Ιστορίες ελπίδας

Τρίτη πρωί στην πλατεία Βικτωρίας. Ο καθένας θα έλεγε ότι ήταν μια συνηθισμένη Τρίτη. Ο κόσμος κατευθυνόταν στη δουλειά του, οι φοιτητές έφταναν στο Πανεπιστήμιο και η Πατησίων ήταν, όπως πάντα, πηγμένη στην κίνηση. Κι όμως. Μόλις βγεις από τον ηλεκτρικό θα διαπιστώσεις ότι υπάρχει κάτι διαφορετικό. Στην πλατεία υποβόσκει μια περίεργη κινητικότητα. Με δυο βλέμματα γύρω σου έχεις καταλάβει πως κάτι δεν πάει καλά. Κάτι συμβαίνει. Και η πραγματικότητα σε χαστουκίζει όπως δεν το έχει κάνει καμία άλλη φορά.

Γιατί βλέπετε, ο περισσότερος κόσμος, πηγαίνοντας στη δουλειά ή το Πανεπιστήμιο απασχολεί το μυαλό του με τα δικά του μικροπροβλήματα, εκνευρίζεται με το συνωστισμό στο μετρό και σχεδόν ποτέ δεν κοιτάζει γύρω του. Η εικόνα των προσφύγων στη Βικτώρια είναι η μεγαλύτερη υπενθύμιση για την αξία των καθημερινών προβληματισμών μας και για το πώς θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε τη ζωή από δω και πέρα. Την πρώτη φορά που αντίκρισα την εικόνα τους σοκαρίστηκα. Μου πήρε λίγο χρόνο να αποδεχτώ την ιδέα τόσων ανθρώπων που μη έχοντας που αλλού να πάνε είχαν καταλήξει ουσιαστικά στο πουθενά. Την εν λόγω Τρίτη προχωρούσα βιαστικά γιατί είχα αργήσει να φτάσω στη δουλειά. Περνώντας, λοιπόν, δίπλα από τις κυλιόμενες παρατήρησα μια γυναίκα να δίνει ένα ανοιγμένο πακέτο μπισκότα σε ένα κοριτσάκι και να προσπαθεί να του δείξει πως έπρεπε να το μοιραστεί με την αδερφή του. Η μητέρα τους ακόμα κοιμόταν. Η εικόνα αυτής της γυναίκας με συγκίνησε με ένα τρόπο που δεν έχω ξανανιώσει και μου υπενθύμισε πως όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα, εκεί έξω υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που θα μοιραστούν το πρωινό τους με κάποιον που δεν έχει.

Από εκείνη τη μέρα άρχισα να παρακολουθώ τους ανθρώπους αυτούς με ακόμη περισσότερη προσοχή. Τα ΜΜΕ οργίαζαν και οι απόψεις διίσταντο. Η Ελλάδα, η χώρα του ξένιου Δία είχε γίνει για μια ακόμα φορά πρωτοσέλιδο. Το πρόβλημα των προσφύγων μέρα με τη μέρα μεγάλωνε και τα παράπονα που το ακολουθούσαν δημιουργούσαν ένα κύμα ορμητικότερο ακόμη και από αυτό που τους οδήγησε στη χώρα μας. Κι όμως, δεν είχαν όλοι την ίδια άποψη. Τις τελευταίες μέρες δημόσιοι φορείς, ΜΚΟ, εταιρείες αλλά και απλοί άνθρωποι δραστηριοποιούνται για να βοηθήσουν τους πρόσφυγες στη δύσκολη μάχη της επιβίωσης. Η αλληλεγγύη και ο ανθρωπισμός που επιδεικνύουν αποτελούν σίγουρα φάρους ελπίδας για την περίεργη εποχή που ζούμε. Οι ιστορίες αλληλοβοήθειας και αγάπης ξεπερνούν τις τραγωδίες και ίσως τελικά οι άνθρωποι διατηρούμε ακόμη ορισμένες θεμελιώδεις αξίες. Οι κάτοικοι της περιοχής οργανώνουν καθημερινά συσσίτια, επιχειρήσεις συγκεντρώνουν και μοιράζουν είδη πρώτης ανάγκης, αλλά και οι ίδιοι οι περαστικοί δεν προσπερνούν τους πρόσφυγες φοβισμένοι. Τους προσφέρουν έστω κι ένα χαμόγελο, υπενθυμίζοντας τους πως συμμερίζονται τι περνάνε, ακόμη κι αν δεν μπορούν να το αντιληφθούν.

Γιατί εν τέλει, το κοινωνικό υπόβαθρο, η μόρφωση και η καταγωγή δεν διαδραματίζουν κανένα ρόλο αν ξεχνάμε πως είμαστε άνθρωποι. Και οι πρόσφυγες είναι η ζωντανή απόδειξη  πως εκεί έξω υπάρχουν πραγματικά προβλήματα και ίσως θα έπρεπε έστω για μια φορά να παραμερίσουμε την εγωκεντρικότητά μας και να βοηθήσουμε όσους το έχουν πραγματικά ανάγκη. Οι μικρές ιστορίες της πλατείας Βικτωρίας αυτές τις μέρες αποδεικνύουν πως στον αγώνα της επιβίωσης είμαστε όλοι ίσοι και μόνο ως σύνολο μπορούμε να ξαναχτίσουμε όσα γκρεμίζει ο πόλεμος σε όποια γωνιά του κόσμου κι αν βρίσκεται. Και αυτό είναι κάτι που σίγουρα δεν πρέπει να ξεχάσουμε.

Αλεξάνδρα Νικοπούλου

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *