Μαθήματα παιδείας vol.1

Τι σχέση έχει ο 4ος στόχος Βιώσιμης Ανάπτυξης του ΟΗΕ, «Ποιοτικής Εκπαίδευσης» με δύο κορίτσια από τη Θεσσαλονίκη που ταξίδεψαν με προγράμματα της AIESEC στη Σερβία;

Πολύ περισσότερη απ΄ ότι φαντάζεστε.

Καταρχάς για να ξεκινήσουμε την ιστορία μας, οι πρωταγωνίστριες μας, είναι η Μαρία και η Στεφανία, φοιτήτριες του Πανεπιστημίου Μακεδονίας που θέλησαν την άνοιξη αυτή να κάνουν κάτι διαφορετικό, για τον εαυτό τους. Η μεν Μαρία, συμμετείχε στο εθελοντικό πρόγραμμα “Social Care” υπό την αιγίδα του Global Citizen, με κύριο γνώμονα τα άτομα με ειδικές ανάγκες και την περίθαλψη τους, και η δε Στεφανία, ήταν στο καινούριο πρόγραμμα Global Entrepreneurs , στο Impact Hub στο Βελιγράδι. Και τα δύο προγράμματα συνδέονται με το ακαδημαΐκό ιστορικο της καθε μίας.

Η περιπέτεια τους ξεκίνησε το Φλεβάρη. Πρώτη μου απορία, ήταν πώς ήταν η εβδομάδα προσαρμογής, οι πρώτες δυσκολίες. Κάποια πράγματα που αποθαρρύνουν πολύ κάποιον ώστε να κάνει το μεγάλο βήμα να πάει στο εξωτερικό μόνος του για 2 μήνες.

Η Μαρία αναφέρει πως «Το σημαντικό για να αντιμετωπίσεις αυτές τις δυσκολίες είναι να είσαι δυνατός και αποφασιστικός. Πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι το να παραπονιέσαι δε διορθώνει τίποτα και ότι η εμπειρία σου διαμορφώνεται από τις επιλογές και τις αποφάσεις που παίρνεις, αν θα κάνεις κάτι να αλλάξεις μία κατάσταση που δεν σου είναι ευχάριστη ή αν θα συνεχίσεις να παραπονιέσαι» πράγμα που πολλοι ανάφερουμε σαν συμβουλή αλλά κατά πόσο την ακολουθούμε;

Η Στεφανία από την άλλη συμφωνεί και προσθέτει ότι «Αν είναι έτοιμος να επικοινωνήσει με άλλα άτομα ακόμα και με σήματα καπνού, αν είναι έτοιμος για νέες εμπειρίες, ακόμα και δυσκολίες, και αν θέλει να κάνει κάτι μόνος του χωρίς την ασφάλεια του σπιτιού και των φίλων στα 20 κάτι του, τότε αυτή είναι η ευκαιρία του. Και δεν θέλει κόπο, θάρρος και θράσος για τη ζωή θέλει»

Αυτό που κρατώ από τη συνομιλία με τα κορίτσια πάνω στο κομμάτι αντιμετώπισης πρόκλησης είναι αυτό που μου είπε η Μαρία. «..οι 2 μήνες εκεί είναι μικρογραφία της ζωής. Όσα σχέδια και να κάνεις, όσο καλά προετοιμασμένος και να είσαι, θα συμβούν πράγματα που δεν τα χεις προβλέψει, θα αντιμετωπίσεις δυσκολίες και καταστάσεις δυσάρεστες. Η πρόκληση είναι όμως, να μην αφήσεις αυτά να σε επηρεάσουν, αλλά με ότι έχεις, να κάνεις την κάθε μέρα σου ξεχωριστή, γιατί ο χρόνος δε γυρίζει πίσω».

Τελικά κάθε εμπειρία, μικρή ή μεγάλη,οπουδήποτε και οποτεδήποτε, είναι καθρεφτης το πως ειναι η ζωή, γιατί έχεις να κάνεις με αληθινούς ανθρώπους, αληθινές καταστάσεις. Το θέμα είναι να αντέχεις και προχωράς με θετικότητα, ίσως καμια φορά παίρνοντας και ρίσκα. Γιατί στο τέλος της ημέρας είσαι εσύ και η εμπειρία σου. Και αξίζει να την απολαύσεις.

Προχωρόντας στην ιστορία μας, η Μαρία είχε ήδη επιστρέψει Ελλάδα, η Στεφανία τελείωνε, και ρωτάω το εξής προκλητικό. Τελικά άξιζε η εμπειρία αυτή; Είχε το αντίκτυπο που υποσχόταν σε εσάς, στους άλλους;
Οι απαντήσεις που έλαβα μόνο χαμόγελο μου πρόσφεραν.
Η Στεφανία δουλεύοντας σε ένα από τα πιο πρωτοποριακά και φιλικά περιβάλλοντα εργασίας, αναφέρει πως  «μαθαίνω πράγματα που δεν θα μπορούσα να μάθω με αυτό το δημιουργικό και θετικό τρόπο. Κάθε μέρα είναι και μια δημιουργική πρόκληση» Το Impact Hub (σε κάθε πόλη που βρισκεται) έχει ώς στόχο να ενώσει τις ιδέες και start-up που έχουν  να κάνουν με την κοινωνία και το κοινωνικό αντίκτυπο και να τις βοηθήσει να ολοκληρώσουν το σκοπό τους. Η Στεφανία στο Βελιγράδι αποτέλει μέρος της ομάδαας που βοηθάει να πραγματωθεί αυτό.

 

Φυσικά, στην παραπάνω ερώτηση δεν θα μπορούσε να συμφωνήσει εις διπλουν και η Μαρία , όπου η εμπειρία αυτήν την έκανε να δει «… πόσο βοηθάει να δεις τα πράγματα διαφορετικά, πόσο σε αλλάζει, σε ωριμάζει και σε κάνει πιο δυνατό άτομο». Και ένα ακόμα ιδιαίτερα ενδιαφέρον από την οπτική της, και μέσω της συναναστροφής της στο πρόγραμμα με παιδιά από άλλες εθνικότητες, είδε «…πόσες προκαταλήψεις μας αφήνει η κοινωνία ως κατάλοιπα και τελικά πόσο ίδιοι είμαστε όλοι, χωρίς να παίζει ρόλο αν είσαι ορθόδοξος ή μουσουλμάνος ή από πού κατάγεσαι.»

Στο πρόγραμμα της, δούλευε σε μία κλινική με αυτιστικά παιδιά, βοηθώντας τους θεραπευτές στο έργο τους, αλλά και συμμετέχοντας η ίδια σε προγράμματα μουσικοθεραπείας και φυσικής αγωγής.

Αυτό που με χαροποίησε και στις δύο εμπειρίες ήταν το γεγονός της αλλαγής, πάνω στον εαυτό τους, την επαφή με το διαφορετικό τη διαπολιτισμικότητα, και ότι στο τέλος της ημέρας, στην εμπειρία σου είσαι μόνος σου, και αυτό είναι το καλό. Μαθαίνεις να λύνεις προβλήματα.

 

Αλλά τώρα θα μου πείτε, μα πως έχουν σχέση οι εμπειρίες αυτές, με τους Βιώσιμους Στόχους Ανάπτυξης και δη το στόχο νούμερο τέσσερα; Εκ πρώτης όψεως δεν έχουν καμία. Αλλά άμα δείτε προσεκτικά, η εμπειρία αυτή μεσολαβεί και των δύο κοριτσιων μεταξύ του πανεπιστημίου και της θεωρητικής γνώσης και του επαγγελματικού χώρου. Συνδεομενη με τα ακαδημαΐκά στοιχεία και των δύο κοριτσιών, είναι μία εμπειρία που πρακτικά τις προετοιμάζει για το χώρο εργασίας τους, τις εκπαιδεύει.

 

Αλλά για μένα, η εκπαίδευση είναι κάτι παραπάνω από γνώση, θεωρητική ή μή. Η εκπαίδευση, ή μάλλον η παιδεία, είναι να μάθεις να σκέφτεσαι, και να δρας μόνος σου, σεβομενος τα δικαιώματα του συνάνθρωπου σου. Μία τέτοια εμπειρία στο εξωτερικό στα διδάσκει όλα αυτά και πολλά παραπάνω.

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *