητες φορές. Έτσι, όταν έφτασε η ώρα να ξεκινήσουμε τη δική μας startup, είχαμε πλέον το θάρρος να δοκιμάσουμε και είχαμε πάρει τα μαθήματα που χρειαζόμασταν για να κάνουμε το project μας να δουλέψει.

 

Τι δυσκολίες είχατε στο όλο εγχείρημα και πώς τις αντιμετωπίσατε;

Στο ξεκίνημα, έπρεπε να σιγουρευτούμε ότι η ομάδα μας έχει τα κατάλληλα άτομα για υλοποιήσουν το project. Ήταν μια δύσκολη περίοδος που ο χρόνος περνούσε πολύ αργά και νιώθαμε ότι μένουμε στάσιμοι για πολύ καιρό. Στο να βρεις τα κατάλληλα άτομα, οι ικανότητες δεν είναι τόσο σημαντικές, όσο το να σιγουρευτείς ότι τα μέλη της ομάδας θα έχουν την αφοσίωση, το πείσμα και την όρεξη να κάνουν την ιδέα πραγματικότητα. Μόλις η ομάδα μας φτιάχτηκε από τα κατάλληλα άτομα, μετά η δουλειά έβγαινε πολύ γρήγορα, είχαμε μεγάλη ευελιξία και πραγματικά το χαιρόμασταν.

 

Τι θα λέγατε στου νέους που θέλουν να πάρουν τη δική τους πρωτοβουλία για να λύσουν προβλήματα, ξεκινώντας τη δική τους startup;

Δύο πράγματα. Πρώτα απ’ όλα ότι οι ιδέες δεν έχουν καμία αξία όσο τις κρατάς μέσα στο κεφάλι σου. Μόλις βρεις μια ιδέα που σε παθιάζει ξεκίνα αμέσως να την υλοποιείς και τότε θα ανακαλύψεις αν όντως ήταν μια καλή ιδέα. Δεύτερον, ότι ποτέ δεν θα έχεις σκεφτεί όλα τα ενδεχόμενα πριν υλοποιήσεις την ιδέα σου. Εμάς μας βοήθησε το να περάσουμε πολύ γρήγορα από το σχεδιασμό στην δοκιμή της ιδέας και να πάρουμε πραγματικό feedback από τους πελάτες μας. Και η αλήθεια είναι ότι μάθαμε τόσο χρήσιμα πράγματα που όσο χρόνο και αν αφιερώναμε στο σχεδιασμό της ιδέας, δεν θα μπορούσαμε να τα έχουμε προβλέψει.

 


 

 

Κρατάω αυτά που είπαν «οι ιδέες δεν έχουν αξία αν τις κρατάς μέσα στο κεφάλι σου» . Αρκετοί νέοι άνθρωποι έχουν αρκετές ιδέες που μπορούν να φέρουν μια αλλαγή στην κοινωνία αλλά δεν τις υλοποιούν και αρκετές φορές απλά γκρινιάζουν και δεν παίρνουν πρωτοβουλίες. Όμως αυτό που έμαθα εγώ όσο καιρό ήμουν στην AIESEC, είναι ότι δεν μπορείς να περιμένεις από τους άλλους να κάνουν την αλλαγή αλλά ότι εσύ ο ίδιος μπορείς να ορίσεις την ζωή σου όντας πολίτης αυτού του κόσμου και με θετική διάθεση να αντιμετωπίσεις τις προκλήσεις. Παράλληλα μέσα από το πιλοτικό πρόγραμμα της effect είδα  αρκετά πράγματα στην πράξη (η θεωρία απέχει από την πράξη) απέκτησα αρκετές νέες ικανότητες που δεν στοχεύει τόσο το πανεπιστήμιο σε αυτές και έτσι νιώθω ότι υπερτερώ από τους άλλους υποψήφιους στην αγορά εργασίας και ότι μπορώ να φέρω εις πέρας οποιοδήποτε εργασιακή πρόκληση μου ζητηθεί.

 

Για περισσότερες πληροφορίες για την effect δες εδώ!

Ο επόμενος γύρος του Success Academy θα ξεκινήσει το Μάιο. Μπορείς να μάθεις πότε θα ανοίξουν οι αιτήσεις εδώ: http://bit.ly/SAcadNews

Ήμουν κι εγώ Global Citizen!

Ο Χάρχας είναι κοντά στα 20 χρονών κι σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Είναι ένας πολύ δραστήριος νέος με συμμετοχή σε διάφορα προγράμματα ανταλλαγής και ασχολείται με την κατασκήνωση εδώ και 10 χρόνια. Είναι επίσης ιδρυτής της εθελοντικής ομάδας InfinityGreece, μιας ομάδας νέων στη Θεσσαλονίκη που στόχο έχει να βελτιώσει τα μέλη της και την τοπική κοινωνία εμπνέοντας τόσο μέσα από το περιεχόμενο που δημιουργεί online όσο και απο real life δράσεις μέσα στην πόλη δίνοντας την ευκαιρία σε όποιον θέλει να δημιουργήσει μέσα σε ένα ασφαλές περιβάλλον που υπάρχει όρεξη και κατανόηση στο λάθος, κάνοντας ραδιόφωνο, βίντεο ή γράφοντας κείμενα. Έναν χρόνο πριν αποφάσισε να συμμετάσχει στο πρόγραμμα Global Citizen της AIESEC. Συγκεκριμένα ασχολήθηκε με το marketing στο City Hostel στο Νόβι Σαντ της Σερβίας

Ας δούμε τι έχει να μας πει γι αυτή την εμπειρία.

 

Γιατί επέλεξες να πας στο συγκεκριμένο πρόγραμμα και με τι ακριβώς ασχολήθηκες;

Όταν έμαθα πως υπάρχει κάτι που λέγεται AIESEC από έναν φίλο, ποιος ειναι ο λόγος ύπαρξής της και ποια τα προγράμματα που τρέχει, αμέσως ενθουσιάστηκα γιατί είχα ξανασυμμετάσχει σε παρόμοια προγράμματα. Οπότε ήρθα στο γραφείο σας, μου δείξατε όλες τις επιλογές και ξεκίνησα τις διαδικασίες. Αν το σκεφτόμουν πιο πολύ, ίσως να μην έφευγα μέσα στην εξεταστική, με τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται, αλλά αν περίμενα κάποια στιγμή που δεν θα’χω να κάνω κάτι μπορεί να μη πήγαινα Global Citizen ποτέ.

Έκανα Marketing στο City Hostel (διαχείριση social media, ιδέες, γραφικά). Θεωρώ πως το marketing είναι παντού, με ενδιέφερε πάντα και με θυμάμαι να καίγομαι με τις ώρες διαβάζοντας για τη διαχειριση social media και άλλα σχετικά. Οπότε ήταν μια καλή ευκαιρία να πειραματιστώ σε ένα ασφαλές περιβάλλον.

 

Πρακτικά, τι κέρδισες από την εμπειρία σου;

Αν και πάντα είχα μια επαφή με την διαχειριση σελίδων στο facebook (τόσο απο την κατασκήνωση που δουλευω, όσο και από το InfinityGreece.com) ήταν σίγουρα άλλη υπόθεση να καλείσαι να διαχειριστείς κάτι που δεν ξέρεις. Δεν είχα κοιμηθεί ούτε μια φορά σε hostel και έπρεπε ξαφνικά να μπω στη θεση του πελάτη και να καταλάβω τι θα του άρεσε να δει στα social media του City Hostel. Σε αυτό με βοήθησε η κοπέλα που δουλευε εκει και διαχειριζοταν μαζι μου τη σελίδα.

Οπότε, ας πούμε πως ειδα τα πράγματα απο μια άλλη οπτική και βέβαια οποιοδήποτε “επαγγελματικό θέμα” έπρεπε να το λύσω μιλώντας Αγγλικά, κάτι που σίγουρα με ανάγκασε να βελτιωθώ. Εκτός δουλειάς έκανα σε κάποιες συναντήσεις της AIESEC παρουσιάσεις στα Αγγλικά. Το να μιλάς για κατι που μπορεί να μην ενδιαφερει καν το ακροατήριό σου σε μια γλώσσα που δεν ειναι μητρική ούτε για εσένα ούτε για αυτούς είναι σιγουρα μια πρόκληση, που κυμαίνεται στη σφαίρα ενδιαφερόντων μου οπότε την αποδέχτηκα με χαρά.

 

Η αλληλεπίδραση με άτομα διαφορετικής κουλτούρας ήταν εύκολη; Τι έμαθες από αυτό;

Ήταν αρκετά εύκολη διότι δεν επέλεξα κάτι δύσκολο, οι Σέρβοι μας μοιάζουν σαν λαός και με υποδέχτηκαν όμορφα και ζεστά. Αφού να φανταστείς ξαναπήγα Σερβία και επειδή είχα μαθει την πόλη ένιωσα πολύ άνετα σαν να πήγα στο χωριό μου. Το στάδιο του “πως επικοινωνω στα Αγγλικά” το’χα ξεπεράσει και με τη συμμετοχή μου στο comenius, αλλά και επειδή ειμαι χρόνια στην κατασκήνωση τσαφ τσουφ όπου συχνά υπάρχουν international projects, με αποτέλεσμα από 12 χρονών να τρέχω και να ενοχλώ όποιον μιλάει Αγγλικά. Είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον η επαφή με άτομα από άλλες χώρες, όπως η Τυνησία και η Τουρκία, που εχουν διαφορετική νοοτροπία και μεταφέραμε ο ένας στον άλλον εμπειρίες από την καθημερινοτητα ή την πολιτική κατάσταση στη χώρα. Με μια φίλη μου μάλιστα, την Gokcen, που και που αντιπαραβάλλαμε τις ίδιες ειδήσεις στο πως διατυπώνονται από τα Ελληνικά και πως από τα Τούρκικα ΜΜΕ.

Γενικότερα, θεωρώ πως τέτοιου είδους project δίνουν πολύ σημαντικά ερεθίσματα και αφορμές για προβληματισμό στους συμμετέχοντές τους. Μπορείς πάντα να παρατηρήσεις στοιχεία από τους άλλους λαούς, να κρατήσεις τα καλά, να καταλάβεις ποια είναι τα δικά σου ισχυρά σημεία και να αναρωτηθείς “χμμ… πως θα’ταν άραγε μια ιδανική κοινωνία με όλα αυτά τα όμορφα χαρακτηρηστικά μαζί;”. Εκεί επιτέλους αντιλαμβάνεσαι πως το πρόβλημα του διπλανού σου είναι στην πραγματικότητα και δικό σου πρόβλημα, και πως αξίζει την προσοχή σου. Δεν διαφέρουμε όσο νομίζουμε από τους άλλους λαούς στην ουσία, μπορούμε να κάνουμε πολλά μαζί και να λύσουμε τα σύγχρονα προβλήματα. Δεν λέω ότι είναι εύκολο, λέω ότι ειναι εφικτό.

 

Novi_Sad_square

 

Τι δυσκολίες αντιμετώπισες; Ήταν σίγουρα δύσκολη απόφαση να φύγεις για 1μιση μήνα σε ένα διαφορετικό περιβάλλον, με διαφορετικούς ανθρώπους. Υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκες να τα παρατήσεις; 

Ήμουν αρκετα τυχερος γιατί πηγαν όλα ρολόι σε θεματα υποδοχής, διαμονης κλπ. Δυσκολεύτηκα να επικοινωνησω με τον συγκατοικο μου που δεν ήξερε αγγλικά και εκεί δοξάσαμε το google translate σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερονοτητας. Ήταν ακόμα δύσκολο να βρεις τυρί φέτα που να’ναι ωραίο σαν Ελληνικο, τρομακτικά δύσκολο. Ίσως κάποιες φορές που ένιωσα αμήχανα ή μόνος ήταν που περνούσε από το μυαλό μου να τα παρατήσω αλλά ποτέ σοβαρά, μόνο ως σκέψη. Με κράτησαν οι άνθρωποι που γνωρισα, κάποιοι από αυτούς πολύ σημαντικοί για εμενα με τους οποιους ακομα μιλάμε αλλά και η ίδια η πόλη, διότι το Novi Sad εκτός από όμορφο είναι και πολύ οργανωμένο. Γενικότερα δεν θα’θελα να εγκαταλείψω έτσι απλά μια τόσο δυνατή εμπειρία γιατί δεν θα μπορέσω να την ξαναέχω εύκολα.

 

Αυτή η εμπειρία σε βοήθησε να καταλάβεις κάποια πράγματα για εσένα; Πώς άλλαξε η καθημερινότητα σου;

Μου έδωσε γενικότερα κάποια skills και με ώθησε να τακτοποιήσω όλα αυτά που με απασχολούσαν στον εγκέφαλό μου. Γενικότερα, αυτό που παρατήρησα ήταν πως με το που επέστρεψα άρπαζα πιο εύκολα ευκαιρίες που παρουσιάζονταν μπροστά μου, από μια πρόταση συνεργασίας ως μια έξοδο για καφέ ή ένα πάρτυ.

Στον γυρισμό είχα ακόμα τακτοποιήσει κάποια πράγματα μεσα μου για τον εθελοντισμό, το τι μπορει να προσφερει στην κοινωνία η ομαδα και γενικοτερα πράγματα για την οργανωση και την προώθηση του InfinityGreece. Κάποιες από τις προκλήσεις που κλήθηκα να αντιμετωπίσω στο Global Citizen βλέπω πως καλούμαι να τις αντιμετωπίσω και εδώ, και το καλό είναι πως τις έχω προβάρει ήδη μια φορά.

 

Θα συμβούλευες κάποιον νέο της ηλικίας σου να συμμετάσχει στο πρόγραμμα; Γιατί;

Φυσικά! Είναι πολύ σημαντικό να είμαστε ενεργοί και να διεκδικούμε τη ζωή μας. Όπως μου αρέσει να λέω, μάθαμε να κυνηγάμε χαρτιά (πτυχία, διπλώματα, πιστοποιήσεις) και ξεχάσαμε να κυνηγάμε εμπειρίες. Τρέχουμε από σχολή σε σχολή χωρίς να ξέρουμε που πάμε. Το Global Citizen, και γενικότερα προγράμματα αυτού του είδους, σου μαθαινουν να επιβιώνεις μόνος σου σε μια χώρα που δεν ξερεις κανέναν. Είναι μια διαδικασία που σε ωριμάζει, και είναι μια καλή πρόβα generale για όποια άλλη μεγάλη αλλαγή συμβεί στη ζωή σου αλλά σε ένα ασφαλές περιβάλλον, με προσωπικό manager και την τοπική επιτροπή της AIESEC να στέκονται δίπλα σου όταν κάτι πηγαίνει στραβά. Χτίζεις τη ζωή σου σχεδόν από την αρχή. Είναι δύσκολο, αυτός είναι και ο λόγος που αξίζει να το κάνεις. Θα μου πεις, και η Java είναι δύσκολη, αλλά ακόμα δεν προσπάθησα να την περάσω. Όλα στην ώρα τους.

 

Υπάρχει κάτι άλλο που θα ήθελες να προσθέσεις;

Απλά θέλω όποιος διαβάσει αυτό το κείμενο, να προσπαθήσει να ξεβολευτεί (με την καλή έννοια) λίγο από την καθημερινότητα του και να κάνει πράγματα που θα τον ταρακουνήσουν, όποια και αν ειναι αυτα. Δεν λέω πως είναι εύκολο, λέω πως ειναι σημαντικό. Αν δεν ξεβολευόμασταν ποτέ, δεν θα ξέραμε για τι είμαστε ικανοί, ούτε θα προχωρούσαμε ως είδος ως εδώ. Ίσως ακόμα να τρώγαμε μπανάνες στα δέντρα.


 

Εσύ, θα ήθελες να ζήσεις μια ανάλογη δυνατή εμπειρία; Να αναλάβεις δράση και να βελτιώσεις την κοινωνία σου, τον εαυτό σου, τους γύρω σου; Η πρωτοβουλία των νέων είναι απαραίτητη ώστε να έρθει η αλλαγή. Βλέποντας πόσα θετικά μπορείς τόσο να κερδίσεις εσύ ο ίδιος σαν άτομο, αλλά και να προσφέρεις στην κοινωνία γιατί να μην το δοκιμάσεις; Μέσα σε 6 βδομάδες μπορείς να αλλάξεις τόσο τον εαυτό σου όσο και να γίνεις ενα κομμάτι της αλλαγής για τον κόσμο. Θα το τολμήσεις;

Μπες στο globalcitizen.aiesec.gr, και άρπαξε τη δικιά σου ευκαιρία να κυνηγήσεις το όνειρο σου!

Hγεσία–η άγνωστη αυτή κυρία.

Με την …κυρία αυτή συναντηθήκαμε πρώτη φορά στο Λύκειο, Τρίτη λυκείου στο μάθημα Αρχές Οργάνωσης και Διοικησης Επιχειρήσεων. «Μάθε το απ’έξω τον ορισμό, μπαίνει στις εξετάσεις». Έπραξα αναλόγως, το έμαθα, δεν το κατάλαβα, το έγραψα, το ξέχασα. Ούτως η άλλως ο όρος ηγεσία παράπεμπε πάντα σε κάτι μεγαλύτερο, άγνωστο, έξω από εμάς, από το συνηθισμένο.

Μετά από δύο χρόνια όμως ξανασυναντήθηκα με την κυρία αυτή. Αυτή τη φορά δεν ήταν σε κάποιο βιβλίο αλλά μέσω του οργανισμού που ασχολιόμουν εθελοντικά, της AIESEC. Κύρια δραστηριότητα της AIESEC είναι η ανάπτυξη της ηγετικής συμπεριφοράς.

Χαρακτηριστικά θυμάμαι πως όταν παρουσίαζα εκ μέρους της AIESEC το τι αποτελεί ηγεσία πάντα ρωτούσα τους ανθρώπους που είχα απέναντι μου αν πιστεύουν πως ηγέτης γίνεσαι ή γεννιέσαι. Το μεγαλύτερο μέρος των απαντήσεων που λάμβανα, ήταν πώς «ηγέτης γεννιέσαι», ή «ηγέτης είναι αυτοί που μας κυβερνάνε τώρα, γιατί να πρεσβεύω την ηγεσία;» και «ηγεσία είναι κάτι άπιαστο». Και πολλές φορές συμφωνούσα μαζί τους. Ποιος είμαι εγώ που μπορώ να αυτοαποκαλεσθώ ηγέτης;

Όμως έφτασε ο καιρός όπου πιστεύω ακράδαντα πως η ηγεσία μπορεί να αναπτυχθεί στον κάθε άνθρωπο με τα σωστά εργαλεία και το σωστό περιβάλλον. Και η μεγαλύτερη απόδειξη του παραπάνω; Ο ίδιος μου ο εαυτός. Μέσα σε 365 έντονες μέρες, αυξημένων καθηκόντων και αρμοδιοτήτων στον οργανισμό, κλήθηκα να κάνω πράγματα που δεν είχα ξανακάνει και χωρίς να το περιμένω είδα τι μπορώ να κάνω, τι μου αρέσει και να επενδύσω μετέπειτα στις ικανότητες που απέκτησα. Και τι έκανα; Μπορώ να μιλήσω ώρες για το τι περιελάβανε μία μέρα στο γραφείο αλλά θα σταθώ στο ότι η μέρα κατά  στο 90% περιελάμβανε επικοινωνία με άλλα άτομα, είτε στην ομάδα που ήμουνα είτε με εξωτερικούς συνεργάτες και βλέποντας τους άλλους ανθρώπους, τι καταλαβαίνουν, τι χρειάζονται, τι φοβούνται αρχίζεις και καταλαβαίνεις και εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου καλύτερα.

Ένα από τα πιο δύσκολα που μου είχε ανατεθεί να πραγματώσω ήταν να προετοιμάσω και παρουσιάσω σε ένα σεμινάριο όπου το κοινό ήταν από διαφορετική χώρα και διαφορετική ήπειρο μεταξύ τους. Είδα πως είναι να επικοινωνείς  σε τελείως διαφορετικά περιβάλλοντα ένα μήνυμα που θες να περάσεις και θέλεις να το ενστερνιστούνε. Και φυσικά όταν δουλεύεις σε μία ομάδα, και πόσο μάλλον όταν είσαι ο αρχηγός της ομάδας, πρέπει να παρακινείς την ομάδα, να την ενδυναμώνεις και κάθε μέρα να είσαι πηγή έμπνευσης για αυτούς. Δεν μπορώ να πω πως το κατάφερα στο μέγιστο βαθμό, αλλά είναι κάτι που θέλω να δουλέψω.

Επιπλέον, βλέποντας άτομα από πολλές μεριές του κόσμου, έμαθα για τα προβλήματα των χωρών τους, και έτσι άρχισα να βλέπω την προσφορά του καθενός στην κοινωνία και ότι μπορείς να αλλάξεις πράγματα αν το θέλεις πραγματικά. Τίποτα δεν είναι βέβαιο, ούτε η επιτυχία ούτε η αποτυχία. Με αυτόν τον τρόπο βρήκα το πάθος μου και ποια θέλω να είναι η δική μου συνεισφορά στον κόσμο.
Φυσικά ο χρόνος αυτός δεν ήταν εύκολος και ίσως για αυτό με ανέπτυξε τόσο. Είδα πως αντέχοντας, μεταδίδοντας θετικότητα στα επικείμενα προβλήματα και παίρνοντας τα κατάλληλα ρίσκα μπορεί να οδηγηθεί εκτός του λαβυρίνθου όπου είναι ο καθένας μας.

Συνολικά, δεν μπορώ να πω πώς έγινα ο τέλειος άνθρωπος και δεν θα το πω ποτέ στη ζωή μου. Αυτό που μπορώ να πω, είναι πως είδα πως είμαι στην καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου, τι καταφέρνω, ποια είναι τα έμπρακτα αποτελέσματα μου και ποια είμαι στη χειρότερή μου. Αποφάσισα να επιλέγω να είμαι όσο το δυνατόν η καλύτερη εκδοχή και να μετατρέψω σε πράξη τις ιδέες και το πάθος μου.

 

Και τώρα δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι, αν κάθε άνθρωπος σε κάθε κοινωνική θέση είχε τα παραπάνω γνωρίσματα με τις κατάλληλες αξίες, αρετές, ακολουθούσε το πάθος του, πώς θα ήταν ο κόσμος μας;

Εγώ είμαι ένα παράδειγμα όπου γνώρισα την άγνωστη κυρία ηγεσία. Υπάρχουν άλλα επτά δισεκατομμύρια άτομα όπου γνωρίζοντάς την θα μπορούσαν να φτάσουν σε υψηλότερα επίπεδα  απ’ ότι ισχυρίζομαι ότι έχω φτάσει και να κάνουν πράγματα πολύ καλύτερα απ’ ότι θα έκανα εγώ στον τομέα που απασχολούμαι. Ο κόσμος συνολικά χρειάζεται άτομα που ξέρουν και αγαπούν τον εαυτό τους, νοιάζονται για τον κόσμο γύρω τους έμπρακτα, και κάνουν πράξη το πάθος τους.

Και τους χρειάζεται τώρα. Και είσαι ένας από αυτούς. Εσύ.

Τα μέλη της AIESEC μοιράζονται την εμπειρία τους από το πρόγραμμα Youth Talent!

Αναρωτιέσαι τι κερδίζει ένα μέλος της AIESEC συμμετέχοντας στο πρόγραμμα Youth Talent;

Μέσα από τη συμμετοχή σου στο πρόγραμμα Youth Talent σου δίνεται η ευκαιρία να ανακαλύψεις το μέγιστο των δυνατοτήτων σου, αναπτύσσοντας σημαντικές δεξιότητες ζώντας μια μοναδική εμπειρία ομάδας!Παράλληλα, δημιουργείς έναν θετικό αντίκτυπο στην τοπική σου κοινωνία βοηθώντας και άλλους νέους να αναπτυχθούν!

Ζητήσαμε από διάφορα μέλη του οργανισμού, από διάφορες πόλεις τις Ελλάδας, να απαντήσουν ορισμένες ερωτήσεις σχετικά με την εμπειρία τους αλλά και το πώς βλέπουν τον οργανισμό και τη δυνατότητα των νέων να φέρουν μια θετική αλλαγή στον κόσμο!

 

-Πώς αποφάσισες να γίνεις μέλος της AIESEC;

Ο λόγος που μπήκα στην AIESEC είναι γιατί το να ανησυχώ για τα θέματα που έβλεπα καθημερινά να υπάρχουν τριγύρω μου δε μου έφτανε. Ο οργανισμός μου προσφέρει κάθε μέρα ευκαιρίες να συνεισφέρω, να ανακαλύψω τον εαυτό μου και να τον διαμορφώσω τελικά όπως θέλω εγώ. Παράλληλα ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία που έχω κερδίσει είναι πως γνώρισα άτομα με τις ίδιες σκέψεις και ανησυχίες, και που κυρίως πιστεύουν πως οι ιδιαιτερότητες του καθενός είναι αποδεκτές.

Λία Γιαννακοπούλου, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

 

-Ποια είναι τα σημαντικότερα πράγματα που έχεις κερδίσει από την εμπειρία σου;

Πηγαίνοντας πίσω στην ημέρα που αποφάσισα να γίνω μέλος στον οργανισμό περίμενα πως θα βοηθήσω ανθρώπους και ότι θα ζήσω μια μοναδική εμπειρία. Αλλά με την πάροδο του χρόνου και έχοντας ζήσει απίστευτες στιγμές συνειδητοποιείς ότι αυτός ο οργανισμός σου έχει δώσει πολύ περισσότερα πράγματα απ ‘όσο περίμενες ή μπορούσες να φανταστείς. Σε έχει φέρει αντιμέτωπο με τον ίδιο σου τον εαυτό, με τα όριά σου και σε έχει κάνει να πιστέψεις πιο πολύ στον εαυτό σου και στην μοναδική ενέργεια που μπορεί να έχουν πολλοί άνθρωποι μαζί. Αν με ρωτήσεις πως θα περιέγραφα την  εμπειρία μου μέχρι τώρα στον οργανισμό, αυτό που θα σου απαντούσα τελικά, είναι πως πρόκειται για την καλύτερη επιλογή που έχω κάνει μέχρι τώρα στην φοιτητική μου ζωή και πως κάθε μέρα που περνάει με κάνει να νιώθω πως κάνω κάτι που αξίζει πραγματικά.

Χριστίνα Τριανταφύλλου, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

 

-Ποια ήταν η πιο δυνατή εμπειρία σου στον οργανισμό;

Η πιο δυνατή μου εμπειρία ήταν η τελευταία μου και καθοριστική εμπειρία του διοικητικού στελέχους στην τοπική επιτροπή του ΠαΜακ. Μέσα από δύσκολες, πρωτόγνωρες συνθήκες κατάφερα να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου, να δω ποιο είναι το πάθος μου και τι θέλω να κάνω στο μέλλον.Ένα σχολείο ζωής σε μία δυνατή χρονιά.

Αθανασία Μπαρτζώκα, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

 

-Θεωρείς ότι οι νέοι έχουν πραγματικά τη δυνατότητα να φέρουν έναν ισχυρό κοινωνικό αντίκτυπο και να αλλάξουν την κοινωνία;

Όσο απίθανο κι αν ακούγεται σήμερα οι νέοι είναι ικανοί να φέρουν ένα σημαντικό αντίκτυπο στην τοπική τους κοινωνία. Δεν χρειάζεται να είναι κάποια μεγάλη πράξη. Ξεκινώντας από τα μικρά πράγματα γίνονται οι αλλαγές. Από το να αλλάξεις τον εαυτό σου προς το καλύτερο για να βοηθήσεις έτσι και την κοινωνία μέχρι το να πάρεις πρωτοβουλίες για το Πανεπιστήμιό σου και την πόλη που ζεις. Οι λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα δεν θα έρθουν από κανέναν άλλον, μόνο από εμάς τους ίδιους. Κι αν όλοι αρχίσουν να σκέφτονται με αυτό τον τρόπο και κάνουν μικρά πράγματα στην καθημερινότητά τους που έχουν ένα νόημα, τότε θα δούμε ένα κύμα αλλαγής στην κοινωνία. Η δραστηριοποίηση είναι το κλειδί για την αλλαγή.

Αλεξάνδρα Νικοπούλου, Πανεπιστήμιο Πειραιώς

 

-Γιατί θα πρότεινες σε κάποιο νέο σήμερα να γίνει μέλος της AIESEC;

H AIESEC σου δίνει τη δυνατότητα να επιδράσεις σε ένα δυναμικό περιβάλλον μέσα στο οποίο θα μπορέσεις να πάρεις πρωτοβουλίες, να αντιμετωπίσεις προκλήσεις, να αμφισβητήσεις όσα γνωρίζεις για τον κόσμο και τον εαυτό σου και να επαναπροσδιορίσεις τα όρια και τις δυνατότητες σου, ενώ παράλληλα σου δίνεται η ευκαιρία να αλληλεπιδράσεις με άτομα από το Πανεπιστήμιο σου και από άλλα Πανεπιστήμια της Ελλάδας, καθώς και άτομα από όλο τον κόσμο. Είναι μία ευκαιρία που πρέπει να αδράξεις και να απολαύσεις!

Δήμητρα Πινακουλάκη, Πανεπιστήμιο Κρήτης

 

Εσύ θα χάσεις την ευκαιρία;

Μάθε περισσότερα για το πρόγραμμα Youth Talent της AIESEC εδώ και αμέσως μετά κάνε την αίτηση σου!

tumblr_o0wbpgRfdY1tdceueo1_500

Αναπτύξου. Πρόσφερε. Ζήσε. Check!

Γεία σας! Είμαι η Αθηνά και είμαι φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Την AIESEC τη γνώρισα πριν δύο χρόνια κι όταν έμαθα για τις δράσεις της είπα εδώ είμαστε! Έγινα μέλος και το προηγούμενο καλοκαίρι αποφάσισα να κάνω κάτι διαφορετικό και να δοκιμάσω τον εαυτό μου προσφέροντας παράλληλα κοινωνικό έργο. Αυτό είναι που αγαπώ σ αυτό το πρόγραμμα, ότι αναπτύσσεις τον εαυτό σου και παράλληλα βοηθάς ανθρώπους και κοινωνίες που έχουν πραγματικά ανάγκη. Έψαχνα καιρό για κάποιο τέτοιο πρόγραμμα και κατέληξα στο Global Citizen της AIESEC. Γιατί με την AIESEC; Γιατί η AIESEC είναι ένας οργανισμός ξεχώριστος  από τους άλλους, που επικεντρώνεται στο άτομο , που ενδιαφέρεται για το άτομο και προσπαθεί να το βοηθήσει να γίνει η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του. Αυτό ακριβώς που χρειαζόμουν! Επίσης, η στήριξη που σου παρέχει πριν, κατά τη διάρκεια αλλά και μετά το πρόγραμμα είναι πολύ σημαντική, γιατί πραγματικά την έχεις ανάγκη.

Πέρυσι, στις 9 Ιουλίου λοιπον, ξεκίνησα από τη Θεσσαλονίκη για το Βελιγράδι! Εργάστηκα για 6 εβδομάδες σε έναν οργανισμό για παιδιά με καρκίνο. Τα πρωινά δούλευα στα γραφεία του οργανισμού όπου ήμουν υπεύθυνη για κάποιες καθημερινές δραστηριότητες του οργανισμού, όπως να περνάω στον υπολογιστή στοιχεία από δωρεές. Τα μεσημέρια επισκεπτόμουν τα παιδιά στα σπίτια τους και στα νοσοκομεία, με τους συμμετέχοντες από τις άλλες χώρες, όπου ανάλογα και με την ηλικία τους (τα παιδιά ήταν από 5 μεχρι 18 χρονών) παίζαμε μαζί τους, τους μαθαίναμε πράγματα ή απλά συζητούσαμε μαζί τους.

Αν δε το ζήσεις δε μπορείς να καταλάβεις πόσο μοναδική εμπειρία είναι να ζεις και να δουλεύεις με τόσα διαφορετικά άτομα. Διαφορετικά στον τρόπο ζωής, στον τρόπο σκέψης, στον πολιτισμό, τη θρησκεία. Ξεβολεύεσαι, αναγκαζεσαι να γνωρίσεις τον άλλον, να συνεργαστείς μαζί του, και διώχνεις όλες τις προκαταλήψεις που πιθανώς έχεις, όταν ο Τυνήσιος συγκάτοικος σου σε ξυπνάει με ένα «Καλημέρα φίλη μου» με σπαστά Ελληνικά, όταν περνάς βράδια ολόκληρα μιλώντας με τον άλλον και συνειδητοποιείς ότι όλοι οι άνθρωποι σε κάθε γωνιά της γης έχουν τους ίδιους φόβους, τα ίδια όνειρα, το ίδιο χαμόγελο. Ζώντας με τόσα άτομα μαθαίνεις να σέβεσαι τον άλλον, να συνεργάζεσαι, να αποδέχεσαι το διαφορετικό, να το αγαπάς και να το αποζητάς.

Φυσικά δεν ήταν όλα ρόδινα. Ούτε πάτησα το πόδι μου στο Βελιγράδι και κύλησαν όλα όπως ήθελα. Η προσαρμογή είναι πολλές φορές δύσκολη. Μέχρι να γνωρίσεις τους άλλους, να μάθεις την πόλη και να προσαρμοστείς στεναχωριέσαι, νιώθεις μόνος και απελπίζεσαι. Σου λείπουν κι οι δικοί σου και τριτώνει το κακό! Την πρώτη βδομάδα χανόμουν διαρκώς. Μια τεράστια πόλη, ένα αφηρημένο μυαλό και πάντα ανακάλυπτα νέες γειτονιές, βρισκόμουν στη μέση του πουθενά, ψάχνοντας χάρτες και ρωτώντας περαστικούς. Αλλά υπάρχει καλύτερος τρόπος να γνωρίσεις ένα μέρος από αυτόν; Πώς θα αναπτυχθείς, πώς θα νικήσεις τους φόβους σου, πώς θα βγεις από το καβούκι σου αν πηγαίνεις πάντα από τους γνωστούς δρόμους, αν δε βγεις από τη ζώνη ασφαλείας σου; Πώς θα βρεις τον εαυτό σου αν δε χαθείς; Κι αν με ρωτήσεις μετά από 10 χρόνια αυτά θα θυμάμαι!

      Αυτό που θα θυμάμαι πάντα από αυτή την εμπειρία είναι τα χαμόγελα των παιδιών. Των παιδιών που μόλις με έβλεπαν να μπαίνω στο σπίτι έτρεχαν να με αγκαλιάσουν, κρεμόντουσαν πάνω μου και παίζαν με τα μαλλιά μου. Βοήθησα πάρα πολύ αυτά τα παιδιά να γίνουν πιο αισιόδοξα, να ξεχαστούν και να περάσουν δημιουργικά κι ευχάριστα το χρόνο τους. Είδα την ανακούφιση και την ευγνωμοσύνη στα βλέματα των γονιών που είδαν τα παιδιά τους να γελάνε και πάλι. Επίσης με τη δουλειά μου στο γραφείο, κάνοντας αυτές τις απλές και φαινομενικά ασήμαντες εργασίες έδωσα τη δυνατότητα στα μέλη του οργανισμού να επικεντρωθούν σε πιο σημαντικά θέματα, φέρνωντας την αλλαγή και την ανάπτυξη του οργανισμού πιο γρήγορα σε σχέση με το αν δεν ήμουν εκεί. Αλλά άλλαξα κι εγώ! Είδα να αλλάζει ο τρόπος σκέψης μου, να γίνομαι πιο αισιόδοξη, πιο κοινωνική, πιο δυναμική, λιγοτερό εγωίστρια και αχάριστη και πολύ πολύ περήφανη για τον εαυτό μου. Είδα ότι η ζωή είναι ένα δώρο, όχι ένα κεκτημένο δικαίωμα και κάποιοι άνθρωποι παλεύουν καθημερινά για  αυτά που εμείς θεωρούμε αυτονόητα και δεδομένα. Κι εμείς οφείλουμε να τους βοηθήσουμε με όποιο τρόπο περνάει από το χέρι μας. Εν τέλει κατάλαβα τελικά ότι το Global Citizen για μένα είναι αυτό, που κάνεις κάτι για κάποιους ανθρώπους που έχουν ανάγκη και γίνεται το βλέμμα σου πιο ήρεμο και καθαρό και το βήμα σου πιο σίγουρο, αποφασιστικό και περήφανο!

Μη διστάζεις καθόλου. Είναι μα εμπειρία που κάθε νέος θα έπρεπε να ζήσει. Και τότε όντως ο κόσμος μας θα γινόταν καλύτερος.  Σου δίνεται η ευκαιρία να αναπτυχθείς και να βοηθήσεις ανθρώπους και κοινωνίες να αλλάξουν, τώρα είναι η κατάλληλη ώρα, τώρα το έχεις ανάγκη, τώρα το έχουν ανάγκη. Η εμπειρία μου μου λέει ότι όταν φοβάσαι κάτι πρέπει να τρέχεις προς τα πάνω του με όλη σου τη δύναμη.

Αν όχι εμείς, ποιος; Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εδώ, πού;

Global Citizen: Από το Οικονομικό σε ορφανοτροφείο!

Ο Θανάσης, φοιτητής στο Οικονομικό τμήμα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, ήταν ένας από τους φοιτητές που φέτος το καλοκαίρι πήραν την απόφαση να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα εθελοντικής κοινωνικής δράσης «Global Citizen».

Στην αρχή, εψαχνε προγράμματα ώστε να κερδίσει δεξιότητες σχετικά με την σχολή, π.χ. να δουλεψει σε MKO σε θέματα marketing κλπ, στην πορεία όμως κατάλαβε ότι η ενασχόληση με τα παιδια θα τον κάνει να κερδίσει πολύ περισσοτερα πράγματα από απλές δεξιοτητες, που μονο η αθωοτητα των παιδιών θα μπορουσε να του διδάξει. Αποφάσισε λοιπον να γινει εθελοντής σε ορφανοτροφεία στην Πολωνία και ήταν πραγματικα η εμπειρία που τον ανέπτυξε περισσότερο.

Η πρώτη εντύπωση του όταν ξεκινησε να δουλευει ήταν πως τα ορφανοτροφεία στην Πολωνία ήταν πολύ ζεστά και με πολύ καλες υποδομές, καμια σχέση με αυτό που ειχε στο μυαλο του ως «ορφανοτροφείο». Τα παιδιά αντιμετωπίζονταν με μεγάλη φροντίδα, έμεναν σαν οικογένειες σε μικρά σπιτάκια και υπήρχαν ΜΚΟ που στήριζαν τις δράσεις του ορφανοτροφείου, όπως και ψυχολογοι και κοινωνικοί λειτουργοί.

Αυτό όμως που του εκανε περισσότερη εντύπωση ήταν οι συμπεριφορές των παιδιών. Εχοντας την προκατάληψη πως τα παιδια θα ήταν κλειστά και επιθετικά, μπαινοντας την πρώτη μερα στο ορφανοτροφείο καταλαβε πως ηταν τα πιο ήρεμα και αθώα παιδια που είχε γνωρίσει ποτέ. Ηταν παιδια ανοιχτά προς το διαφορετικό, είχαν την περιεργια και ρωτούσαν να μάθουν πράγματα για την Ελλάδα, ηθελαν να μαθουν πραγματα και δεν τον αντιμετώπιζαν ως ξένο. Ηταν παιδιά με αξίες, με ειλικρινια, αλληλεγγύη, συνεπεια και πανω από όλα υπευθυνα και συνειδητοποιημένα. Εστω και 1-2 ωρες να καθόταν με αυτά τα παιδιά, ενιωθε πολύ δεμένος μαζί τους, όπως και αυτά από την πλευρα τους και στο τέλος της ημέρας αυτό ηταν που τον γεμιζε, τον εκανε να νιωθει τοση βαθια ικανοποιηση. Ηθελε να κανει καθημερινα αυτά τα παιδιά να χαμογελουν. Για αυτόν αυτή ηταν η μεγαλυτερη ανταμοιβή.

Τι ηταν όμως αυτό που κερδισε ο Θανασης αλληλεπιδρώντας με παιδια? Εκτιμησε βαθυτατα πολλά πράγματα που τα είχε δεδομένα όπως και την οικογενεια του που τον στηριζει, καθως καταλαβε πως πολλά παιδια στην ηλικια του δεν εχουν αυτό το προνόμιο και προσπαθουν να χτισουν τη ζωη τους μονοι τους. Οι δυσκολιες που αντιμετώπισε τον έκαναν να πάρει πρωτοβουλιες, να κυνηγήσει πράγματα, να είναι πιο υπεύθυνος, να γινει πιο ανοιχτομυαλος, να μαθει να στηρίζεται στα ποδια του και να τα καταφερνει χωρις βοηθεια από αλλους. Εγινε υπεύθυνος πολιτης του κοσμου και εμαθε την χαρα του να προσφερεις!

Θα ηθελες κι εσυ να ζησεις μια εμπειρια όπως του Θαναση? Να νιωσεις την χαρα του να κανεις καποια παιδια που πραγματικα το εχουν αναγκη χαρουμενα?

Μπες στο globalcitizen.aiesec.gr, και άρπαξε τη δικιά σου ευκαιρία να αλλάξεις το κόσμο!

 

Δάφνη Φανερωμένου

Success Stories Φοιτητών που Tόλμησαν

«Η συγκεκριμένη εμπειρία στο εξωτερικό, σίγουρα μου έχει δώσει τα εφόδια για την συνέχεια της επαγγελματικής μου πορείας, αναγνωρίζοντας την μεγάλη αξία της προσαρμοστικότητας, που είναι απαραίτητη για τον καθένα μας» λέει ο Σ. Παλαβάτσιος λίγο καιρό μετά τη συμμετοχή του στο πρόγραμμα Global Talent.

Το Πρόγραμμα Global Talent της AIESEC, έχει σαν στόχο την μείωση της ανεργίας και την ενδυνάμωση των πρακτικών δεξιοτήτων των νέων πάνω στο αντικείμενο των σπουδών τους.

Πιο συγκεκριμένα, το Global Talent είναι το πρόγραμμα Διεθνούς Επαγγελματικής Εμπειρίας στο εξωτερικό μέσω μιας αμειβόμενης πρακτικής άσκησης. Λαμβάνει χώρα σε επιχειρήσεις και start – ups του εξωτερικού και η διάρκεια του είναι έξι ως δώδεκα μήνες.

Γιατί να τολμήσει κανείς να ζήσει μια επαγγελματική εμπειρία στο εξωτερικό;

«Γιατί είναι μια μοναδική ευκαιρία να γνωρίσεις καινούριες χώρες και να συνεργαστείς με ανθρώπους που έχουν διαφορετικές εμπειρίες και γνώσεις. Πέρα από την προσωπική ανάπτυξη είναι ένας τρόπος για να ανελιχθείς επαγγελματικά. Τις περισσότερες φορές αν και κάνεις πρακτική αναλαμβάνεις ουσιαστικές αρμοδιότητες και projects τα οποία σε βοηθάνε να μάθεις και να βελτιώσεις τις δεξιότητές σου. Σε αντιμετωπίζουν ως κομμάτι της ομάδας και η γνώμη σου ακούγεται. Γνωρίζεις πώς είναι το περιβάλλον εργασίας στο εξωτερικό και επιλεγεις τί είναι αυτο που μπορείς να μάθεις και τί μπορείς να προσφέρεις εσύ από την εμπειρία και την κουλτούρα σου.» λέει η Κ. Αρσλάνογλου

 

Πώς μετέτρεψες το πρώτο βήμα της καριέρας σου, σε επιτυχία;

«Όσο κλισέ και να ακούγεται την εμπερία σου την φτιάχνεις εσύ. Το πόσα θα πάρεις από την χώρα που θα πας εξαρτάται από το πόσο ανοιχτός είσαι να γνωρίσεις την χώρα, τους ανθρώπους και την κουλτούρα. Το πόσα θα κερδίσεις από τη δουλειά σου εξαρταται από το πόσο θα δώσεις. Έχει τύχει φορές να μην σου δίνουν δουλειά ή να είναι κάτι πολύ μικρό.  Αν δεν ζήτησεις και δεν δείξεις ενδιαφέρον οτι θέλεις να κάνεις κι άλλα και να διεκδικίσεις πράγματα και να αφιερώσεις χρόνο τότε δεν θα σε εμπιστευτούν. Αν συμπεριφέρεσαι σαν intern τότε θα σε αντιμετωπίζουν έτσι, αν συμπεριφέρεσαι σαν εμπαγγελματίας τότε θα σου σεμπεριφέρονται ανάλογα.»

 

Πώς σε βοήθησε το internship μέσω του Global Talent;

«Ο κυριοτερος λόγος για τον οποίο θα συμβούλευα κάποιον να επιλέξει ένα πρόγραμμα πρακτικής μέσω της AIESEC, είναι η σημαντική διεύρυνση του οπτικού του πεδίου. Με την εμπειρία μου, κατάλαβα ότι είμαστε όλοι μέρος μια παγκόσμιας κοινωνίας, που μας καθιστά υπεύθυνους για την καθημερινή βελτίωσή της ώς World Citizens.» λέει ο Σ. Παλαβάτσιος.

«Επέλεξα το Global Talent διότι είχα μάθει από φίλους και γνωστούς που συμμετείχαν σε αυτό το πρόγραμμα ότι είναι μία μοναδική εμπειρία. Μπορείς μέσα από αυτό να συναντήσεις ανθρώπους από όλο τον κόσμο και να διευρύνεις τους ορίζοντές σου. Αποκτάς επαγγελματική εμπειρία χωρίς να χρειάζεσαι προϋπηρεσία. Αλλά κυρίως ανακαλύπτεις τον εαυτό σου!» λέει η Ν. Σταφίδου

Είναι συνδιασμός πολλών πραγματων.
– Το περιεχόμενο της πρακτικής: Είχα την ευκαιρία να δουλέψω πάνω στο αντικείμενο που με ενδιαφέρει, συνεργάστηκα, έμαθα από επαγγελματίες του κλάδου. Αλλά πέρα από όσα έμαθα και πήρα είχα την δυνατότητα να δώσω την δική μου άποψη, να κάνω προτάσεις και να υλοποιήσω τις ιδέες μου
– Η εταιρία: Η κουλτούρα της εταιρίας και οι συνεργάτες σου παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο στην εμπερία που θα έχεις. Το να δουλεύεις σε μια εταιρία που σε εμπνέει κάνει την καθημερινότητα πιο ευχάριστη.

– Η χώρα: Για να ζήσεις όσο περισσότερο μπορείς την εμπειρία πρέπει να γίνεις κομμάτι της χώρας. Να θέλεις να ανακαλύψεις πράγαμτα, μέρη, να δεις τις συνήθιες των ανθρώπων… αυτό είναι κάτι που μπορείς να ζήσεις μόνο εκεί. Αν δεν είσαι έτοιμος/η να προκαλέσεις το comfort zone σου και να σπάσεις στερεότηπα, τότε καλύτερα να πας να πιεις εναν φραπέ στην παραλία. Οι άνθρωποι που γνώρισα εκτός και εκτός δουλειάς έκαναν την εμπειρία μου μοναδική.

«Με βοήθησε να κάνω το επαγγελματικό όνειρό μου πραγματικότητα. Μετά την πρακτική μου έγινε πρόταση να μείνω μόνιμα στην ομάδα. Είναι αυτό ακριβώς που ήθελα για να πρώτα βήματα στην καρίερα μου. Έκλεισα πρόσφατα τον πρώτο χρόνο στην θέση αυτή και νιώθω ότι έχω μάθει πάρα πολλά πράγματα για το πώς να δουλεύω αλλά και έχω αναπτυχθεί σαν επαγγελματίας στις διαπροσωπικές μου σχέσεις και συνεργασίες.»
Αυτοί οι νέοι τόλμησαν και πέτυχαν. Κυνήγησαν το όνειρο τους και απέκτησαν εμπειρίες που θα τους μείνουν ανεξίτηλες. Έμαθαν τον εαυτό τους, τον κόσμο γύρω τους και εργάστηκαν στο αντικείμενο τους κερδίζοντας πρακτική εμπειρία. Μια επαγγελματική εμπειρία στο εξωτερικό που θα τους μείνει αξέχαστη!

 

Mπορείς να μάθεις περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα Global Talent και πώς μπορεί να αλλάξει και τη δίκη σου ζωή!

Ντίνα Παιταρίδου

Global Citizen: Η εμπειρία που με έφερε κοντά στο όνειρό μου

Συζητώντας με τη Βίκυ,  μου αφηγήθηκε την ιστορία της από το περασμένο καλοκαίρι το οποίο πέρασε στη Ρουμανία συμμετέχοντας στο πρόγραμμα Global Citizen.

Σαν μέλος της AIESEC για 2 χρόνια, ήρθε και για την ίδια η ώρα να ζήσει την εμπειρία του Global Citizen. Ακούγοντας από άτομα τα οποία είχαν πάρει ήδη μέρος στο πρόγραμμα πως πρόκειται για 6 εβδομάδες  που είναι όντως δυνατό να επηρεάσουν και να αλλάξουν τη ζωή της, αποφάσισε να κάνει κάτι διαφορετικό το καλοκαίρι της, να ζήσει και η ίδια την ιδιαίτερη αυτή εμπερία!

Έτσι πέρασε ένα ξεχωριστό καλακαιρί στην πόλη Targu Mures της Ρουμανίας συμμετέχοντας στο πρόγραμμα Grow. Θέμα του προγράμματος ήταν η εκπαίδευση και πιο συγκεκριμένα ο επαγγελματικός προσανατολισμός των μαθητών.  Απευθυνόμενη σε μαθητές 17 και 18 ετών παρατήρησε πως ο αποδοτικότερος τρόπος για να έρθει κοντά τους και να επικοινωνήσει αποτελεσματικά μαζί τους ήταν ο πιο ανεπίσημος τρόπος εκπαίδευσης. Έτσι προσπάθησε να πετύχει το στόχο της μέσα από διαδραστικές δραστηριότητες ή διάφορα παιχνίδια βοηθώντας έτσι να αναπτύξουν διάφορες ικανότητές τους και να ανακαλύψουν καλύτερα έτσι τους εαυτούς τους.

Δουλεύοντας με μαθητές λυκέιου, ήρθε κοντά στον τρόπο εκπαίδευσης τους και παρατήρησε πως παρόλο που μοιάζει αρκετά με το εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας, υπάρχουν κάποιες σημαντικές διαφορές. Αρχικά διαφέρει ο τρόπος που σχηματίζονται οι κατευθύνσεις στις τελευταίες τάξεις του λυκείου καθώς είναι αρκετά εξειδικευμένες διευκολύνοντας έτσι τους μαθητές να επιλέξουν τον κατάλληλο γι αυτούς κλάδο και δινοντας τους τη δυνατότητα να ασχοληθούν περισσότερο με τα κύρια ενδιαφέροντά τους. Με το παραπάνω σχετίζεται και ότι δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο του θεσμού των πανελληνίων, δηλαδή κοινές εξετάσεις εισαγωγής για όλους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση διότι η κάθε σχολή έχει διαφορετικά ενδιαφέροντα και επομένως διαφορετικές απαιτήσεις, έτσι η κάθε σχολή έχει ειδικές εξετάσεις εισαγωγής των φοιτητών, πολύ πιο στοχευμένες. Μια ιδιαίτερη διαφορά είναι πως το εκπαιδευτικό σύστημα της Ρουμανίας δίνει πολύ μεγάλη έμφαση στο χώρο της τέχνης, διαθέτοντας τόσο μουσικά και τεχνικά σχολεία όσο και ειδικά μαθήματα αφιερωμένα στις τέχνες ενθαρρύνοντας και στηρίζοντας τους μαθητές να ακολουθήσουν το αντικείμενο που αγαπούν. Πρόκειται για μεθόδους εκπαίδευσης οι οποίες ενθαρρύνουν σημαντικά το μαθητή να ακολουθήσει το πάθος του χωρίς να αποσπάται από το στόχο του.

Δίνοντας την ενέργεια της στους μαθητές είχε την ευκαιρία να δημιουργήσει το δικό της κόσμο μέσα σε μία τάξη περνώντας τις ιδέες της και τον τρόπο σκέψης της. Έτσι  είδε τα άτομα γύρω της να αγκαλιάζουν την προσπάθειά της και να δείχνουν εμπιστοσύνη και σεβασμό δείχνοντας ότι θέλανε να πάρουνε πράγματα από την ίδια και να μάθουνε. Όπως είπε και η ίδια αυτό που θα της μείνει αξέχαστο είναι η λάμψη στα μάτια τους καθώς όντως θέλανε να κάνουν κάτι για το μέλλον τους και εκτιμούσαν πως ένα άτομο νοιάζεται για εκείνους και πως θέλει να τους προσφέρει πράγματα. Αυτό άφησε μια ανεξίτηλη ανάμνηση για την ίδια καθώς η όρεξη και η ανυπομονησία των μαθητών για μάθηση δημιουργούσαν την θέληση της να βρίσκεται μαζί τους μέσα στην τάξη και να τους προσφέρει πράγματα. Συνειδητοποίησε και η ίδια τη σημασία της επιρροής της πάνω στους μαθητές όταν και οι ίδιοι εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη τους για όλη της την προσπάθεια αφού είχε αφήσει ένα στίγμα στη ζωή τους και τους βοήθησε να εξελιχθούν.

Μέσα από όλη της την εμπειρία όμως δεν άφησε μόνο πράγματα στους γύρω της αλλά κατάφερε να κερδίσει πάρα πολλά και η ίδια ώστε να την αποκαλεί σήμερα μια εμπειρία ζωής. Οι έντονες στιγμές έγιναν αναμνήσεις αφήνοντας μια νοσταλγία για το περασμένο καλοκαίρι. Η διαπολιτισμοκότητα του προγράμματος ήταν σίγουρα ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της εμπειρίας το οποίο την επηρέασε σημαντικά. Έχοντας έρθει σε επαφή με 60 άτομα από όλο τον κόσμο είχε την ευκαιρία να μάθει για τον τρόπο ζωής σε κάθε γωνιά της γης, να έρθει κοντά στον τρόπο σκέψης τους, να γνωρίσει τη νοοτροπία τους και στην τελική να αλλάξει  ο τρόπος που βλέπει και η ίδια τα πράγματα. Όπως μου είπε και η ίδια η Βίκυ, βρήκε το άλλο της μισό από την άλλη άκρη της γης, μια Μεξικάνα, με την οποία δέθηκε πάρα πολύ κάνοντας την εμπειρία της ακόμα πιο μοναδική. Βιώνοντας αυτήν την εμπειρία με τόσα άτομα απ όλο τον κόσμο είδε τον εαυτό της να αλλάζει. Γνώρισε πολύ καλύτερα τον εαυτό της μέσα απο καταστάσεις που αντιμετώπισε για πρώτη φορά στη ζωή της, απέκτησε  περισσότερη αυτοπεποίθηση αφού ήταν πλέον ανεξάρτητη και βασίστηκε στον εαυτό της σε κάθε στιγμή αλλά και είχε την ευκαιρία να ασχοληθεί με το πάθος της, να δώσει την καλύτερό της εαυτό συνεισφέροντας.

Πρόκειται λοιπόν για μια εμπειρία μέσα απ την οποία μπορείς να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου, να δεις που ανήκεις, να βρεις το πάθος σου και να δώσεις εκεί τον εαυτό σου, σ αυτό το κάτι που θα δίνει νόημα στη μέρα σου και θα σε γεμίζει, να δίνεσαι αλλά και να δίνεις. Να ζήσεις αυτές τις εμπειρίες ζωής που όταν τις βάλεις στο βιογραφικό σου δεν θα είναι απλά μια τελεία αλλά κάτι που θα σου έχει δώσει πολλά και θα έχεις αναπτυχθεί. Να κάνεις τις ιδέες σου στην πράξη  και να αφήσεις πραγματικό αντίκτυπο στην κοινωνία αφήνοντας και το δικό σου στίγμα.

Άλλωστε ο εθελοντισμός και η συνεισφορά είναι αναγκαία στις μέρες μας αν σκεφτούμε την κρισιμότητα των ημερών. Ο κόσμος έχει ανάγκη από τέτοιες δράσεις και αν δεν προσπαθήσουμε εμείς οι ίδιοι τότε ποιος; Η πρωτοβουλία των νέων είναι απαραίτητη ώστε να έρθει η αλλαγή. Βλέποντας πόσα θετικά μπορείς τόσο να κερδίσεις εσύ ο ίδιος σαν άτομο, αλλά και να προσφέρεις στην κοινωνία γιατί να μην το δοκιμάσεις; Μέσα σε 6 βδομάδες μπορείς να αλλάξεις τόσο τον εαυτό σου όσο και να γίνεις ενα κομμάτι της αλλαγής για τον κόσμο. Θα το τολμήσεις;

Μπες στο globalcitizen.aiesec.gr, και άρπαξε τη δικιά σου ευκαιρία να κυνηγήσεις το όνειρο σου!

Μαρία Χαμάλη