Το ημερολόγιο μου, σελίδα πρώτη…

 

Είμαι περήφανη που ξέρω αυτή την κοπέλα. Γλυκιά και ατσαλάκωτη μου έμοιαζε, αλλά πόσο λάθος έκανα.  Μου είπε μία μέρα, θα πάω για εθελοντισμό στο εξωτερικό, μόνη μου. Και το έκανε. Μιλούσα μαζί της, ρωτούσα πως περνούσε, πόσο δύσκολα ή εύκολα ήταν. Η αφήγηση της ήταν τόσο όμορφη, που δεν ήθελα να την κρατήσω για τον εαυτό μου. Θα ήταν πολύ εγωιστικό εκ μέρους μου. Της ζήτησα να τα γράψει, απλά, κατανοητά, παιδιάστικα σαν να έγραφε στο ημερολόγιο της.

 

«Πόσα πράγματα άλλαξαν μέσα μου όταν πρωτοέδωσα αίμα και έγινα εθελόντρια. Φεύγοντας απ’ το νοσοκομείο ένιωσα ξαφνικά καλύτερος άνθρωπος χωρίς να έχω κάνει κάτι το τόσο μεγάλο και χωρίς  να ξέρω καν ποιόν έχω βοηθήσει. Μαγικό συναίσθημα. Γιατί τότε να μην ξανανιώσω αυτό το συναίσθημα; γιατί να μην πάω εθελοντικά σε μία άλλη χώρα και να συνεισφέρω στο κοινωνικό πρόβλημα που με απασχολεί; Στην εκπαίδευση. Θέλω να κάνω κάτι απτό, να δω τον αντίκτυπο που θα αφήσω στα μάτια των άλλων. Πιστεύω στην αλλαγή που μπορώ να φέρω, έστω και μικρή.

Ψάχνοντας προγράμματα  βρίσκω ένα στη Σερβία. Καλή η Σερβία, ούτε διαβατήριο ούτε βίζα ούτε εμβόλια και νομίζω μικρό και το κόστος ζωής. Διδασκαλία αγγλικών σε παιδιά, ωραίο ακούγεται, βρε λες; Ε, έκανα κλικ στην αίτηση. Δεν ήταν καλοκαίρι, ο ανταγωνισμός πιο μικρός. Με αποδέχονται..και τώρα τι; Αχ, είμαι τόσο ενθουσιασμένη! Δύσκολη όμως η προετοιμασία. Τελικά αποφασίζω ταξίδι με λεωφορείο, αν και αρκετές ώρες αλλά δε βαριέσαι. Οι γονείς μου πάντα δίπλα μου σε ό,τι κι αν αποφασίσω. Από την κάρτα υγείας μέχρι το τελευταίο τηλεφώνημα στα σύνορα- θα μου λείψουν πολύ πιστεύω. Πρώτη φορά δε θα είμαι μαζί τους στις γιορτές. Δεν πειράζει όμως γιατί ξέρουν ότι κάνω κάτι ξεχωριστό για τον εαυτό μου.

Μια εβδομάδα μένει για να φύγω- εκεί αρχίζω και πανικοβάλλομαι Μια βδομάδα πριν, κάθομαι στην κουζίνα με μία φίλη μου και κλαίω. Δε θέλω να πάω, κι αν το μετανιώσω πώς θα φύγω; Κι αν δεν βρω άτομα να κάνω παρέα; Κι αν αρρωστήσω; Ακόμα πιο δύσκολο να φτιάξω τη βαλίτσα! Τι καιρό κάνει εκεί; Να πάρω και μαγιό; Να πάρω και μπότες; Πόσα ρούχα να χωρέσω για έξι εβδομάδες; Τελικά είτε φεύγεις για τριήμερο είτε για μήνες το ίδιο δυσκολεύεσαι για τη βαλίτσα. Βάζω τελικά αυτά που με βολεύουν περισσότερο και φοράω καθημερινά. Πάει κι αυτό. Μόνο δυο μέρες με χωρίζουν από το όνειρο αυτό. Πρέπει να χαιρετήσω κι όσο περισσότερο κόσμο μπορώ! Τετάρτη βράδυ βγαίνω με τα κορίτσια για ένα κρασί. Και Πέμπτη μεσημέρι για ένα τελευταίο τσίπουρο.

Καλά ο καιρός είναι υπέροχος, πώς θα φύγω σήμερα; Λίγες ώρες πριν την αναχώρησή μου. Πόσο υπέροχες φίλες έχω;! Μου έδωσαν δωράκια και γράμματα! Πώς θα περάσουν τώρα τόσες ώρες στο λεωφορείο; Μουσικούλα, ταινιούλα και ύπνος.

Λίγα μόλις λεπτά πριν και νιώθω τόσο ενθουσιασμένη και αγχωμένη που θέλω να κλάψω. Το λεωφορείο αργεί πάρα πολύ να έρθει. Ελπίζω όταν φτάσω τα παιδιά να είναι στην ώρα τους στο σταθμό, αλλιώς θα με πιάσει πανικός γιατί δεν ξέρω που να πάω. Ήρθε και το λεωφορείο, γεμάτο δυστυχώς, ελπίζω να περάσει γρήγορα η νύχτα. Τελικά δεν κατάφερα να κοιμηθώ πολύ. Άγχος και ενθουσιασμός ταυτόχρονα. Πόσο ωραίο να μπλέκονται αυτά τα συναισθήματα. Σε δυο ώρες φτάνουμε μας λέει ο οδηγός στην τελευταία στάση. Πρώτη Απριλίου και η ανατολή του ήλιου με βρίσκει στο Βελιγράδι.

Χωρίς τίτλοkkm

Αυτό ήταν λοιπόν, η αρχή μια καινούριας εμπειρίας, σελίδας, ιστορίας στο ημερολόγιο μου μόλις γράφεται…»

Τελικά, το εναλλακτικό σε αυτή την ιστορία είναι πως από ατσαλάκωτος και στατικός γίνεσαι πολίτης του κόσμου, ένας άνθρωπος που πιστεύει στον εαυτό του και στην αλλαγή που μπορεί να φέρει στον κόσμο, μικρή ή μεγάλη γιατί πραγματικά νοιάζεται για τους ανθρώπους, την εκπαίδευση, το περιβάλλον, την ισότητα.

Είναι σπουδαίο να λες, ναι εγώ θα το κάνω και όπου βγει. Γιατί στη ζωή δεν χωράει η απραξία και η στατικότητα.  

Χωρίς τίτλοkkmm

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *