Να αποτυγχάνετε. Eίναι καλό!

Η Ιωάννα Φωτοπούλου είναι μία πολύ δραστήρια κοπέλα. Αν την αναζητήσει κανείς στο διαδίκτυο θα βρει πολλές πληροφορίες για τις δράσεις της μέχρι στιγμής. Αλλά θεωρώ ότι πολύ λίγα πράγματα μπορείς να καταλάβεις για ένα άτομο μόνο από το βιογραφικό σημείωμα. Πρόσφατα, η Ιωάννα ανάμεσα σε χιλιάδες υποψηφιότητες, έχει συμπεριληφθεί στους 30 νέους από όλο τον κόσμο, που πέρασαν στην ημιτελική φάση του διεθνούς διαγωνισμού «Rising Star Programme». Η Ιωάννα, λοιπόν, είναι μια γυναίκα με πάθος, εργατικότητα, όραμα και στόχους. Και μπορεί να μην της αρέσει η λέξη ηγέτης, αλλά είναι μια πραγματική ηγέτης στον τομέα της κοινωνίας. Οπότε, μία συνέντευξη μαζί της ήταν πραγματική πολύ ενδιαφέρουσα. Καλή ανάγνωση!

 

Ε:Ποια ήταν εκείνα τα στοιχεία που σε βοήθησαν να ακολουθήσεις τον επαγγελματικό σου προσανατολισμό;

Α: Η περιέργεια με βοήθησε. Η περιέργεια στο να μάθω. Αγαπημένο μου μάθημα ήταν η φυσική και είχα απορίες σχετικά με το πως αναπνέουμε, απορίες σχετικά με το οτιδήποτε. Ηθελά να ασχοληθώ με το marketing. Γενικότερα, έβλεπα ότι ο κόσμος κινείται γύρω από το χρήμα και ήθελα να ξέρω γιατί. Η συνεχόμενη περιέργεια και οι απορίες έιναι εκείνα τα στοιχεία που με βοήθησαν στον επαγγελαματικό μου προσανατολισμό.

 

Ε:Με ποιο τρόπο βοήθησε η εκπαιδευτική σου εμπειρία στο να τολμήσεις κάτι πρωτότυπο.

Α: Μεγάλωσα σε ένα χωριό, και πήγα σε δημόσιο δημοτικό,γυμνάσιο, λύκειο και πανεπιστήμιο. Είδα ότι το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα χάσκει από παντού. Παρόλα αυτά, θέλησα να παραμείνω απλός πολίτης γιατί θέλω να καταλαβαίνω το 99% των Ελλήνων που είναι και αυτοί απλοί πολίτες σαν και μένα. Ζούμε στην εποχή του Internet, με χιλιάδες πληροφορίες και ευκαιρίες. Έχω κάνει μέχρι στιγμής, ταξίδια σε 35 χώρες χωρίς να έχω πληρώσει τίποτα. Γιατί είναι θέμα κατά πόσο εσύ ο ίδιος το ψάχνεις, αν, δηλαδή το θέλει η καρδούλα σου θα το κάνεις.

 

 Ε: Σου άρεσε το αντικείμενο που σπούδασες; Είχαν οι σπουδές σου κάποια σχέση με τον εθελοντισμό;

Α: Θα σου πω την πορεία αποτυχίας μου: ήθελα να περάσω Ιατρική Θεσσαλονίκης, όμως είχα τα μόρια να περάσω πχ Ιατρική Αλεξανδρούπολης αλλά δεν ήθελα να πάω γιατί θεωρούσα ότι μία μικρή πόλη δεν έχει τις ευκαιρίες που έχει μία μεγάλη. Έτσι, πέρασα στη σχολή τοπογραφίας. Εκεί, μία μέρα, είδα ότι γίνονται αιτήσεις για μία υποτροφία για ένα συνέδριο στην Βιέννη, έκανα την αίτηση, με πήραν, πήγα.  Δεύτερη αποτυχία, ήθελα να πάω Erasmus στην Ισπανία, κάνω τα χαρτιά μου, δεν με παίρνουν.  Αργότερα κάνω αίτηση για Erasmus στην Ολλανδία, αυτήν την φορά με παίρνουν. Στην Ολλανδία, η γνωριμία μου με ένα άτομο, με έκανε να κάνω τα χαρτιά μου για το Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, οπού με πέρνουν. Στο κορυφαίο για τον τομέα της Μηχανικής, πανεπιστήμιο. Ουσιαστικά, ο δρόμος προς την αποτυχία με οδήγησε στην επιτυχία. Γι’αυτό και λέω να μην παίρνετε προσωπικά την αποτυχία.

Όσον αφορά τις σπουδές μου, δεν είχαν κάποια σχέση με τον εθελοντισμό. Αλλά μου έμαθε τον τρόπο να σκέφτομαι, δηλαδή με πολύ τετράγωνη λογική. Γι’αυτό το λόγο έγινα πολύ καλό σ’αυτό που λέμε project management και goal oriented. Δηλαδή, με άλλα λόγια, μπορεί να έχω πρωτοποριακές και καινοτόμες ιδέες αλλά για να γίνουν πραγματικότητα πρέπει να βρω τον τρόπο. Σ’αυτο με βοήθησε η σχολή μου.

 

Ε: Ποιο ήταν το γεγονός που σε οδήγησε στον εθελοντισμό;

Α: Δύο πράγματα κάνω πολύ καλά: πρώτον, μπάιζω μπάλα, αλλά λόγω ότι είμαι στην Ελλάδα δε θα μπορούσα να ασχοληθώ επαγγελματικά και δεύτερον ότι μιλάω πολύ και καθώς μιλάω να λέω παράλληλα και ενδιαφέροντα πράγματα. Μ’αρέσει να ακούω τους γύρω μου, να συμβουλεύω, να συναναστρέφομαι. Πιστεύω πάρα πολύ στους ανθρώπους. Στους ανθρώπους και στις ομάδες. Οπότε αυτοί ήταν οι λόγοι που με οδήγησαν στον εθελοντισμό.

 

 Ε: Ποιά ήταν η ωραιότερη και ποια η χειρότερη εμπειρία σου σ’αυτό το κομμάτι του εθελοντισμού;

Α: Ήταν, η ίδια εμπειρία. Ήταν όταν πήγα στο Σαράγεβο και δούλεψα με ανθρώπους οι οποίοι είχαν φύγει από το Κόσοβο. Ήταν άνθρωποι που δεν είχαν τίποτα απολύτως. Αναγκάστηκα να μάθω σέρβικα για να μπορέσω να συννενοηθώ μαζί τους. Κανένας δεν ενδιαφέρθηκε γι’αυτούς και φαντάσου ότι η απόσταση Σαράγεβο-Θεσσαλονίκη είναι 600 χλμ, όσο Θεσσαλονίκη-Πάτρα. Σαν να υπάρχει μια τέτοια κατάσταση στην Πάτρα. Παρ’ όλαυτα, κανείς δε νοιάστηκε γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Ουσιαστικά, μέσα από αυτήν την εμπειρία ένιωσα λες και χαρίζω ζωή σ’αυτούς τους ανθρώπους. Ήταν πολύ δύσκολοι αυτοί οι 12 μήνες που έζησα εκεί. Δύσκολοι και ωραίοι. Είναι πολύ δύσκολο, να περιγράψω μία τέτοια εμπειρία, όλα τα έντονα συναισθήματα που ένιωσα, είναι πολύ δύσκολο να τα διατυπώσω με λογια.

 

Ε: Τι κέρδισες από τον εθελοντισμό; Και ποια από όλα αυτά συνεχίζεις να τα εφαρμόζεις μέχρι σήμερα;

Α: Ανθρώπους. Τίποτα άλλο.

 

 Ε: Εσύ τι θεωρείς ότι πρόσφερες στα προγράμματα που συμμετείχες;

Α:Ιδέες, χαρά, θετική ενέργεια, δουλειά. Το πως πραγματικά είμαστε εμείς οι Έλληνες. Γιατί, τώρα στο εξωτερικό υπάρχει μία εικόνα διαστρέβλωσης των Ελλήνων. Και εκεί που πήγαινα, προσπαθούσα να δείξω ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα και να μην ακούνε τα ΜΜΕ των χωρών τους, γιατί δεν είναι αυτή η πραγματικότητα.

 

Ε: Ποιες είναι οι σκέψεις σου για το διαγωνισμό;

Α: Είναι πολύ σημαντικό που δίνονται τέτοιες ευκαιρίες για να δείξουμε τα projects μας, όπως πολύ σημαντικό είναι που έχει αναδεικνύεται μια ελληνική πρόταση-project. Εξάλλου, είναι φανερό, ότι αυτός ο διαγωνισμός γίνεται για την ανάδειξη ττων project και όχι για το αν θα ταξιδεψουμε στο διάστημα, αυτό το ενδεχόμενο μου προκαλεί φόβο. Δεν είναι ο στόχος μας να γίνουμε αστροναύτες.  Επιπλέον, για την ανάδειξη του νικήτη, τον ρόλο έχουν τα social media, οπότε προτάσεις από την Κίνα και ΗΠΑ, είναι λογικά να βγουν πρώτες. Όμως είναι πολύ σημαντικό που προβλήθηκε η πρόταση μας.

 

Ε: Σε διάστημα δέκα χρόνων από τώρα τι θα ήθελες να είχες καταφέρει στον επαγγελματικό σου τομέα;

Α: Δεν κάνω μακροχρόνια πλάνα. Γοητεύομαι από την στιγμή, από μία ευκαιρία που θα μου παρουσιαστεί. Οπότε αυτήν την στιγμή θα ήθελα να ξεπεράσω τις φοβίες μου γιατί αυτή την στιγμή αγωνιώ αν θα πληρώσω το ενοίκιο, αν θα με πληρώσουν στη δουλειά.

 

Ε: Τι θα έλεγες στους νέους ανθρώπους ώστε να τους παρακινήσεις για να πραγματοποιήσουν τα ονειρά τους; 

Α:  Κάθε φορά που συναντάνε μία δυσκολία ή κάποιον που τους βάζει εμπόδια, να μην το βάζουν κάτω. Εξάλλου μπορούν να δουν το δικό μου δρόμο αποτυχίας και να συμπεράνουν ότι από την αποτυχία έρχεται η επιτυχία.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *