Να αποτυγχάνετε. Eίναι καλό!

Η Ιωάννα Φωτοπούλου είναι μία πολύ δραστήρια κοπέλα. Αν την αναζητήσει κανείς στο διαδίκτυο θα βρει πολλές πληροφορίες για τις δράσεις της μέχρι στιγμής. Αλλά θεωρώ ότι πολύ λίγα πράγματα μπορείς να καταλάβεις για ένα άτομο μόνο από το βιογραφικό σημείωμα. Πρόσφατα, η Ιωάννα ανάμεσα σε χιλιάδες υποψηφιότητες, έχει συμπεριληφθεί στους 30 νέους από όλο τον κόσμο, που πέρασαν στην ημιτελική φάση του διεθνούς διαγωνισμού «Rising Star Programme». Η Ιωάννα, λοιπόν, είναι μια γυναίκα με πάθος, εργατικότητα, όραμα και στόχους. Και μπορεί να μην της αρέσει η λέξη ηγέτης, αλλά είναι μια πραγματική ηγέτης στον τομέα της κοινωνίας. Οπότε, μία συνέντευξη μαζί της ήταν πραγματική πολύ ενδιαφέρουσα. Καλή ανάγνωση!

 

Ε:Ποια ήταν εκείνα τα στοιχεία που σε βοήθησαν να ακολουθήσεις τον επαγγελματικό σου προσανατολισμό;

Α: Η περιέργεια με βοήθησε. Η περιέργεια στο να μάθω. Αγαπημένο μου μάθημα ήταν η φυσική και είχα απορίες σχετικά με το πως αναπνέουμε, απορίες σχετικά με το οτιδήποτε. Ηθελά να ασχοληθώ με το marketing. Γενικότερα, έβλεπα ότι ο κόσμος κινείται γύρω από το χρήμα και ήθελα να ξέρω γιατί. Η συνεχόμενη περιέργεια και οι απορίες έιναι εκείνα τα στοιχεία που με βοήθησαν στον επαγγελαματικό μου προσανατολισμό.

 

Ε:Με ποιο τρόπο βοήθησε η εκπαιδευτική σου εμπειρία στο να τολμήσεις κάτι πρωτότυπο.

Α: Μεγάλωσα σε ένα χωριό, και πήγα σε δημόσιο δημοτικό,γυμνάσιο, λύκειο και πανεπιστήμιο. Είδα ότι το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα χάσκει από παντού. Παρόλα αυτά, θέλησα να παραμείνω απλός πολίτης γιατί θέλω να καταλαβαίνω το 99% των Ελλήνων που είναι και αυτοί απλοί πολίτες σαν και μένα. Ζούμε στην εποχή του Internet, με χιλιάδες πληροφορίες και ευκαιρίες. Έχω κάνει μέχρι στιγμής, ταξίδια σε 35 χώρες χωρίς να έχω πληρώσει τίποτα. Γιατί είναι θέμα κατά πόσο εσύ ο ίδιος το ψάχνεις, αν, δηλαδή το θέλει η καρδούλα σου θα το κάνεις.

 

 Ε: Σου άρεσε το αντικείμενο που σπούδασες; Είχαν οι σπουδές σου κάποια σχέση με τον εθελοντισμό;

Α: Θα σου πω την πορεία αποτυχίας μου: ήθελα να περάσω Ιατρική Θεσσαλονίκης, όμως είχα τα μόρια να περάσω πχ Ιατρική Αλεξανδρούπολης αλλά δεν ήθελα να πάω γιατί θεωρούσα ότι μία μικρή πόλη δεν έχει τις ευκαιρίες που έχει μία μεγάλη. Έτσι, πέρασα στη σχολή τοπογραφίας. Εκεί, μία μέρα, είδα ότι γίνονται αιτήσεις για μία υποτροφία για ένα συνέδριο στην Βιέννη, έκανα την αίτηση, με πήραν, πήγα.  Δεύτερη αποτυχία, ήθελα να πάω Erasmus στην Ισπανία, κάνω τα χαρτιά μου, δεν με παίρνουν.  Αργότερα κάνω αίτηση για Erasmus στην Ολλανδία, αυτήν την φορά με παίρνουν. Στην Ολλανδία, η γνωριμία μου με ένα άτομο, με έκανε να κάνω τα χαρτιά μου για το Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, οπού με πέρνουν. Στο κορυφαίο για τον τομέα της Μηχανικής, πανεπιστήμιο. Ουσιαστικά, ο δρόμος προς την αποτυχία με οδήγησε στην επιτυχία. Γι’αυτό και λέω να μην παίρνετε προσωπικά την αποτυχία.

Όσον αφορά τις σπουδές μου, δεν είχαν κάποια σχέση με τον εθελοντισμό. Αλλά μου έμαθε τον τρόπο να σκέφτομαι, δηλαδή με πολύ τετράγωνη λογική. Γι’αυτό το λόγο έγινα πολύ καλό σ’αυτό που λέμε project management και goal oriented. Δηλαδή, με άλλα λόγια, μπορεί να έχω πρωτοποριακές και καινοτόμες ιδέες αλλά για να γίνουν πραγματικότητα πρέπει να βρω τον τρόπο. Σ’αυτο με βοήθησε η σχολή μου.

 

Ε: Ποιο ήταν το γεγονός που σε οδήγησε στον εθελοντισμό;

Α: Δύο πράγματα κάνω πολύ καλά: πρώτον, μπάιζω μπάλα, αλλά λόγω ότι είμαι στην Ελλάδα δε θα μπορούσα να ασχοληθώ επαγγελματικά και δεύτερον ότι μιλάω πολύ και καθώς μιλάω να λέω παράλληλα και ενδιαφέροντα πράγματα. Μ’αρέσει να ακούω τους γύρω μου, να συμβουλεύω, να συναναστρέφομαι. Πιστεύω πάρα πολύ στους ανθρώπους. Στους ανθρώπους και στις ομάδες. Οπότε αυτοί ήταν οι λόγοι που με οδήγησαν στον εθελοντισμό.

 

 Ε: Ποιά ήταν η ωραιότερη και ποια η χειρότερη εμπειρία σου σ’αυτό το κομμάτι του εθελοντισμού;

Α: Ήταν, η ίδια εμπειρία. Ήταν όταν πήγα στο Σαράγεβο και δούλεψα με ανθρώπους οι οποίοι είχαν φύγει από το Κόσοβο. Ήταν άνθρωποι που δεν είχαν τίποτα απολύτως. Αναγκάστηκα να μάθω σέρβικα για να μπορέσω να συννενοηθώ μαζί τους. Κανένας δεν ενδιαφέρθηκε γι’αυτούς και φαντάσου ότι η απόσταση Σαράγεβο-Θεσσαλονίκη είναι 600 χλμ, όσο Θεσσαλονίκη-Πάτρα. Σαν να υπάρχει μια τέτοια κατάσταση στην Πάτρα. Παρ’ όλαυτα, κανείς δε νοιάστηκε γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Ουσιαστικά, μέσα από αυτήν την εμπειρία ένιωσα λες και χαρίζω ζωή σ’αυτούς τους ανθρώπους. Ήταν πολύ δύσκολοι αυτοί οι 12 μήνες που έζησα εκεί. Δύσκολοι και ωραίοι. Είναι πολύ δύσκολο, να περιγράψω μία τέτοια εμπειρία, όλα τα έντονα συναισθήματα που ένιωσα, είναι πολύ δύσκολο να τα διατυπώσω με λογια.

 

Ε: Τι κέρδισες από τον εθελοντισμό; Και ποια από όλα αυτά συνεχίζεις να τα εφαρμόζεις μέχρι σήμερα;

Α: Ανθρώπους. Τίποτα άλλο.

 

 Ε: Εσύ τι θεωρείς ότι πρόσφερες στα προγράμματα που συμμετείχες;

Α:Ιδέες, χαρά, θετική ενέργεια, δουλειά. Το πως πραγματικά είμαστε εμείς οι Έλληνες. Γιατί, τώρα στο εξωτερικό υπάρχει μία εικόνα διαστρέβλωσης των Ελλήνων. Και εκεί που πήγαινα, προσπαθούσα να δείξω ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα και να μην ακούνε τα ΜΜΕ των χωρών τους, γιατί δεν είναι αυτή η πραγματικότητα.

 

Ε: Ποιες είναι οι σκέψεις σου για το διαγωνισμό;

Α: Είναι πολύ σημαντικό που δίνονται τέτοιες ευκαιρίες για να δείξουμε τα projects μας, όπως πολύ σημαντικό είναι που έχει αναδεικνύεται μια ελληνική πρόταση-project. Εξάλλου, είναι φανερό, ότι αυτός ο διαγωνισμός γίνεται για την ανάδειξη ττων project και όχι για το αν θα ταξιδεψουμε στο διάστημα, αυτό το ενδεχόμενο μου προκαλεί φόβο. Δεν είναι ο στόχος μας να γίνουμε αστροναύτες.  Επιπλέον, για την ανάδειξη του νικήτη, τον ρόλο έχουν τα social media, οπότε προτάσεις από την Κίνα και ΗΠΑ, είναι λογικά να βγουν πρώτες. Όμως είναι πολύ σημαντικό που προβλήθηκε η πρόταση μας.

 

Ε: Σε διάστημα δέκα χρόνων από τώρα τι θα ήθελες να είχες καταφέρει στον επαγγελματικό σου τομέα;

Α: Δεν κάνω μακροχρόνια πλάνα. Γοητεύομαι από την στιγμή, από μία ευκαιρία που θα μου παρουσιαστεί. Οπότε αυτήν την στιγμή θα ήθελα να ξεπεράσω τις φοβίες μου γιατί αυτή την στιγμή αγωνιώ αν θα πληρώσω το ενοίκιο, αν θα με πληρώσουν στη δουλειά.

 

Ε: Τι θα έλεγες στους νέους ανθρώπους ώστε να τους παρακινήσεις για να πραγματοποιήσουν τα ονειρά τους; 

Α:  Κάθε φορά που συναντάνε μία δυσκολία ή κάποιον που τους βάζει εμπόδια, να μην το βάζουν κάτω. Εξάλλου μπορούν να δουν το δικό μου δρόμο αποτυχίας και να συμπεράνουν ότι από την αποτυχία έρχεται η επιτυχία.

Η εμπειρία μου σαν μέλος της AIESEC || Ηλίας Τσακαγιάννης

Η συμμετοχή μου στην AIESEC κατέστη δυνατή τον χειμώνα του 2015. Στην αρχή συμμετέχοντας δε περίμενα ότι αυτός ο οργανισμός θα μου άλλαζε τη ζωή στην κυριολεξία, καθώς γενικότερα, μου άνοιξε διάπλατα τους ορίζοντες. Καταρχάς, αγάπησα, λόγω αυτής τον εθελοντισμό, και για αυτό τον λόγο, εκτός από την AIESEC, συμμετέχω και σε άλλες εθελοντικές οργανώσεις.

Συμμετέχοντας σε μία ομάδα του οργανισμού, έμαθα να ακούω τον υπεύθυνο της ομάδας μου, να συνεργάζομαι ομαδικά με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας μου και να ξεδιπλώνω τη δημιουργικότητά μου μέσα από αυτήν. Επιπλέον, η AIESEC μου έδωσε τη δυνατότητα να ανακαλύψω τις δυνατότητες και τις ικανότητές μου και με αυτόν τον τρόπο να ενδυναμώσω ακόμη περισσότερο τα δυνατά μου σημεία καθώς και να αντιμετωπίσω τις αρνητικές συνέπειες των αδυναμιών μου.

Σημαντικό είναι επίσης, ότι λόγω της AIESEC, αγάπησα πάρα πολύ τον τομέα των πωλήσεων και γι’αυτό τον λόγο αναζήτησα εργασία στον τομέα αυτό, σε κάποια εταιρεία. Εδώ είναι αναγκαίο να υπογραμμίσω, ότι η μέχρι τώρα εμπειρία μου στην AIESEC, μου έμαθε να βάζω στόχους και να τους εκπληρώνω με τον καλύτερα δυνατό τρόπο, όπως και να αντμετωπίζω την κάθε πρόκληση με δημιουργικότητα και ενθουσιασμό. Επιπλέον χάρη στον οργανισμό, κοινωνικοποιήθηκα σε μεγάλο βαθμό και γνώρισα νέους ανθρώπους με τους οποίους μοιράζομαι κοινά ενδιαφέροντα και στόχους.

Επομένως, για μένα αυτό το εξάμηνο, είναι μία ακόμη πρόκληση. Επειδή ως υπεύθυνος ομάδας πλέον , έχω περισσότερες ευθύνες και αρμοδιότητες. Δεν είναι λίγο πράγμα να είσαι υπεύθυνος για τις εμπειρίες άλλων ατόμων, εκτός από τη δική σου. Γι’αυτό πιστεύω ότι σ’αυτό το εξάμηνο, θα αναπτυχθώ ακόμη περισσότερο ως άτομο και και θα ανακαλύψω ικανότητες του εαυτού μου που δε πίστευα ότι έχω. Η συμμετοχή μου στην AIESEC, είναι σίγουρα μια εμπειρία που προτείνω ανεπιφύλακτα σ’όλους τους νέους.

Η εμπειρία μου σαν μέλος της AIESEC || Αλεξάνδρα Πατσοπούλου

Η μετάβαση από το λύκειο στο πανεπιστήμιο δίνει την αίσθηση ότι η ζωή όντας φοιτητής έχει αλλάξει ριζικά. Πράγματι αλλάζει. Ωστόσο, δεν είναι ούτε οι διαλέξεις ούτε τα φοιτητικά πάρτι που σε αλλάζουν ολοκληρωτικά. Αυτό γίνεται αντιληπτό μόνο αν κανείς εξερευνήσει και τις υπόλοιπες πτυχές της πανεπιστημιακής ζωής. Στην δικιά μου περίπτωση είχα την τύχη να γνωρίσω την AIESEC μέσω του προγράμματος Global Citizen, το διεθνές πρόγραμμα κοινωνικής δράσης στο εξωτερικό και έπειτα να ενταχθώ σε αυτήν μέσω του ACT.

Έπειτα από ένα χρόνο στον οργανισμό κατάφερα να αναπτυχθώ με έναν πιο δημιουργικό τρόπο από αυτόν της παραδοσιακής μάθησης των αμφιθεάτρων. Η AIESEC, ο μεγαλύτερος φοιτητικός οργανισμός στον κόσμο με την συμβολή και τις δράσεις της συμπληρώνει κατά ένα τρόπο κάποια από τα ελλείμματα του ελληνικού πανεπιστημίου. Όταν το πανεπιστήμιο αποτυγχάνει να προσφέρει πρακτική εκπαίδευση και εμπειρίες σε πραγματικές συνθήκες, τότε η AIESEC αναλαμβάνει την πρωτοβουλία για δράση.  Αυτός είναι ένας από τους λόγους που με ώθησε να ενταχθώ στον οργανισμό. Η ευκαιρία να μπω στον επαγγελματικό κόσμο. Όμως ο πρώτος λόγος αυτής της επιλογής μου ήταν η έντονη επιθυμία μου να ασχοληθώ με τον εθελοντισμό. Μέσα στο περιβάλλον του πανεπιστημίου δεν υπάρχει άλλη ομάδα που να προσφέρει τόσες υπηρεσίες σε εθελοντικό επίπεδο. Αυτά που κάνουν τα μέλη είναι πραγματικά αξιέπαινα.

Η πορεία μου, λοιπόν, στην AIESEC ξεκίνησε στην Βουλγαρία με την συμμετοχή μου στο πρόγραμμα Global Citizen, όπου ασχολήθηκα με την οργάνωση και την προώθηση εκδηλώσεων για την προβολή της τοπικής κουλτούρας. Οι εμπειρίες αυτών που συμμετέχουν στο Global Citizen είναι πραγματικά μοναδικές και πολλές φορές είναι δύσκολο να τις περιγράψει κανείς γιατί απλά πρέπει να τις ζήσεις για να τις κατανοήσεις. Όταν επέστρεψα στην Ελλάδα εντάχθηκα σε μία ομάδα, στην οποία σε συνεργασία με τα λύκεια της Θεσσαλονίκης φέρναμε φοιτητές από το εξωτερικό προκειμένου να μεταφέρουν την κουλτούρα τους στους μαθητές. Μετά από την πρώτη μου εμπειρία ως μέλος ασχολήθηκα με κάτι πιο ιδιαίτερο. Με την συμβολή ενός συνεργάτη της, η AIESEC πήρε χρηματοδότηση για να συμβάλλει οικονομικά στις εμπειρίες των επόμενων που θα αποφασίσουν να γίνουν Global Citizen. Μετά από όλα αυτά συνειδητοποίησα ότι αυτό που αξίζει περισσότερο είναι ο αντίκτυπος που αφήνεις στην κοινωνία.

Μία από τις αγαπημένες μου στιγμές στην AIESEC είναι τα σχόλια που δεχόμαστε από τους συνεργάτες μας. Σου δίνουν κουράγιο για να συνεχίσεις και να δώσεις τον καλύτερο σου εαυτό. Γι’ αυτό θα πρότεινα ανεπιφύλακτα στον καθένα να δοκιμάσει τις δυνατότητες του στην AIESEC. Είναι ένα εξαιρετικό περιβάλλον για κοινωνική δικτύωση και για να ανακαλύψεις τις αμέτρητες δυνατότητες για προσωπική ανάπτυξη αλλά και για ακαδημαϊκή εξέλιξη.

Η εμπειρία μου σαν μέλος της AIESEC || Δάφνη Φανερωμένου

Με λένε Δάφνη, είμαι 20 χρονών και σπουδάζω στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, στο τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών σπουδών. Στις αγαπημένες μου ασχολίες περιλαμβάνονται οι ξένες γλώσσες (ξέρω ήδη 5 άλλα ποτέ δεν είναι αρκετές!), τα ταξίδια, το σινεμά και πλέον και η AIESEC.

Έμαθα για την AIESEC την πρώτη μέρα που γράφτηκα στο πανεπιστήμιο. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν ένας φοιτητικός οργανισμός που ασχολείται με θέματα marketing, management και επειδή δεν είχα ιδέα από αυτά, είπα πως θα το αφήσω για τα επόμενα έτη των σπουδών μου. Συνέχεια όμως το είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου και έψαχνα πληροφορίες. Πάντα ήθελα να μπω μέσα στο γραφείο της AIESEC του πανεπιστημίου μου και να δω τι κάνουν, γιατί πάντα το γραφείο είναι τόσο γεμάτο και τα παιδιά φαίνονται χαρούμενα. Ώσπου έφτασα σε ένα σημείο στο δεύτερο έτος που απλά βαρέθηκα το καθημερινό «σχολή-καφές-σπίτι», και ξανά. Και είπα να το δοκιμάσω. Ήρθα σε επαφή με μια συμφοιτήτρια μου που ήταν ήδη μέλος, με ενημέρωσε για τις δράσεις του οργανισμού και έτσι έγινα μέλος!

Στην αρχή ένιωθα περίεργα καθώς όλοι ήταν πολύ ενθουσιασμένοι και πολύ κοινωνικοί, γεγονός που με φρίκαρε καθώς είμαι αρκετά ντροπαλή. Από την πρώτη στιγμή όμως ένιωσα μια ανεξήγητη ασφάλεια μαζί τους, ένιωθα ότι μπορώ να τους πω πράγματα, να μοιραστώ τις σκέψεις μου και τις ιδέες μου μαζί τους. Και τότε που ήταν που άρχισε η «μαγεία» της AIESEC για μένα. Άρχισα να ξεπερνώ τους φόβους μου και τα «κολλήματα» που είχα και άρχισα πραγματικά να βελτιώνομαι σαν άνθρωπος (μέχρι και η μαμά μου το παραδέχτηκε!) Άρχισα να κοινωνικοποιούμαι, να μην νιώθω άβολα μεταξύ αγνώστων, να μην ντρέπομαι. Άρχισα να δουλεύω ομαδικά, πράγμα ακατόρθωτο για μένα μέχρι τότε. Άρχισα να οργανώνομαι: τον χρόνο μου, τις προτεραιότητες μου, τις σκέψεις μου. Άρχισα να πιστεύω σε μένα και στις δυνατότητες μου και ένιωθα πως έχω να δώσω πολλά….

Η πρώτη μου ενασχόληση στον οργανισμό ήταν να προετοιμάζω τους συμμετέχοντες φοιτητές για ένα από τα προγράμματα της AIESEC, το «Global Citizen» (πρόγραμμα εθελοντικής κοινωνικής δράσης στο εξωτερικό. Ψάξτε. Είναι μοναδικό.) Εκεί ήταν ίσως η μοναδική φορά που ένιωσα σημαντική, είχα να διαχειριστώ ολόκληρη την εμπειρία τριών ανθρώπων που ήθελαν να κάνουν κάτι για να αλλάξουν την ζωή τους. Και όταν αυτοί γύρισαν και μου είπαν «Δάφνη σ’ ευχαριστω για όλα, σ’ ευχαριστω για την εμπειρία που μου έδωσες» ήταν για μένα η καλύτερη ανταμοιβή. Κατάλαβα πως το να προσφέρεις είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο, και κερδίζεις πολύ περισσότερα πράγματα από όσα νομίζεις.

Μετά από 6 μήνες έγινα υπεύθυνη μιας ομάδας. Πλέον ήταν άλλες οι ευθύνες, άλλες και οι προκλήσεις που είχα να ξεπεράσω. Ήμουν υπεύθυνη για μια ομάδα 4 ατόμων, τους όποιους έπρεπε να τους βοηθήσω να αναπτυχτούν, να κερδίσουν πράγματα άλλα ταυτόχρονα και να τους καθοδηγώ ώστε να δώσουν και αυτοί εμπειρίες στα παιδιά του Global Citizen. Ήταν μια πολύ γλυκιά εμπειρία, είχε και πολύ δύσκολες άλλα και πολύ χαρούμενες στιγμές που σκαφτόμουν «Εσύ τα κατάφερες όλα αυτά!» Ανέπτυξα την επικοινωνία μου, να μπορώ να μιλώ αποτελεσματικά με τους άλλους. Περιόρισα το άγχος μου και ανέπτυξα την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους. Έγινα καλύτερη στο να προγραμματίζω το χρόνο μου και το τι έχω να κάνω , απέκτησα ενσυναίσθηση, μπορώ πλέον να καταλαβαίνω καλυτέρα τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων, να μπω στη θέση τους και να τους εμψυχώσω να κάνουν τις ιδέες τους, τα όνειρα τους πράξεις. Τέλος, έμαθα να βάζω στόχους, προσωπικούς και συλλογικούς και να κάνω ότι μπορώ για να τους πτυχή.

Και δεν σταματώ εδώ. Προσπαθώ συνέχεια να βελτιώνομαι μέσω από των ευκαιριών που μου δίνονται. Αυτό είναι η AIESEC για μένα. Είναι οι ευκαιρίες που σου δίνονται να αλλάξεις και να βελτιωθείς σαν άτομο και πίστεψε με, είναι πλέον δυσεύρετες στις μέρες μας. Είναι οι άνθρωποι, που μοιράζεσαι ένα κοινό όραμα μαζί τους και ακόμα και αν είστε τελείως διαφορετικοί σας δένουν αυτομάτως πολλά πράγματα. Είναι αυτό που δεν μπορώ να το βρω πουθενά άλλου, σε κανένα πανεπιστήμιο, σε καμία δουλειά. Είναι κάτι που ο μελλοντικός μου εαυτός θα με ευχαριστεί που το έκανα.

Η εμπειρία μου σαν μέλος της AIESEC || Στέλλα Κατσίκα

Η εμπειρία μου στην AIESEC ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε.  Δώδεκα μήνες στον οργανισμό και με χαρά περιμένω όσους έρχονται.  Αν έπρεπε να χαρακτηρίσω αυτή την εμπειρία με μία μόνο λέξη αυτή θα ήταν η λέξη «πολυεπίπεδη».

Τι εννοώ με αυτό; Το να είσαι ενεργό μέλος της AIESEC είναι σαν κάθε προκλητική εμπειρία της ζωής. Έχει τα πάνω της και τα κάτω της.  Πώς αλλιώς θα μπορούσε να είναι άλλωστε εφόσον έχει σχέση με την ζωή όπως την ξέρουμε? Ένα είναι σίγουρο: η ρουτίνα δεν χωράει πουθενά κατά τη διάρκεια αυτής της εμπειρίας. Δεν υπάρχει περίπτωση να πεις σαν μέλος «βαρέθηκα». Ο λόγος; Συνέχεια προκύπτουν καινούρια πράγματα να ασχοληθείς, νέα άτομα για να συνεργαστείς, πιο εκκεντρικές προκλήσεις να αντιμετωπίσεις, πιο άπιαστα όρια να ξεπεράσεις.

Μέσω της AIESEC ανακάλυψα ότι λατρεύω απόλυτα και άνευ όρων να είμαι εθελόντρια. Πριν γνωρίσω τον οργανισμό δεν είχα κανένα πάθος που να με κάνει να ξυπνάω κάθε πρωί. Τίποτα που να με συναρπάζει. Για πρώτη φορά στη ζωή μου είμαι τόσο παθιασμένη με κάτι. Είμαι εδώ για να βοηθάω τους ανθρώπους. Το παν για μένα είναι να εμπνέω όσους το έχουν ανάγκη και να τους κάνω να πιστεύουν στις δικές τους δυνάμεις. Έτσι νιώθω και, μέσω της AIESEC, έτσι πράττω.

Κάθε δική μου εμπειρία που βιώνω γίνεται αυτόματα τέλεια λόγω των ατόμων. Μέχρι στιγμής έχω βιώσει και τις πιο «τέλειες» ομάδες και τις «χειρότερες». Το κοινό έδαφος όμως είναι ένα: οι άνθρωποι. Τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν είναι εύκολο και τίποτα, ΜΑ ΤΙΠΟΤΑ, δεν χαρίζεται! Όλα απαιτούν δουλειά και αφοσίωση. Και δεν έχει καμία σημασία αν οι εμπειρίες στη ζωή σου είναι καλές ή κακές. Το μυστικό είναι η δική σου συμπεριφορά και πως αποφασίζεις ΕΣΥ να εκλάβεις τις καταστάσεις που βιώνεις.

Μέσα από την αλληλεπίδραση στον οργανισμό έχω μάθει πως να είμαι ένα δυνατό άτομο. Από εδώ και πέρα έχω ως στόχο να μετατρέψω τις αδυναμίες μου σε δύναμη. Έχω θέσει τους στόχους μου και θα τους εκπληρώσω ό,τι και να γίνει. Θα διαμορφώσω τον εαυτό μου όπως εγώ θέλω, επειδή πιστεύω σε εμένα. Δεν πρόκειται να αφήσω κανέναν και τίποτα να σταθεί ανάμεσα σε εμένα και στους στόχους μου. Α και μην γελιέσαι. Δεν ήμουν από πάντα έτσι, γεμάτη αυτοπεποίθηση. Και μάντεψε! Ναι, η AIESEC και οι άνθρωποί της με βοήθησαν να γίνω αυτό που είμαι σήμερα.

Η εμπειρία μου μέχρι στιγμής με έχει βοηθήσει να καταλάβω ότι οι δυσκολίες αξίζουν περισσότερο σαν εμπειρίες της ζωής, διότι λένε πως μέσα από τις δυσκολίες βελτιώνεις τον εαυτό σου χωρίς καν να το καταλαβαίνεις. Μην αφήνεις τις δικαιολογίες να σε κρατάνε μακριά από τον μελλοντικό σου εαυτό. Πράξε τώρα και δοκίμασε κάτι διαφορετικό για την φετινή ακαδημαϊκή σου χρονιά, γίνοντας μέλος στην AIESEC. Τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες. Οι πράξεις είναι επιλογές.